Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Gisteren had ik op tiendekind een opmerkelijke workshop. In de middag legden 8 kano's aan, waarvan de inzittenden potige kerels waren die totaal niet op de hoogte waren wat hun te wachten stond. Ik werd al min of meer gewaarschuwd door de aardige vrouw die dit uitje voor de politie organiseerde. " waarschijnlijk vinden ze er niets aan, maar dat kan me niet schelen", zei ze. Waaraan ik toevoegde: " Ze denken natuurlijk dat " kleien"  iets voor vrouwen is".

 Wij ontvingen hun in de grote deel, die ruimte biedt voor grote workshops. Lacherig kwamen de bewakers van de openbare orde binnen. Ik vroeg mij af hoe ik [klein van stuk] die mastodonten van spier moest boeien  hoe ze een schaal moesten maken. Maar zoals de organisatrice mij zei: " ze gaan overal voor".

Dat bleek na enkele uren intensief gezwoeg met deegrollen, klei, mallen en verfjes. De zachte kant is naar boven gekomen. De mannen, die bij wijze van spreken hun leven voor mij in de waagschaal moeten zetten, maakten schalen met het yin-yan teken en hartjes. Het uurtje wat ik met hun had afgesproken werden twee en een half uur en ze vonden het geweldig.

Elk jaar wordt in tiendekind een reunie gevierd van de oude HBS in Alkmaar. Jongens en meisjes van de HBS gingen in de zomer naar een kamp in Garderen, welke onder leiding stond van een van de  leraren. Na zijn overlijden werd de organisatie overgenomen door zijn vrouw, maar na haar overlijden werd besloten de reunie te handhaven, maar de lokatie zou bij gebrek aan de vertrouwde boerderij in Garderen plaatsvinden in restaurants of andere gelegenheden.

Enkele jaren geleden bood Piet aan om tiendekind als lokatie te gebruiken en al vanaf de eerste keer, was men dolenthousiast : " het lijkt net zoals vroeger". Daarna werd tiendekind min of meer als stamlokaal beschouwd en vinden er dus natuurlijk elk jaar de ontmoetingen plaats op het welbekende adres. Sommige vriendschappen zijn al meer dan 75 jaar oud en iedereen kent elkaar door en door.

Dit jaar zou de reunie 1 dag na de crematie van mijn moeder plaatsvinden. Ik kon er niet bij zijn, het liefst had ik alles afgezegd, maar zoals Piet zei: " sommige mensen verheugen zich er al het hele jaar op en DAT kan niet". Nolly van de overkant en beroemd om de ontbijten in de Bed and Breakfast: " The four seasons", had ik gevraagd of zij de organisatie kon doen en niet te vergeten de catering. Wat ik van Piet en de reunisten hoorde was dat het fantastisch verzorgd was en Nolly deed het perfect.

's Avonds belde zij mij op:

"Raad eens wat ik heb gevonden bij de voordeur". Ja dat kan van alles zijn. Muis, vogel, geld, weet ik veel. Nolly was 's avonds de boel gaan afsluiten en zag tot haar grote verbijstering bij de voordeur een oor liggen op de grond. Een mensenoor, dus geen oortje om beter te horen. Ze moet zich rot geschrokken zijn en ik stel mij zo voor, dat ze voorzichtig het tiendekind langs is geslopen om te kijken of er niet ander gruwelijks te vinden was. Toen ze het menselijk orgaan voorzichtig in een papiertje oppakte zag ze 3 magneetjes aan het oor en het  bleek een prachtig stuk nagemaakt oor. Opluchting!!!

Veel zoeken naar de eigenaar was er niet bij, een van de reunisten had onlangs door een ziekte een operatie moeten ondergaan en op de plaats van haar eigen oor was een plastisch oor gezet. Ze had het niet eens gemerkt bij thuiskomst. Met spoed heb ik pakketje gemaakt en aangetekend naar haar verzonden. Wat een geluk dat niemand op het oor was getrapt of dat Allpo besloot om eens leuk te gaan spelen met dat grappige speelgoedje.

 

Ik heb er tegen op gezien om dit stukje te schrijven, omdat ik vind dat ik niet luchthartig een stukje kan schrijven over tiendekind of over de hondjes die getrimd moeten worden. Maar het kost mij moeite om over zeer persoonlijke dingen te schrijven. Maar in dit geval kan het dus niet anders.

Verleden week donderdag is mijn zeer innig geliefde moeder overleden en afgelopen maandag is zij gecremeerd. De stammoeder van de grote familie [dat stond op de rouwkaart] was een ondernemende, stoute, inspirerende, avontuurlijke, humorvolle, eigenzinnige vrouw en een fantastische, liefdevolle moeder en grootmoeder. Wij hebben ontzettend veel van haar gehoiuden.

Afgelopen maanden zijn wij 2 keer per week naar Friesland gereden, waar zij in haar eigen huisje woonde, want na een val ging het niet goed met haar. De laatste weken ging ik elke dag naar haar toe en zag tot mijn verbijstering dat mijn moesje niet lang meer zou leven.

8 jaar woonde zij naast mijn oudere zus Jose, die haar tot het laatst toe heeft verzorgd met laatste halfjaar Thuiszorg als hulp en steun. Mijn zus heeft het geweldig gedaan, geholpen door haar drie dochters, waarvan een haar dagelijks bijstond omdat ze in de buurt woonde. De oudste dochter kwam elke zaterdag om Oma's voeten of rug te masseren en om [in betere tijden] met haar naar concerten te gaan]. De jongste dochter die in Amsterdam woont, kwam zo vaak als mogelijk. Wat moet het geweldig geweest zijn voor mijn moeder van 92 om zo veel liefde en aandacht te krijgen, waar vindt je het nog dat kleindochters zo veel moeite voor je doen. Ook mijn eigen kinderen hebben zich heel liefdevol over hun Oma ontfermd. Je krijgt het alleen maar als je zelf in de familie hebt geinvesteerd en dat deed mijn moeder.

Onze schuwe Finn, die geen polonaise aan zijn lijf wil, heeft volledig meegewerkt aan zijn trimbeurt. Hij leek het nog leuk te vinden ook. Als een struikrover kwam hij binnen en als de Koninklijke Hoogheid verliet hij de salon van mijn vriendin. Cezanne en Matisse hebben hun ogen uitgekeken toen Finn thuis kwam, hij leek wel een andere hond, die wel iets van Finn had. Er werd flink gesnuffeld en na omtrekkende bewegingen  lijkt Finn nu weer de baas van de roedel.

Mijn vriendin van de B$B aan de overkant heeft sinds een paar dagen een trimsalon aan huis. Zij is er maanden mee bezig geweest om haar huis zo te verbouwen en te veranderen dat een professionele salon mogelijk is. Ze heeft de papieren er voor gehaald en het zou zonde zijn om voor al die moeite er niets mee te doen. Eergisteren stuurde zij mij foto's op van een hond die zij die dag had behandeld. Een foto van voor en een foto na de behandeling. Ik mailde haar " of het wel de zelfde hond was".

Finn is na zijn castratie enkele jaren geleden er niet mooier op geworden. De ingreep, waar ik eigenlijk veel spijt van heb gehad dat wij hem dat hebben moeten laten ondergaan, heeft hem dikker gemaakt en zijn mooie vacht steekt nu alle kanten uit en hij ziet er uit als een struikrover. Zelf probeerde ik met een borstel en een kam hem te fatsoeneren, maar na een paar uur zag hij er weer uit of hij net uit een oorlogsgebied was ontvlucht.

Onze prachtige Finn, mooiste Kooiker die wij hebben gezien, His Royal Highness: wat is er met je gebeurd? Er is niets met hem gebeurd, maar de hond die zich niet laat betasten moet eens goed getrimd worden. Het gebeurt morgen. Ik weet precies hoe hij zich gaat voelen. De majesteitelijke hond zal rillen als een riet. Arme Finn, ik zie er in elk geval nu al tegen op.

Van de Manager Publiekszaken van de Gemeente Den Helder kreeg ik een tijdje geleden een brief in antwoord op mijn verzoek tot kwijtschelding van een parkeerboete. Eigenlijk herhaalde hij in deze brief mijn argumenten om tot kwijtschelding over te gaan. Ik had betaald, maar het bonnetje was een verkeerde manoeuvre omgedraaid. De boete was niet niks [52,70] en om het hele bedrag te betalen vond ik niet terecht. Ik suggereerde dat het vergrijp in de vorm van het omdraaien van het bonnetje een mildere straf had verdiend.

Ik was blij en verheugd dat de man mij meldde dat het hele bedrag werd kwijtgescholden. Hiephiep hoera, door het gevoel dat wij voor 52,70 hadden verdiend, zijn wij lekker met vrienden uit eten gegaan.

Ik kreeg een mailtje van een bekende uit hondenland Nina van W., gesteld in slecht Engels. De inhoud van het mailtje was een noodkreet aan mij gericht dat op vakantie in Wales haar tas was gestolen, met daarin haar geld, credit cards en haar mobiele telefoon. Ze vroeg om geld om daarvandaan te komen, uiteraard in US dollars. Het mailadres was een andere dan wat ik heb opgeslagen. Ik mailde haar tegelijk terug op haar mij bekende adres en vertelde haar over dit mailtje en ook dat als ze in werkelijke nood zat...

Zij mailde mij terug dat ze op de hoogte was van deze vraag om geld en dat de mail afkomstig was van een Nigeriaanse schurk. De boef had kennelijk op facebook van Nina enkele links gebruikt . Inderdaad wat een schurk.

Dus als U een mailtje krijgt afkomstig van mij, gesteld in slecht Engels, weten dat het goed met mij gaat, ik goed Engels spreek en schrijf en niet op vacantie ben.

 

Tussen Den Helder en Julianadorp loopt dwars door het land de kanoroute. Tussen de bollenvelden loopt een sloot, waarin men kan kanovaren. De kanoroute is heel populair bij wandelaars, kuieraars, mensen met honden en mensen die al fietsend heerlijk kunnen genieten van de zeelucht, de wilde bloemen in de bermen en de rust die van deze route uitgaat. Ik wandel of fiets hier veel met de hondjes achter mij aan, die het ook heerlijk vinden omdat ze als het even mee zit bekende vriendjes kunnen ontmoeten.

Vandaag werd de rust verstoord door gemopper achter mij en ik zag tot grote schrik een peloton ouderen op racefietsjes die probeerden de Tour de France na te spelen. Het ging met een bloedvaart en niet alleen mijn honden wisten niet welke kant zij op moesten, want omdat de oudjes niet gebeld hadden kon ik ook niet zo vlug aanwijzen of de hondjes nu links of rechts in de berm moesten duiken. Een " bevel"  waar zij zich doorgaans feilloos aan houden. Matisse voelde zich net zo gevangen in dit sportieve peloton, als de hond die tijdens de Tour de France de weg overstak. Als een vlo hupte hij heen en weer en dankzij zijn lenigheid kletterden geen oudjes op de weg, want er werd ook nauwelijks geremd.

Deze heersers van de weg begrepen kennelijk niet dat dit pad was bedoeld voor iedereen. Het gescheld was niet van de lucht en in het voorbijgaan ving ik nog net de laatste bevelen van een al kennelijk levensmoede maar sportieve vrouw op, die mij verordonneerde dat ik de honden aan de lijn moest doen.

Enkele dagen geleden zag ik een reportage op tv. van oudjes in rolstoelen die een winkelcentrum terroriseerden. Ik zit toch maar weer te overwegen om samen met mijn kleinzoon in de boom te klimmen, maar dan moet het wel weer een citroenboom zijn.

Vandaag schatte ik een bezoek aan mijn bank in Den helder kort in en kocht daarom een parkeerbon voor " vooraf parkeren". Binnen de betaalde tijd kwam ik terug en zag tot grote schrik een boete geklemd tussen de ruitenwissers en mijn bon, die ik op het dashboard had gelegd, was verdwenen. Ik was razend en keek woedend naar de mensen die naast mij aan het instappen waren. Razend om zoveel onbeschoftheid en criminaliteit. De ramen had ik  wat open gezet, omdat het stikheet was, maar ja... toch.

Ik besloot om naar het politiebureau te gaan, want de hoogte van de boete was niet misselijk. 52,70 euro zomaar op een maandagmorgen is niet leuk. Mijn woede was niet gekoeld toen ik het bureau binnenkwam, waar 2 agentes achter de balie stonden. " Kan ik U helpen " vroeg de dienstdoende vriendelijk. " Ik wil aangifte doen van het ontvreemden van een parkeerbon uit mijn auto". 2 paar ogen keken mij aan of ik een moord aan het melden was. " Wilt U de vraag herhalen, U wilt aangifte doen?" " Mijn parkeerbon is ontvreemd uit mijn auto, ja"

Ze keken mij aan en vroegen zich af of ze met een gek te maken hadden, maar aangifte is aangifte en kennelijk hadden ze nooit met dit soort aangifte te maken gehad. Een van de twee nam het voortouw. Ik zag aan hun ogen dat ze op het punt stonden in lachen uit te barsten, maar eigenlijk was de vraag wel interessant voor hun. " U had de ramen open en U bent zelf verantwoordelijk dat er niet uit Uw voertuig wordt gestolen. Ze had een punt en zeker toen ze mij meldde dat ik daardoor weinig kans had voor de registratie van de aangifte.

Ik verliet het politiebureau en mijn woede was over, de situatie was zo bizar dat ik er wel de lol van in zag. Toen ik instapte zag ik de parkeerbon op de grond bij de achterbank. Nog nooit heb ik een parkeerbon bestudeerd, maar toch combinerend met de uitdraai van de boete besloot ik er toch op een andere manier werk  van te maken.

Op de uitdraai stond: " dat er geen zichtbaar kaartje was uit de parkeerautomaat", gevolgd door de opmerking " dat het kaartje ondersteboven lag, kaartnummer 4668. Op het bonnetje stond dat ik het bonnetje leesbaar achter de voorruit moest doen.

Ik heb de Afdelingsmanager van publiekszaken van de Gemeente Den Helder geschreven dat het bonnetje wel degelijk dus zichtbaar was, omdat ze wel het nummer 4668 konden lezen en dat ik ook binnen de tijdsmarge was [bij het bestuderen van de bonnen die ik zal opsturen kan de ambtenaar dat ook zien]. Dus de enige overtreding die ik heb gemaakt is aanleiding geven dat een kaartje zich zo maar kan omdraaien.

Ik ben benieuwd hoe het verder gaat lopen. Wordt vervolgd.

Ik was erg verrast om mijn oude maat Harm van Doorn te zien op de opening van de tentoonstelling in Tiendekind. Harm was ooit stedebouwkundige voor de gemeente Den Helder, maar zijn plannen waren zo revolutionair dat hij in deze periode weinig medewerking kreeg van de gemeente. Nu zeker 20 jaar geleden zijn enkele plannen opgepoetst en worden gelanceerd als een toekomstvisie voor de stad. Ik heb wel eens een tentoonstelling gehad met Harm en een andere vriend Helmut Ziegner. Helmut tekende en schilderde de bestaande situatie van de stad en Harm ontwierp zijn visie zoals het er uit zou kunnen zien. Allemaal heel prachtig en heel nieuw. De toenmalige burgemeester opende de expositie en gaf daardoor een steuntje aan de stedebouwkundige van de gemeente met de mooie plannen.

Toevallig was ook op de opening aanwezig Dick Reitsma, ook een oude strijdmakker uit die tijd. Dick heeft nu de Rijkswerf [ooit in opdracht van Napoleon gebouwd] gerestaureerd en gebouwd zoals het nu is. Een prachtig complex met in het midden de oude werf, de op-een-na oudste werf van Nederland [en ik geloof ook Europa].

 Ook was op de opening Evert de Boer, een cursist die in zijn werkzaam leven oude panden in Amsterdam restaureerde. Evert is na zijn pensioen verwoed gaan schilderen en heeft succes, ook in het buitenland.

Toen Dick mij op de opening vertelde dat hij was gaan schilderen en: " Je moet eens mijn schilderijen zien"  en Harm na enige tijd mij precies hetzelfde vertelde, ontstond tijdens de opening bij mij het idee om volgend jaar een tentoonstelling te hebben met deze 3 bouwers. Ik sprak hun er zelfs over en ze leken enthousiast.

Verleden week belde Dick mij op om te vragen wanneer ik kwam en ongetwijfeld zou er ook gepraat worden over deze komende tentoonstelling. De afspraak werd gemaakt voor afgelopen vrijdag na tiendekind. Ik zat die dag al voor te denken , of er een thema gemaakt moest worden om het verband te zien tussen de 3 exposanten. Ik zat al een titel voor de tentoonstelling te verzinnen, iets in de trant van: "Van lineaal naar palet".

's Middags belde Piet op. Harm was overleden.

Later bij de crematie dinsdag, vertelde zijn vrouw dat hij zo graag naar de opening van mijn expositie wilde gaan en dat hij zo blij was Dick Reitsma ontmoet te hebben. Zo vreselijk blij was hij.

 

 

 

Vannacht werd ik opgeschrikt door een zeer onwelkom telefoontje. Mijn moeder is erg ziek en nachtelijke telefoontjes doen mij het ergste vrezen. Een melding dat er alarm was op tiendekind suste mijn eerste schrik, maar deed mij vlug en adekwaat  reageren: jas over mijn pyama, tas waarin de mobiele telefon inzit, sleutels opzoeken op de plaats waar ze behoren te liggen. Als laatste pakte ik de wandelstok van Piet..

Op weg naar tiendekind besloot ik ter plekke niet in actie te komen. Mijn leven ga ik niet op het spel zetten voor een vaas van 20 euro. Al rijdend deed ik de deuren op slot en hoopte dat Ronald [van de B&B] de politie in de tussentijd al had afgebeld om te komen. Toen ik bij tiendekind kwam zag ik gelukkig dat Ronald en Nolly er al waren en ze waren net bezig de melding naar de politie ongedaan te maken. Voor de rest zag alles er vredig uit en niets leek dat er reden was voor paniek. Buiten liep Alpo rond, blij dat wij zelfs op dit uur van de nacht hem kwamen opzoeken om hem kopjes te geven.

Hoogstwaarschijnlijk was onze lieve kater de oorzaak van deze nachtelijke onrust. Hij mag niet overal komen!!!

" 2 November wordt het uitgezonden",  zei de regisseur van het AVRO-programma Close-up. Hij, de cameraman en de geluidsman maakten afgelopen donderdag opnames voor de documentaire over Paul Citroen. Het weer speelde mee om, met de staldeuren open, opnames te maken van de prachtige deel en het fantastische uitzicht vanuit de deel.

En ik, gravend in een ver verleden, kwam de avond daarvoor tot de ontdekking toen ik op zoek was naar foto's [inderdaad in de oude schoenendoos] en verhalen, dat onze vriendschap heel bijzonder was. Ik was niet zijn muze en hij niet mijn leermeester, maar we hadden een vriendschap van gemeenschappelijke plagerijtjes, diepe zieleroerselen en zeker van mijn kant advies behoefte aan zijn adviezen in moeilijke periodes in mijn leven. Ik was veel vergeten, omdat mijn leven gewoon doorging met tiendekind en moederschap heel centraal in de dingen die ik wilde en moest doen.

Kijken dus, 2 november ergens in de avond.

Soms heb je van die momenten dat je denkt dat je in een rustig vaarwater bent gekomen. Het gebeurde mij deze week dat ik vergenoegd achterover zat en mijzelf feliciteerde dat de drukte van de opening van de tentoonstelling voorbij was en ik de simpele dingen kon doen die ik al maandenlang van plan ben te doen.

De telefoon ging en een aardige stem stelde zichzelf voor en mij daarna informeerde dat de Avro een televisie-documentaire aan het maken is over Paul Citroen en mij daarna vroeg of ik zijn model was geweest. Toen ik dat bevestigde vroeg zij of ik het leuk zou vinden om iets over het model zijn van Paul Citroen wilde vertellen in het programma Close-up. Natuurlijk vind ik dat leuk, maar om iets te vertellen vergt een hoop graafwerk in het geheugen. Paul Citroen was een van de grootste portrettisten die Nederland heeft gekend, een fenomeen die vele groten der aarde op doek heeft vastgelegd. In 1967 ontmoette ik hem bij hem thuis door een gemeenschappelijke vriend, die zogenaamd bij hem langs moest om hem iets te geven. Ik denk dat hij wist dat Citroen " wel iets in mij zou zien"  als een nieuw model. Citroen pakte een tekenbloc en maakte een tekening van mij. Ik was 25 en vond het reuze spannend.

De volgende dag belde Paul mij op en vroeg of ik zijn model wilde worden. Het leek op een aanzoek en ik zei volmondig "ja", omdat ik toen weinig over kunst wist maar wel wist dat hij beroemd was als portrettist. De jaren daarna heeft hij vele tekeningen en olieverfschilderijen van mij gemaakt, die hun weg hebben gevonden naar particulieren en galeries en zoals ik bij mijn bezoek aan het Museum de Fundatie in Zwolle zag, ook zijn aangekocht in elk geval door dit museum.

Ondanks dat hij als een rode draad door mijn leven is gelopen, ben ik veel vergeten van de ontmoetingen, etentjes, anekdotes en zijn grappige wijsheden. De tekeningen die ik zelf heb hangen zijn bij mij thuis en sommige beland bij de kinderen. De productie-medewerkster die mij belde wilde graag dat ik de tekeningen mee zou nemen, dus mijn kinderen hebben een organisatie in werking gesteld dat voor de tijd dat de opnames worden gemaakt, bij mij terug zullen komen. Ook heb ik de cultureel ambtenaar gebeld die toen bij de Gemeente Den Helder werkte en waar mee ik destijds de schitterende tentoonstelling Paul Citroen-Carel Willink heb georganiseerd.[ een tentoonstelling die ontzettend veel bezoekers heeft getrokken]. Carel Willink ontmoette ik in een galerie in Amsterdam en raakte bevriend met hem en zijn vrouw Sylvia. En ondanks dat deze twee grootheden jaren lang gebrouilleerd waren, konden ze het toch opbrengen [" ik doe het alleen voor jou"], om samen met elkaar te exposeren. Voor beiden een hele opgave om te exposeren in een niet solo-tentoonstelling.

Vandaag belde ik een vriend van mij, nu woonachtig in Frankrijk. Toen woonde hij in Den Helder en met hem heb ik veel galeries bezocht en openingen van tentoonstellingen bijgewoond en o.a. met hem Willink ontmoet. Ik vroeg Rob of hij zich die ontmoeting nog kon herinneren en hoe het vervolg precies was geweest. Samen hebben wij herinneringen opgehaald over die tijd en afgesproken dat als wij 80 zijn alleen maar herinneringen gaan ophalen over die roerige jaren 70, toen ik mijn eerste schreden ging zetten in die wereld die mij nu zo bekend is.

Over een paar dagen gaan de opnames gemaakt worden en ik zal niet meer gaan bedenken dat ik het weer rustig heb.

 

Het is mij de laatste tijd veel gevraagd: " Gaat het goed met jullie"?? Ik som dan de feiten op waarmee ik zoal bezig ben. Ik heb het druk met tiendekind, net een opening geweest na een ingrijpende verbouwing. De moestuin bloeit en groeit en heeft mijn exclusieve aandacht nodig, zodat ik er elk vrij uurtje in bezig ben. Ik realiseerde het mij gisteren tijdens een lange wandeling in Noordbrabant met een groepje mensen die een nestgenoot hebben van Matisse, dus zusjes van het enige reutje uit dit nest. Mensen die ik voordien niet kende vertelden mij dat ze  wel eens dit weblog lezen. Er ging mij een lichtje op!! Ik heb een tijd niet geschreven, de schaarse tijd achter de computer heb ik gebruikt om samen met Ronald [van de B&B aan de overkant] te zoeken naar een goed alarm voor tiendekind. Er bestaan veel alarmsystemen en de technische kanten snapte ik tot dusver niet.

Ik ben dus in Brabant geweest met de camper, Cezanne en Matisse en.... 2 kleindochters. Piet had geen zin om de wedstrijd Nederland-Japan te missen en Finn had er ook niet veel zin in om mee te gaan kamperen. De meisjes hadden er gelukkig wel zin in en ik voelde mij vereerd. Ik ken ze vanaf hun geboorte en ze wonen een paar honderd meter van ons vandaan. Ik zie ze niet elke dag,want zulke relaties moeten niet aan een soort "overkill" stuk gaan. Wij zien dus eigenlijk alleen maar fragmenten, als we bij elkaar eten, soms bij het wandelen of een verjaardag. Nu eten wij vaak bij elkaar, dus zo droevig is het ook niet gesteld met de relatie. Maar puberende kleindochters?, ik weet hoe ik zelf was. Geinteresseerd in jongens, muziek, films en make-up en mijn ouders [toen ergens in de dertig] waren hopeloos ouderwets, snapten niets van het leven en oud, oud, oud!! [vond ik].

Ondanks dat ze me een merkwaardige Oma vinden, vinden ze me wel leuk [weet ik], dus ik kon mezelf zijn. Ik besloot mezelf wel aan te passen aan het radioprogramma in de camper. Ik vind het heerlijk om naar de Ned.1 te luisteren als ik onderweg ben. De interviews die gemaakt worden beluister ik intenser en het houdt mij scherp op de weg. Ik weet niet waar Sophie het programma vandaan haalde, maar de muziek die ze wist te vinden leek op alle soorten muziek die ik tijdens de rit heen [en terug] hoorde.

Na het bezoek aan het restaurant naast de kampeerplaats, waar wij een 3-gangen menu uitzochten , installeerden de meisjes zich, moe en voldaan voor de kleine tv in de camper en ik vond ook dat ik mijn dag wel had gehad. De volgende morgen zou een drukke dag worden met de honden die hun nestgenoten weer zouden ontmoeten.

"WAAROM doe je make-up op je gezicht als je gaat slapen" vroeg Sophie. " Ik maak mijn gezicht juist schoon Sophie, met een cleansing" Het turen was begonnen!!! " En je ogen"? " Die maak ik schoon met iets anders en ook met een ander watje Sophie". Sinds wanneer moest ik mij weer uitleggen aan iemand? Ze keek mij vorsend aan toen ik mij ging uitkleden. Ik ben kortbenig geboren en zal het ook zo tot het eind blijven, dus ik schrok van haar opmerking: " Je hebt best lange benen". [Wat bedoelt ze daar nou mee] "Dank je"  stamelde ik, me daarna afvragend waarom ik haar zou moeten bedanken. Ik schoof naast Lot die op de plaats lag waar ik zou gaan slapen. Het turen was in elk geval afgelopen.

De volgende dag besloot Lot om half zeven wakker te worden, ik had gedacht dat als ze zouden uitslapen [dat doen die pubers toch normaal??] we een hele morgen bezig zouden zijn met dingen te doen. Ik besloot maar met de honden te wandelen en zij konden een duik nemen in het zwembad naast de camper. Toen Sophie voorstelde om een eitje te bakken voor iedereen en ook voorstelde om "' dit meer te doen" en " dat ze het hartstikke leuk vond en dan gaan we naar Frankrijk" , was mijn dag goed en was de verveling die toen een beetje volgde goed voor iedereen en zeker voor mij die het toch  zo druk heeft.

" MEVROUW het is LENTE ", zei de man. Daarbij stak hij zijn armen uit, alsof hij dit heerlijke seizoen aan zijn hart wilde drukken. In zijn stem klonk een ondertoon van verwijt. Zelf was hij voor de tijd van de dag zeer zomers aangekleed.

Ik had het er niet op gewaagd om vroeg op dag bij de wandeling met de honden dit lente-achtig gevoel voor kleding te hebben. Ik had een winterjas aan en een shawl om. Een echte Alpaca shawl, gekregen van de Peruviaanse echtgenoot van mijn oudste " kleinkind" , om de bewoners in de Andes tegen de felle kou te beschermen. Ik had net mijn haren gewassen en bang voor een koutje had ik een dikke muts over mijn oren getrokken. Hij zal het wel raar gevonden hebben.

Mevrouw het is Lente!!!.

 's Middags had ik de droeve plicht om naar een crematie van een geliefd clublid te gaan en de kleding was typische begrafeniskleding: somber, een mooie blouse maar o wat saai en keurige pumpjes aan mijn voeten. En altijd te warm!!

 Daarna zou ik regelrecht naar mijn les gaan. De cursisten waren al lang bezig toen ik aankwam, nog enigszins met mijn gedachten bij de indrukwekkende dienst. Om het erf te schonen voor de kunstmarkt die volgende week geplaatst gaat worden, werd een zinken dakgoot in stukken gezaagd om daarna vervoerd te worden. Geen makkelijk karwei, dus alle cursisten moesten aan de bak om het stuk goot om te draaien zodat het beter afgezaagd kon worden. Mijn schoenen met hakjes bleven in het gras steken en waren niet geschikt voor dit soort klussen.

Toen de les was afgelopen snakte ik naar huis om mij te verkleden.  Op ietwat vrolijker kledij en zeker luchtiger, had ik mij het laatste uur behoorlijk verheugd.Mijn auto die mij nooit in de steek laat, liet het op dat moment afweten. De accu was leeg, omdat ik de sleutel er in had laten zitten en waarschijnlijk had Frank Sinatra die ik had aanstaan  alle energie opgeslorpt. Wat te doen?? Al die mensen bellen, die wel eens gezegd hebben: " Als je me nodig hebt?" Kleindochter Angela en Peruviaanse echtgenoot Alfredo, kunnen vast wel de auto aanduwen. Binnen 2 minuten waren ze er, maar zo makkelijk ging het niet. Mijn pumpjes zouden vast niet meewerken als ik stuurde en duwde. Angela aan het stuur en meeduwend, was de enige oplossing. In mijn keurig zwart pakje met de saaie blouse en de ongemakkelijke schoenen met hakjes, moet het een fraai gezicht geweest zijn mij zwoegend achter mijn Renaultje te zien duwen en ik hoop dat de mijnheer van de ochtend even voorbij wasgereden.