Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Tentoonstelling 'Striptekenaars'

nospam@example.com ('t Tiende Kind) — Sun, 13 May 2012 21:41:21 +0200

Wegens succes is besloten om de tentoonstelling 'Striptekenaars' een paar dagen langer aan te houden.
U kunt de werken van de 6 striptekenaars en de presentatie, waardoor u waardering voor het werk van de tekenaars zult krijgen, nog zien tot en met vrijdag 8 juni. De werken en de diverse stripboeken zullen ook nog tot die datum te koop zijn.

Op de foto vlnr:
Michiel van de Vijver (Joep), Gerben Valkema (Elsje), Daniel van den Broek (o.a. De Rode Kater), IJsbrand Oost (Max Miller) en Jorg Vos (Conan en Storm).

bedrog via internet

nospam@example.com ('t Tiende Kind) — Sun, 29 Apr 2012 10:58:51 +0200

Afgelopen vrijdag werd ik gebeld door een firma die met mij de gegevens wilde controleren die in de gemeentegids Den Helder staan. Nou heb ik dat enkele maanden geleden al gedaan en ik was een beetje verbaasd, maar ja de tijd gaat snel en misschien geldt dat ook voor het controleren van de gemeentegids. De beschaafde stem van de mevrouw aan de andere kant van de lijn vroeg of ik niet wilde denken over het plaatsen van een advertentie in de gids. Ik weet dat dat altijd z'n vruchten kan afwerpen, maar toen ik het bedrag vroeg die de advertentie zou kosten en haar antwoord dat het " ongeveer" 1750 euro zou kosten, haakte ik af voor wat betreft een advertentie.

" Ik dacht dat U mij belde om de gegevens te controleren" zei ik, haar daarmee in verwarring brengend. Toen zij echter de oude postcode noemde, rook in onraad. Tegelijk dacht ik aan een zelfde oplichtersbende die mij enkele jaren geleden benaderde namens de Gouden Gids. Zij belden om gegevens te controleren en mij naderhand een fikse rekening in de maag splitsten omdat ik mijn website ook op de vermelding liet plaatsen [overigens op hun verzoek]. Het heeft een hoop geschrijf gekost , tot aan z.g. briefjes van een deurwaarder toe. Maar na een mail dat ik een klacht wilde indienen voor " misleiding " van hun kant en "' U weet dat dat strafbaar is" verstomde alles bij toverslag.

De mevrouw vroeg ook ik ook een website had en deed hetzelfde voorstel als de oplichtersbende van de Gouden Gids. Toen ik vroeg hoeveel de plaatsing zou kosten en zij mij antwoordde dat dat 199,- euro zou kosten en zij door had dat ik haar door had, werd het gesprek abrupt beeindigd.

Daarna belde ik het Bureau Voorlichting van de Gemeente en zij vertelden mij dat de gemeente geen Internet Gemeentegids uitgeeft. Ze waren overigens zeer geinteresseerd in mijn verhaal.

Gisteren zag ik toevallig een onderwerp bij Kassa geheel aan dit onderwerp gewijd. En ja hoor bij de oplichtersbedrijfjes zag ik een opname van ... Internet Gemeentegids.

scholengemeenschap aan zee

nospam@example.com ('t Tiende Kind) — Thu, 26 Apr 2012 17:01:39 +0200

Vandaag kreeg 't Tiende Kind bezoek van de Scholengemeenschap aan Zee te Julianadorp. 32 leerlingen uit de onderbouw kwamen op de fiets, zo te zien blij dat ze eventjes een bezoek konden brengen aan een lokatie buiten school. Door de felle wind kon ik hun niet ontvangen bij de achteruitgang in de grote deel, dus de gezichten stonden zeer verbaasd toen ik hun door de kleine kamers naar achter leidde waar de grote tentoonstelling plaatsvindt.

Ik weet uit ervaring dat er maar 1 oproerkraaier bij hoeft te zijn en het hele gezelschap van puberende kinderen gaat zich scharen achter de rebel. Tot mijn verbazing was het muisstil toen ik een inleidend praatje hield over striptekenaars, met nadruk op mijn onvermogen om de technische kanten te belichten. Een fantastische powerpoint-presentatie op zolder maakt heel duidelijk hoe moeilijk het is om een schets naar een strip te leiden. De kinderen waren zoals kinderen zijn. Gezellig, sommigen toch bezig met hun mobiel, een beetje kwekkend over alles en nog wat. Maar wel met interesse kijkend naar de presentatie die Nolly heeft gemaakt. Hoe ze het echt vonden weet ik niet, maar ik heb het in elk geval als zeer positief ervaren [ook dank zij de begeleiding van de mentor en de lerares Beeldende Vorming].

Contacten met de school zijn zeker gelegd, afspraken gemaakt,. Ook afspraken om eventueel met de leerlingen Raku te stoken. Moet ik wel even bekijken in welke vorm dat gegoten gaat worden. Raku heeft met vuur en hitte te maken en kinderen van die leeftijd moeten de handelingen niet doen die gevaarlijk zouden kunnen zijn als je niet oplet. In elk geval is het leuk dat wij meedoen aan educatieve projecten. We hebben het wel druk, maar krijgen het hoe langer hoe drukker,

Helderse Courant 13-04-2012

nospam@example.com ('t Tiende Kind) — Fri, 13 Apr 2012 21:49:02 +0200

Klik de foto aan voor het artikel.

van schets tot stripverhaal [2]

nospam@example.com ('t Tiende Kind) — Sun, 08 Apr 2012 17:22:00 +0200

Een tweede striptekenaar gaf ons ook tekst en uitleg over hoe hij te werk gaat.

Het begint met een idee dat uitgewerkt wordt in een scenario.

Vervolgens wordt de pagina geschetst. Hierop zijn de vormen allemaal nog ruw.

De ruwe schets is met een groen potlood gemaakt, zoals hiernaast te zien is.

Daarna wordt de schets op een lichtbak met een blauw potlood overgetekend.
In de volgende stap worden de blauwe lijnen overgetekend met zwarte inkt.

Dan wordt de schets gescand, waarbij de blauwe lijnen wegvallen. Met de computer worden eventuele foutjes veranderd en wordt de tekst erin gezet.

Tot slot wordt de schets ingekleurd.

Dit is natuurlijk de verkorte uitleg van de tekentechnieken. Op de tentoonstelling ziet u de originele tekeningen en als de beamer aan staat kunt u een uitgebreide uitleg met voorbeelden bekijken.

lieve Westenwind

nospam@example.com ('t Tiende Kind) — Tue, 03 Apr 2012 17:57:42 +0200

Gisternacht kreeg ik om 3 uur een telefoontje van Nolly, dat het gebouw naast tiendekind in lichterlaaie stond. " Ik kom er aan" zei ik, met veel angst omdat een paar uur eerder de wind noordwest stond en dat zou voor de galerie desastreus zijn. Van mijn huis is het naar de galerie 2 minuten rijden. En toen ik de Langevliet opreed, kwam mij een beangstigend inferno tegemoet. Metershoge vlammen stegen op van het oude karakteristieke gebouw 50 meter naast ons. Er waren al 2 brandweerauto's op het pad gereden en vanaf metershoge ladders waren de brandweerlieden bezig een bijna onmogelijke taak aan het vervullen, het blussen van een brand in een timmerfabriek. Tussen de timmerfabriek en tiendekind was er een metershoge wal van stro opgeslagen, waarschijnlijk voor het grote bollenveld achter ons. 1 vonkje op het stro en een aanwakkerende wind zou mijn tiendekind ook in lichterlaaie laten gaan.

En opeens merkte ik dat gedurende de nacht de wind gedraaid was naar puur west, en het was een stevige wind. Geen vonkje is op, onder of naast tiendekind gekomen. Wat een wonder!! De fabriek is helemaal afgebrand en wij ruiken niet eens dat gisternacht er zo'n ramp heeft plaatsgevonden.

Ik zal nooit meer mopperen op de westenwind, die hier vrij spel heeft en vaak met grote kracht regelrecht uit Groenland schone, frisse zuurstof heen blaast.

beeldhouwen

nospam@example.com ('t Tiende Kind) — Sun, 01 Apr 2012 11:44:40 +0200

Een van de exposanten dit jaar is Monique Vink, een begenadigd beeldhouwster. Ik kwam haar op het spoor omdat een van de cursisten in tiendekind mij voorstelde om beeldhouwles te gaan nemen bij Monique, die gelukkig niet ver uit onze buurt werkt en woont [Barsingerhorn]. Een nieuwe passie is voor mij ontstaan toen ik voor de eerste keer een beeld maakte, wat nog leek ook. Monique heeft een gave voor het uitleggen en heel bijzonder is dat zij de gave heeft om haar kennis van beeldhouwen en alle foefjes en trucjes om een beeld tot stand te doen komen, gewoon wil delen met iedereen. Ik ken niet zo veel professioneel kunstenaars die dit doen! Gisteren gaf zij een dagworkshop, waar ik met mijn zus Jose de hele dag heb gewerkt om een portret in klei te maken. Het uiteindelijke resultaat is de kop hieronder van mijn dochter Barbara. Het lijkt nog ook!

Monique gaat dus exposeren met beelden die heel goed aansluiten op de striptentoonstelling.

Het portret van Barbara.

Van schets tot stripverhaal [1]

nospam@example.com ('t Tiende Kind) — Fri, 30 Mar 2012 20:22:41 +0200

Een striptekening, het lijkt zo eenvoudig.

Maar het tekenen van een stripverhaal vraagt veel geduld, oog voor detail, een vaste hand, een goede techniek en heel, heel veel talent.

Tekenaars werken niet allemaal volgens dezelfde techniek.
Twee van de striptekenaars gaven ons een kijkje in hun keuken.

Één tekenaar begint zijn werk met een ruwe opzet van de pagina indeling, zoals het verhaal, waar de lijnen komen, etc.

Daarna gaat hij aan de slag met het schetsen van de pagina.

Hierbij wordt de definitieve compositie van de tekeningen bepaald. Decors en andere attributen worden op losse velletjes getekend en later op een lichtbak of met computer in de compositie ingevoegd.

Hierna wordt een vel tekenkarton over de plaatjes gelegd en wordt met een vulpotlood de definitieve tekening gemaakt.

Maar we zijn er dan nog niet!! Hierna wordt de potloodtekening nog eens met inkt overgedaan.

Pas daarna worden de tekeningen met behulp van de computer ingekleurd.

het begin van een lang seizoen

nospam@example.com ('t Tiende Kind) — Mon, 19 Mar 2012 18:57:20 +0100

2 weken geleden werd de beurs voor Striptekenaars in Gorinchem gehouden en een van de tekenaars Gerben Valkema, [Elsje] won de zg. Stripschapsprijs op de Nationale Stripdagen, categorie Jeugd.

Vandaag bracht onze Julianadorpse Daniel van den Broek de tekeningen van de 5 andere striptekenaars en natuurlijk zijn eigen werk [de Rode Kater van Jan Jans en de kinderen]. Ik heb met verwarring, bewondering en trots gekeken naar alle originele tekeningen van de tekenaars die binnenkort in Tiendekind komen te hangen. Het kwam allemaal zo dichtbij.

Ik hoop dat er veel mensen komen kijken naar die strips die we allemaal wel hebben gezien in een krant of boek.

als nieuw en verder nieuw[s]

nospam@example.com ('t Tiende Kind) — Mon, 12 Mar 2012 07:58:10 +0100

Het begint er hoe langer hoe meer op te lijken. 40 jaar geleden een bouwval, met voor de deur een verklaring van de gemeente dat dit pand " onbewoonbaar verklaard" was. Omdat ik moest en ik zou [ik spreek nu over 40 jaar geleden toen ik dacht dat ik alles aan kon, alles deed en alles geweldig vond], begon ik de bouwval langzaam aan op te knappen. Althans er voor te zorgen dat het niet meer lekte, dat je niet meer door de vloer zakte en dat je voorlopig de enge beestjes die zich schuil houden in dit soort panden, even de andere richting liet oplopen.

Door, in eerste instantie mede-actievoerders die ook tegen een Formule-1 circuit achter o.a. Tiendekind waren, te leren kennen en die door enkele vergaderingen in Tiendekind, ook aangeraakt werden door de charme van het bedrijf, de omgeving en de Kunst, werd een vriendschap de vriendschap die er toe leidt om elkaar in dik en dun bij te staan. 2 handige mensen van de B&B aan de overkant, die 2 jaar geleden een geweldige draai aan het geheel gaven door een muur open te breken , die toegang gaf naar de grote deel, een bergruimte, waar op z'n minst 50 jaar niets was gebeurd. Een prachtige expositieruimte werd gecreëerd door hen en het jaar daarop door de mensen van de Rijkswerf die in hun vrije tijd een hele verdieping wisten te maken. In 2011 is er100 m2 expositieruimte bij gekomen.

Gisteren werd de laatste hand gelegd aan een nieuwe vloer. Om in de stijl van kleuren van Tiendekind te blijven, blauwe tegels, door Ronald en Nolly gelegd. Klasse!!

Ook ander belangrijk nieuws is dit weekend gebeurd: Een van de striptekenaars die in april meedoet aan de tentoonstelling "Striptekenaars", te weten Gerben Valkema, heeft dit weekend op de 44e editie van de stripdagen in Gorinchem een stripschapjaarprijs gewonnen met zijn strip "Elsje". Fantastisch nieuws allemaal.

een prachtige nieuwe vloer

de tentoonstellingen van dit jaar.

nospam@example.com ('t Tiende Kind) — Tue, 06 Mar 2012 09:33:05 +0100

Ik merk tot schrik dat het een maand geleden is geweest dat ik iets heb geschreven. Het is niet dat er niets is gebeurd in mijn hectische leventje, maar ik het het erg druk gehad met de voorbereidingen voor de komende tentoonstellingen. Er is een nieuwe vloer gelegd [prachtige blauwe tegels] en tussen de bedrijven door neem ik de kwast ter hand.

Voor Nolly was het een leuke, maar moeilijke opdracht om de folders te ontwerpen, maar ze zijn om in de stijl te blijven van de striptekenaars, geestig en in de trant van een striptekening gemaakt. Vandaag wacht ik met spanning op het loodzware pakket folders dat van de drukker komt . Het aanvankelijke idee om de scholen van onze stad erbij te betrekken met het maken van striptekeningen hebben we maar laten varen. Het wordt ingewikkeld als we alles zelf moeten organiseren, een hulp van de school zou voor ons veel uit maken. De striptekenaars hebben wel al aangegeven dat mocht er een wedstrijd zijn, zij uiteraard een gesigneerd boek ter beschikking stellen.

Het komt dus dichtbij, ook de opening. Ondertussen hebben de vrijwilligers van de tweede tentoonstelling over de botter de HD2 zich ook al geroerd.

De vlag is dus de laatste tijd niet buiten gehangen. Nog even... en dan komt de mooiste galerie van Noordholland weer in beeld.

it giet oan [of zoiets]

nospam@example.com ('t Tiende Kind) — Wed, 08 Feb 2012 19:04:31 +0100

Nederland is in de ban van de Elfstedentocht, even de aandacht weg van Griekenland, de verkiezingen in Amerika en de heupwijdte van een topmodel. Mijn tweede dochter Barbara, nu voorbeeldmoeder en de onkreukbaarheid zelve was in haar lagereschool-jaren een vreselijk stout kind. Het moet in haar laatste klas van de basisschool geweest zijn dat het vroor dat het kraakte, maar het ijs was niet betrouwbaar. Het hoofd van de school meester Jongejans, had in de klassen doen uitgaan dat het ijs absoluut onbetrouwbaar was en hij geen leerlingen van de school op het ijs wenste te zien. Een, in die tijd bevel, wat Barbara volkomen in de wind sloeg en ze zelf wel zou uitmaken hoe onbetrouwbaar meester Jongejans wel bedoelde. Natuurlijk zakte ze door het ijs van een sloot dicht bij school en huis. Oplettende buren konden voorkomen dat ze onder het ijs zou komen en met behulp van een ladder konden ze mijn schat er uit halen.

Ze bleef haar fascinatie voor ijs houden en enkele dagen later, op een woensdagmiddag had zij zich ingeschreven voor een lokaal kampioenschap. Wij woonden toen nog in Den Helder en de baan was de nog bestaande ijsbaan van Julianadorp. Barbara, sportief, elke uitdaging nemend en in de wetenschap verkerend dat ze alles wel kon [" oh makkelijk kan ik ook"] belandde in de laatste ronde en in de finale. Ik zie mijzelf nog, stikzenuwachtig de Friese doorlopers nogmaals vaster dichtbinden. Haar concurrente, een wuft wezen op Noren, draaide pirouettes en deed heel goed voorkomen dat ze wel eerder op de schaats had gestaan. Ondanks dat het zelfvertrouwen van mijn kind in hoge mate was gestoeld op het vertrouwen wat ik in mijn meisje had, voelde ik dat Barbara geen partij leek te zijn voor de dame met de pirouettes.

Het startschot viel en mijn Bar stortte zich op de wedstrijd in een bloedstollende race. Ze was fanatiek en het feit dat iemand uit Julianadorp zou komen te winnen, beviel haar niet. Ze schaatste zich naar het eind en won. Ik wil niet zeggen dat de race haar persoonlijk heeft gevormd, maar de glorie van winnen heeft toch wel invloed gehad op dingen die ze daarna deed. Soms als het heel koud is en het vriest dat het kraakt, praten we er nog wel eens over. Zoals vandaag.

Tentoonstelling 'Striptekenaars'

nospam@example.com ('t Tiende Kind) — Sat, 21 Jan 2012 23:38:29 +0100

Van 15 april 2012 tot/met 5 juni 2012 is de UNIEKE tentoonstelling 'Striptekenaars' te zien.
Inmiddels hebben 6 Nederlandse striptekenaars hun medewerking toegezegd.
Voor meer informatie zie 'Striptekenaars'.
Of Klik op het plaatje voor de bijbehorende webpagina.

als.....

nospam@example.com ('t Tiende Kind) — Thu, 19 Jan 2012 10:04:42 +0100

Het komt nog vaak voor dat ik besluit de telefoon te pakken om mijn moeder te vragen hoe ze: erwtensoep, oliebollen en sambal goreng boontjes maakt. Verdrietig dat ze twee jaar geleden is overleden. Mijn moeder reikte mij ook vaak stukjes aan voor de legpuzzel die bestond uit een vrij chaotische jeugd door mijn Indische verleden. Een Indisch, na-oorlogs verleden die in mijn herinnering bestond uit veel reizen dwars door de archipel waar mijn vader als KNIL-officier met een kleine eenheid militairen waardevolle ondernemingen beschermde. Het gezin ging mee op dit avontuur en mijn moeder leerde ons , als voormalige juf, lezen en rekenen.

Gisteravond kwam na het nieuws een reportage op 1-Vandaag , wat ging over de slachtpartij in Tarakan, een klein eilandje voor de kust van Borneo. Mijn oudere broer en zus zijn in Tarakan geboren voor de oorlog. Filmbeelden die ik nog heb, getuigen van een optimaal koloniaal verleden. Mooie huizen, personeel, mijn vader die in mooie auto's reed, mijn moeder aan de rand van het zwembad. Een foto van mijn broer als peutertje in het zwembad waar een kom aan de rand van het bad gemaakt is in de vorm van een schelp. De schelp die symbool is voor de oliemaatschappij " Shell". Het KNIL zat in Tarakan ter bescherming van de Shell die enorme hoeveelheden olie uit de zee pompte.

De reportage op tv ging over de Japanners die hun oog hadden gevestigd op Tarakan door de olie en als eerste Tarakan wilden veroveren. De Japanners bombardeerden eerst Pearl Harbour en de Tweede Wereldoorlog nam daardoor een aanvang, ikzelf werd een maand later geboren in Buitenzorg op Java. Tarakan werd bezet en de militaire eenheid die op Tarakan was werd beestachtig vermoord.

Ik had er geen idee van en zou direct mijn moeder gebeld hebben om haar te vragen wanneer zij naar Buitenzorg waren overgeplaatst. Ik kreeg de indruk dat mijn ouders en broer en zus de dans waren ontsprongen. Vroeger zou zij heel geduldig hebben uitgelegd hoe alles in elkaar stak, maar deze keer was ik het stukje puzzel kwijt. Gelukkig kon ik mijn zus bellen om haar te vragen wat zij er van wist.

Dat deed ze dus niet, wel vertelde zij dat onze moeder haar veel had verteld over Tarakan. Maar nu...? beiden kwamen tot de slotsom dat we onze moeder zo vreselijk misten.

familie vast in drijfzand

nospam@example.com ('t Tiende Kind) — Mon, 09 Jan 2012 11:22:00 +0100

Vandaag hoorde ik het nieuws dat een familie ergens in Nederland vast had gezeten in drijfzand en slechts met hulp iedereen te redden was.

Het herinnerde mij aan het griezelige avontuur wat Suzanne en ik enkele jaren geleden hebben beleefd. Suzanne is Piets kleindochter, nu zeer toegewijde dierenarts. Zij studeerde toen in Gent en haar grote liefde was Lobo, een lobbes van een hond. Piet, Suzanne en ik maakten in de buurt van haar huis een lange wandeling door de bossen, tezamen met Lobo, Finn en Cezanne. Op het moment dat ik een bordje "gevaarlijk drijfzand" zag, sprong Lobo in het modderige water waarvoor werd gewaarschuwd, ogenblikkelijk gevolgd door Suzanne. Suzanne probeerde Lobo te bereiken, maar bij elke stap zag ik haar een beetje naar de bodem zinken en ze schreeuwde dat ze er niet uit konden komen. Gelukkig had ze de zware hond wel bij zijn nekvel te pakken.

Hulp vragen duurde te lang en op dat moment een oplossing vinden werd ook nog eens bemoeilijkt omdat zowel Finn en Cezanne ook het water in wilden om te kijken wat er allemaal zo aan de hand was. Ik weet niet of Suzanne mij een ontzettend lange lijn toegooide of dat ik de lijn had en de met recht hulplijn naar Suzanne gooide. In elk geval werd het gevangen. " Suzanne", zei ik; " Ik tel tot drie en bij elke drie trek ik zo hard mogelijk. Ik zorgde natuurlijk dat 1 voet van mij op de vaste ondergrond was, waar niets zou kunnen gebeuren.

Tot mijn grote opluchting, zag ik bij elke "drie" Suzanne weer een beetje stijgen in de modder. Met een enorme krachtsinspanning wist ze Lobo los te rukken uit de drab en gooide hem uit het kennelijk meest aanzuigende gedeelte. Ondertussen was ik met mijn andere been in de modder getrokken en ik moet zeggen dat dat een zeer angstig gevoel is. Voor het eerst kreeg ik te maken met een ondefinieerbare kracht van water en modder. De zuigkracht maakte wel een oerkracht bij mij los! En door de vele duizenden kilo's klei in model te brengen, ben ik gelukkig zeer sterk in mijn armen en schouders.

Ik weet niet meer hoe lang alles bij mekaar duurde, wel dat op een goed moment Suzanne losplopte en de kant wist te bereiken door zich horizontaal door het water te bewegen.

Zelfs een goed weekbad daarna, kon de stank die vanuit je porieen kwam , niet laten verdwijnen en de mooie leren jas die Suzanne droeg, moest een paar keer gestoomd worden om alle lucht er uit te krijgen. En ik was een schoen kwijtgeraakt. Weggezogen!