HONDEN

De Kooikervereniging houdt elk jaar een tentoonstelling voor Kooikers, waar de mooiste Kooiker wordt gekozen uit verschillende klassen. Toen wij besloten om weer een hondje te nemen [en dan speciaal een kind van Cezanne], hadden wij nooit de intentie om alweer een wereldkampioen in huis te hebben. Sterker nog, het gedoe van tentoonstellingen hadden wij na Finn en Cezanne wel voor gezien gehouden. Dat Matisse een mooie hond was viel ons geleidelijk aan wel op, maar gewend aan " ach wat een mooie hond" en eigenlijk om een praatje verlegen te zitten, wisten wij wel. Een deskundige die objectief kan beoordelen, ging alleen maar in de richting van een keurmeester van een hondententoonstelling. We besloten toch maar naar Asperen te gaan, waar de show werd gehouden.

Vandaag was de tentoonstelling. Cezanne hadden wij maar ingeschreven om loyaal te zijn voor zijn kind. Veteranenklasse waar hij in valt is een gemoedelijke klasse, waar geen zenuwachtig gedoe om is. Meneer heeft zijn sporen al verdiend. Matisse werd ingeschreven in de puppyklasse. Mooie hondjes, enthousiaste karakters. Groot was mijn verbazing toen hij, zonder enige training, huppelend en absoluut niet begrijpend waarom het ging, toch naar de ereronde mocht. Hij werd 4e en de deskundige beoordeling was precies waarvoor wij gingen.

" Reuze enthousiast temperamentvol hondje. Prima bouw en maat. Een goed gevormd hoofdje met een mooi donker expressief oog. Goede kaakstand. Correcte voor- en achterhand. Prima ribben, goede benen en uitmuntende voetjes. Goede staartaanzet, wordt wat vrolijk gedragen. Prachtige vachtstructuur, mooie aftekening. Gaat met veel allure door de ring". Kwalificatie: veelbelovend.

Tsjongejonge en dat voor zo'n stouterd, die in de omgeving van de tentoonstellingshal, weer alles op stelten zette. Op weg naar huis concludeerden Piet en ik dat het toch wel weer leuk is.....

Eventuele toekomstige dekkingen zijn al geboekt, o.a. uit Zwitserland. De baby is pas 8 maanden! Vanaf volgende week maar eens kijken aan welke medische onderzoeken hij moet voldoen als dekreu.

 

 

Toen de kinderen nog in huis waren, waren de momenten van rust voor mij gouden, zalige momenten. 4 kinderen die een boekje lazen, het was een moment uit een sprookje. Helaas duurden die momenten niet zo lang. Barbara [nu moeder van 3 kinderen en uiterst stabiel en rustig] vond die spanne van gelukzaligheid helemaal niets. Ze hoefde maar 1 zin te zeggen [meestal dus: Laura weet je dat Ian je sokken aan heeft] en in 1 seconde veranderde de stemming, eindigend dat ik, zoals bij een tenniswedstijd keek hoe kledingstukken van links naar rechts werden gesmeten, op weg naar de rechtmatige eigenaar.

Zo'n kleine rellenschopper hebben wij weer in huis in de vorm van Matisse. Matisse heeft een hekel aan een harmonieus ogende setting van mensen en honden. Als Finn en Cezanne heerlijk liggen te slapen gaat hij, kop op de voorpoten, de anderen uitlokken met een in kracht toenemende jank, eindigend in een soort gejodel. Gek wordt Cezanne er van, omdat Matisse hem als slachtoffer heeft uitgekozen voor zijn pesterijen. Inderdaad eindigt deze daad dat Cezanne opstaat en met hem gaat spelen, of als het hem verveelt Matisse een grom geeft. [Missie geslaagd]

Eergisteren had ik 3 mergpijpjes gekocht en de honden vonden het heerlijk en hebben lange tijd zich te goed gedaan aan dit lekkere kluifje. Toen Finn en Cezanne naar binnen gingen, haastte Matisse zich om de twee kluiven van zijn familieleden te verstoppen om daarna zeer demonstratief door  te gaan met zijn eigen kluifje. Finn en Cezanne waren  ontzet toen ze naar buiten gingen en hun kluif misten. Natuurlijk wisten ze dat Matisse de dader was, ogen spreken zelfs bij honden boekdelen. Na deze vreselijke ontdekking besloten de twee bij mij verhaal te halen, maar zelfs mijn mededeling dat het hun nakomeling was maakte geen indruk. 's Avonds haalde Matisse zijn botje naar binnen, maar gelukkig reageerden Finn en Cezanne op de enige juiste manier en dat was om niet te reageren. De lol was er af.

 

Sinds een paar dagen houd ik Matisse op bepaalde moeilijke stukken vast aan de lijn. Ondanks dat er een immens groot losloopgebied is rent hij op alle honden af en vaak heeft hij een voorkeur voor honden aan de lijn. Vaak dat de eigenaren de honden dan los laten om beide honden te laten spelen. Matisse vindt deze nieuwe gang van zaken best, hij wordt constant geprezen om zijn medewerking. Hij heeft sinds hij bij ons is, genoeg op zijn donder gehad, want het is me er eentje.

Er is een stuk gras dat langs een sloot loopt en een afgesleten paadje is door de jaren heen ontstaan door wandelaars of fietsers. Het kan eigenlijk niet eens de naam hebben van een paadje, elke regenbui maakt het lopen op het paadje een tijdje moeilijk. Vandaag had ik Matisse net losgelaten en Cezanne en Finn waren ergens achteraan aan het snuffelen. Meestal dat ik afstap als ik een auto hoor om de honden " aan de kant " te leiden.  Op het glibberige paadje keek ik toch achterom toen ik het gebrom van een bestelauto hoorde. Had ik niet moeten doen, mijn fiets schoot de sloot in, met mij erachter. Ik belandde ergens aan de slootkant met een voet in het water. De fiets kon ik vasthouden en bleef ik vasthouden om het er uit te trekken.

De honden stonden vastgenageld, daarna veranderde hun schrik in uitbundige lol. Wat zagen ze er de humor van in. Ik gelukkig ook.

Vandaag is Matisse een half jaar geworden. Zijn babylijf is een beetje aan het uitgroeien, zijn vlekken worden groter en donkerder en zijn beharing begint langzaam op gang te komen.

Ik kan mij niet voorstellen dat wij hem pas 4 maanden hebben, want het lijkt of ik hem al jaren ken en hij mij ook. Hij begint te puberen en wil mijn grenzen verleggen. Meestal lukt het hem niet en dat vindt hij eigenlijk dan ook best. Het is een stouterd gebleven en wat ben ik blij met hem.

In de twee-en-een-halve maand dat wij Matisse hebben, hebben Piet en ik vaak verzucht en gejubeld dat wij "nog nooit zo'n hond hebben gehad". Bij Matisse voltrekt alles zich in het extreme en vanaf het begin heeft hij mij zeer duidelijk gemaakt wat hij wil en niet wil. Liberaal voorstander als ik ben, vind ik het een realistische kijk op het leven van mijn hond. Hij weet ook dat er veel dingen zijn die ik wil en ook niet wil. Kortom ook in deze situatie is het ook een zaak  van geven en nemen.

Wij hebben een druk bezet leven, waar de honden niet altijd deelgenoot van kunnen zijn. Matisse heeft ondertussen wel geleerd dat hij meegenomen kan worden naar sommige restaurants. Hij wordt onder de tafel geschoven en doet zich vervolgens tegoed aan de veters van de vrienden die wij vergezellen of aan onze veters. Dit allemaal op een stille en onmerkbare wijze.

 De jongen heeft zich in deze maanden laten kennen als een liefhebber van schoenen en kledingstukken, vooral de mijne. Ik weet het, ik weet het, ik moet alles opruimen zodat hij er niet bij kan. Matisse kan overal bij als hij het wil, hij kan bepaalde kasten openmaken met zijn neus. Dit doet hij dus alleen maar als wij er niet zijn. In de tuin heeft hij zijn verzamelplaats van zijn buit: een vies afgekloven stukje bot, houtjes, een deel van een droogloopmat, een speelgoed eendje [gekregen van de familie waar hij is geboren] enz. enz. Ik heb hem een paar dagen geleden behoorlijk op zijn donder gegeven toen hij mijn schoenen en een beeldig kanten blousje naar de tuin had getransporteerd. Hij was er diep van onder de indruk en hij houdt er niet van als hij op zijn donder krijgt [al gebeurt dat zeer liefdevol : "ben je helemaal gek geworden? In de mand!!!"]

Gisteren moesten wij [zonder honden]naar een reunie van Piets HBS-kamp van weleer. Deze jaarlijkse reunie wordt de laatste paar jaren gehouden in tiendekind. Oergezellig, uniek en dierbaar. Matisse heb ik halverwege de dag even opgehaald en na een paar uurtjes weer naar huis gebracht, wat hij niet erg leuk vond. De tuindeuren had ik opengelaten, omdat er werkzaamheden moesten worden uitgevoerd  aan de computer en er dus iemand in huis was.

Toen wij terugkwamen waren de honden dolblij. Altijd leuk te zien . Ik wierp een vlugge blik in de tuin en dacht te zien dat er niets gesjouwd was door Matisse. Ik merkte wel aan hem dat hij wel iets had uitgevreten, maar ik wist toen niet wat. Nadat ik de auto had uitgehaald en weer binnenkwam, wachtte mij een verrassing. Ik zag in de woonkamer bij de deur 2 schoenen [waarvan het bandje was afgekloven] en mijn jas die hij van de kapstok had getrokken. Hij had als de donder schoenen [een voor een] en jas uit de tuin gehaald en in de woonkamer gedeponeerd.

Ik kon mij gelukkig wel bedwingen hem niet te prijzen voor zoveel intelligentie.

 Wat is het een fantastische, mooie hond geworden. Deze foto heb ik enkele weken geleden genomen, toen hij een beetje meer in proporties was. Nu klopt er weinig van. Zijn achterpoten zijn zo lang dat hij loopt met rubberen uitsteeksels, een combinatie van Charly Chaplin en Michael Jackson. Daartussen zit nog een onderontwikkeld babylijf en daarboven een schattig kopje, wat ook nog eens zal uitgroeien.

Hij is heel vrolijk en buitengewoon slim. Hij vindt het heerlijk om mee te doen met  Finn en Cezanne en wordt ook door hun opgevoed. Er zijn maar enkele " bevelen"  die de andere honden heel goed weten en dat is o.a. " blijf"  en "sta". Voor de rest weten ze niet wat " zitten" is, laat staan " liggen". De bevelen die ze kennen, hebben te maken met toch bepaalde kritieke punten in het enorme losloopgebied om ons huis heen. Er zijn toch 2 straten waar we moeten oversteken. Toen Matisse nog kleiner was, tilde ik hem op en bracht hem naar de overkant. Nu doet hij braaf met de anderen mee. Ik kan me toch heel goed voorstellen dat er in Cezannes nageslacht enkele hulphonden zijn voortgebracht, Matisse heeft de behoefte om te luisteren. Zou het me dan toch lukken dat er een hond naar mij luistert???

Het grappige is dat hij dagelijks lijkt te veranderen in uiterlijk. Behalve die poten die dagelijks langer lijken te worden, wordt hij ook hoe langer hoe bruiner. Had hij bij zijn geboorte slechts 2 bruine vlakken, onderbroken door een brede witte streep, zijn bruin is zowat tot zijn schouder gegroeid, en de witte streep wordt hoe langer hoe kleiner.

Zijn vader is zijn grote vriend. Als een mug blijft hij om Cezanne cirkelen en af en toe deelt hij een bijtje uit. Soms doet Cezanne mee met het spel, maar omdat Matisse er niet genoeg van kan krijgen, kan ik de kleine " mug"  pas stoppen als Cezanne mij een paar wanhopige blikken heeft toegeworpen. Natuurlijk was het in het begin voor de anderen erg wennen om zo'n indringer in huis te hebben. Ik kan mij voorstellen dat Finn en Cezanne behoorlijk getraumatiseerd waren toen na een leuk dagje uit met de camper, opeens een klein mormel al piepend en jankend de aandacht kwam opeisen en dat de eerste paar weken zo wist te behouden. Nu gaat het goed, hij hoort erbij. De anderen houden hem in de gaten bij de wandeling, veel kan hem niet gebeuren. Wat een geluk allemaal!!!

 Ik dacht dat pupjes van 8 weken lieve, hulpbehoevende babies zijn. Dit geval DENKT dat hij een volwassen hond is, hij denkt dat hij de hele wereld aan kan en dat iedereen bang voor hem is. Finn en Cezanne bekijken hem soms met verbijstering, de energie die hij uitstraalt maakt je als nieuwsgierige toeschouwer al bekaf. Hij is druk aan het socialiseren en hij heeft er geen enkele moeite mee.

 Gisteren hebben wij hem meegenomen naar mijn moeder. Voor mij was het om haar te zeggen dat ik zo blij ben dat zij mijn moeder is, voor mijn nichtjes was het om de verjaardag van hun moeder te vieren over een paar dagen. In het kleine huisje van mijn moeder liepen behalve 6 honden ook allerlei mensen en kinderen rond. Matisse vond het prachtig en toonde geen spoor van angst bij dit geweld van honden, mensen, gelach, gepraat. In de ochtend kwam zoon Ian met zijn gezin [en hond]. Het is altijd druk als de familie bij elkaar is. Zoals mijn nichtje [psychologe] zei: "De hele familie praat altijd druk door elkaar, niemand luistert naar elkaar maar iedereen weet precies wat de ander heeft gezegd" . Zo is het Marjolein.

Je zou zeggen dat vriend Matisse bekaf is na zo'n dag. Vanmorgen vroeg wilde hij van alles weer ondernemen. Op de lange wandeling van 4 km neem ik hem ook mee, deels in een buidelzak, deels mag hij los lopen. Zo'n zak vindt hij helemaal niets, spelen wil hij, mensen en honden tegenkomen. Het is hem niet uit te leggen dat hij nog niet zo veel mag lopen, toch valt hij [gelukkig] in slaap en is dan als de baby die ik gedacht  had ,van 8 weken.

 Deze jongeman is onze Matisse, het kind van Cezanne. Verleden week zaterdag hebben wij hem opgehaald van de fokster en waren vol spanning hoe hij zou zijn tijdens zijn eerste rit, weg van moeder en zijn vertrouwde omgeving. Voor de gelegenheid had ik een draagbare bench gekocht, die volgens de verhalen een pupje veiligheid moet geven. Matisse heeft het op een schreeuwen gezet en was pas rustig toen hij door vrienden Ellen van H. op schoot werd getild. Logisch, zou ik ook vinden als ik baby was van 7 weken. Hij houdt nog steeds niet van afgesloten ruimtes en wil het liefst bij iedereen zijn, ook logisch!

Het is een heel ander hondje dan vader Cezanne en Opa Finn, hij is stout, ondernemend, vrolijk, vol leven en zeer menslievend. Ook is hij voor niets en niemand bang. Hij gaat onvervaard op de grootste honden af. En vader Cezanne, die niets van hem wil weten, wordt constant door hem gepest. De andere honden doen overdag geen oog dicht, bang dat ze iets zullen missen en bang dat Matisse HUN mand, speeltje of bot wegbietst. Matisse bietst dus weg als hij de kans krijgt. En dat is  wat Cezanne betreft, ook de bedoeling. Cezanne gromt en dreigt, maar doet niets.

Aan de lijn lopen is niets voor Matisse, hij heeft nou eenmaal in zijn hoofd gezet dat hij mee wil doen met de anderen en daar past een halsband niet bij. Natuurlijk doen we het toch en onder zachte dwang laat hij zich verleiden tot enkele stappen en gaat vervolgens liggen op zoek naar pluizige paardebloemen. Er is een stukje waar hij los mag lopen en dat vindt hij heerlijk. Af en toe komt er een andere hond kijken wat dat kleine mormel wel is. Het grappige is dat Finn en Cezanne dan een cordon vormen tegen de andere hond. Ze blijven ook in de buurt van hun klein familielid. Het is aandoenlijk en hoopgevend.

Gisteren heb ik Matisse meegenomen naar tiendekind om kennis te laten maken met Alpo de kat. Alpo was zeer nieuwsgierig, maar bleef toch maar op de plaats waar de kleine indringer niet bij kon. Alles zal wennen.

Voor ons is het een wereldhond, een snoepje om te zien en wij zijn zeer dankbaar dat wij een goede keuze hebben gedaan. Wat is hij in een week tijd veranderd. Hij zit boordevol zelfvertrouwen en heeft  het zich al volkomen thuisgemaakt. Hij doet pogingen om zindelijk te worden, maar vaak zijn het niet meer dan pogingen. Ik hoop dat hij heel lang bij me blijft.

 

Mij realiserend dat ik al lang geen stukje heb geschreven over alles wat met tiendekind, honden, kat en andere dingen te maken heeft, betekent niet dat ik niets aan het beleven ben. Enige tijd geleden zijn wij naar Muenchen gereden, waar Piets kleindochter Angela trouwde met een Peruviaan. De jongeman heeft zij verleden jaar ontmoet tijdens een werkjaar hoog in de bergen in Peru. Ik heb begrepen dat het liefde op het eerste gezicht was en zo te zien was dat niet veranderd. Ik denk dat ik mij best wel realiseer dat het een gok is, maar welk huwelijk is dat niet?

Op de heenreis had ik mijn eerste ontmoeting met Matisse, een schattig heel klein hondje van 3 weken. Hij kon amper lopen, liep ook wel eens achteruit en viel zijn zusjes lastig. Ook dit was liefde op het eerste gezicht. Over twee weken halen wij hem op en ondanks dat ik weer aan het opvoeden wordt geslagen, verheug ik mij op dit kleine ventje. En natuurlijk ben ik erg benieuwd hoe zijn grootvader en vader op hem zullen reageren. Bij honden is het echt niet zo dat ze weten wie tot hun familie behoort en ik vermoed dat zeker Cezanne het knap lastig zal hebben met deze indringer. Per slot van rekening zal hij zich baby af voelen.

De week daarna gingen wij naar Brussel om andere familieleden te begroeten in hun nieuwe huis, wat erg gezellig was.

Na donderdag denk ik dat alles weer bij het oude is. Vandaag is men begonnen een vloer te schuren, die morgen in de olie wordt gezet. Voorlopig hebben wij dus alleen maar toegang tot tuin, slaapkamer en badkamer. Dan vast wel meer verhalen.

Wij krijgen er een nieuw kind bij!!! Ik heb al lang met de gedachte gespeeld om "eens" een zoon van Cezanne bij de hondjes die wij nu hebben, er bij te nemen. Finn is bijna 11 en Cezanne wordt ook al 9.

Ik moet er niet aan denken als zij er niet meer zullen zijn, maar realiteit is een soms onwelkom fenomeen. Cezanne kreeg 2 jaar geleden  uit een nest  met Femmy, prachtige teefjes. Voor mij toch een teken dat deze combinatie mooi is en tijdens een nestdag heb ik de dames zien spelen en  kunnen constateren dat de dames mooi en gezond zijn. Wegens succes werd deze combinatie in januari geprolongeerd en toen besloot ik al ALS er een reutje bij zou zijn wat mooi en gezond was, dat wij die zouden nemen . Op de een of andere manier wist ik dat er een mannetje bij was, die bij ons ging horen. Zeker omdat de dekking juist op mijn verjaardag viel. Eigenlijk had ik de naam al in gedachten. De naam moest met een J beginnen, omdat de eigenaars van Femmy honden fokken en zij door de eerste naam weten uit welke jaargang het hondje is. Januari zou wel mooi zijn, maar passen bij de naam die ik ook in gedachte had, deed het niet. Matisse is net als de schilder Cezanne een beroemd Frans schilder en ook een van mijn lievelingsschilders.

JANVIER MATISSE  is 10 maart geboren en ik denk dat hij wel wat op zijn vader lijkt. Cezanne is een rondige hond met een korte, brede nek. De jongeman hierboven heeft er wel wat van weg. Op de bovenste foto ligt hij tussen de poten van zijn moeder. Zou hij ook zo'n knuffelkont worden als zijn vader??? Het enige wat ik hoop is dat hij net zo'n lief karakter heeft als zijn ouders. Binnenkort ga ik met hem kennismaken en zal ik hem iets in zijn oor fluisteren wat ik ook bij Cezanne heb gedaan en wat hij nog steeds heel leuk vindt.

Eergisteren kwam uit Brabant een prachtig Kooikertje  om weer een nestje te krijgen van Cezanne. Hetzelfde meisje kwam twee jaar geleden op de warmste dag van het jaar, laat op de avond omdat een dekking met een andere reu niet was gelukt. Uit deze combinatie werden 5 prachtige teefjes geboren, waarvan 1 is uitgekozen door de Stichting Hulphond, om na een zware opleiding te dienen als hulphond.

De combinatie was zo mooi dat de eigenaresse van de teef weer had besloten om Cezanne als vader te gebruiken. Zo vlug als het twee jaar geleden ging, zo moeizaam ging het deze keer. Niet door toedoen van onze Cezanne,want die wilde wel. De dierenarts uit Brabant had de eigenaresse verteld dat de ovulatie was begonnen, niet vertellend dat de eicellen pas twee dagen later rijp zijn. Urenlang in een bittere kou speelden de hondjes hun liefdesspel, maar echte pogingen om de Daad te voltrekken werden niet gedaan. Om half twaalf 's avonds besloten eigenaresse en teefje Femmy naar het hotel te gaan waar zij geboekt hadden. De volgende dag werden al onze hoopvolle wensen niet vervuld, omdat ik zag dat het niet de tijd was.

Vandaag liet Cezanne er geen gras over  groeien en deed waarvoor hij was ingehuurd. Prachtige hondjes, ik hoop dat jullie prachtige, gezonde kindjes krijgen. De stichting Hulphond heeft de eigenaresse al benaderd voor een ander hondje, die hopelijk de toekomstige eigenaar veel liefde, gemak en hulp kan aanbieden. En misschien, als er een mooi reutje bij zit....misschien nemen wij die wel. De lijn van prachtige Finn willen we vasthouden.

Enkele jaren geleden ontmoette ik op de dagelijkse wandeling een Duitse mevrouw die mij aansprak over de, zoals zij zei " Kooikerhondjes". Zij had Cezanne gezien in Dortmund in 2003, strijdend voor de wereldtitel. Zij viel als een blok voor onze viervoeter en vroeg mij dat zij graag een pup van hem wilde en of er een nestje zat aan te komen. Ik kan mij het niet meer herinneren, maar ik vertelde haar waar tiendekind was en dat zij mij daar zou kunnen bereiken. Voorlopig wilde zij nog niet beslissen, omdat zij nog een hele oude hond hadden, die even alle aandacht nodig had. Maar als hun hond er niet meer was....!!!!

Gisteren kwamen zij en haar man langs, durfden in eerste instantie niet binnen te komen omdat de vraag die zij wilden stellen te absurd voor woorden was. " Zijn er nog ergens pupjes van hem of is er binnenkort een nestje in de maak??" Zij vielen bijna van hun stoel toen ik vertelde dat a.s. woensdag of donderdag een dametje uit Brabant komt [Femmy] om hopelijk samen met hem een nestje te maken. Zelden heb ik iemand zo blij gezien. Ik nodigde haar uit om thuis even langs te komen om Cezanne en Finn in de thuissituatie mee te maken.

Precies op de juiste tijd waren zij er, zagen hun Cezanne en waren weer helemaal verkocht. Ik zal haar op de hoogte houden of de dekking is gelukt en daarna is het aftellen geblazen voor hun, wat een heerlijk vooruitzicht.

 Afgelopen zaterdag werd Cezanne verenigd met zijn bruid van weleer, Femmy. Uit deze kortstondige liefde werden uitsluitend dochters geboren, die afgelopen zaterdag aanwezig waren, op 1 na. Angel [Hobke] kon niet van de partij zijn, zoals ik al eerder heb geschreven. Ik moet zeggen dat de combinatie een uitermate geslaagde was. Prachtige dames met mooie gezichten, goede kleur en tekening en prachtig harmonisch gebouwd. Snel en alert en zoals ik kon zien met lieve karakters.

 Gisteren was het de familiedag van het nestje Femmy en Cezanne. Zoals ik schreef een goed initiatief voor de eigenaren van nieuwe honden om te zien hoe de ouders en grootouders zijn en voor de fokkers om te kijken hoe de combinatie is geworden.

Welnu het is een prachtig, homogeen nest met prachtig, fijn getekende dametjes. Deze dame op de foto was er niet bij. Angel, zoals ze wordt genoemd en een prachtige naam is voor het werk wat ze gaat doen, wordt hulphond. Ze is net 1 jaar geworden en dit jaar heeft ze moeten socialiseren [gezin met kinderen] en na 1 jaar volgt een wrede scheiding tussen haar en de mensen die haar liefdevol hebben opgenomen in het gezin. Ik kan mij voorstellen dat ze gek op hun hond zijn en dat op zo'n familiedag, waar het gezellig is met andere hondjes, de werkelijkheid wreed wordt benadrukt dat een paar dagen later het hondje weggaat. Een zware, kostbare training tegemoet.

Cezanne heeft al een kind die hulphond is [Madeliefje oftewel Wombat}en ik heb het ongelooflijke gezien waar hulphondjes toe in staat zijn. Zaak is dat de honden volkomen gericht zijn op de baas of bazin in dit geval. De hondjes mogen ook niet afgeleid worden door enthousiaste en welwillende mensen, er is er maar een waar de hond naar kijkt. Wachtend op een bevel, omdat de baas dat zelf niet kan doen.

Ik hoop dat Angel tot net zoveel in staat is als haar halfzuster. Ik wens haar veel succes!!! Aan Cezanne is het niet te merken, die gaat volkomen zijn eigen gang.

Het is altijd een goed initiatief van fokkers van nesten om 1 jaar na de geboorte de familieleden van de geboren hondjes uit te nodigen. Ze kunnen kennis maken met de vader van de hondjes, die alleen maar bij de eerste aanzet aanwezig is geweest. Meestal is het om te kijken hoe de combinatie is geweest, zeker om op een later tijdstip weer voor deze combi te kiezen. Veel fokkers zullen het er niet mee eens zijn, aan de andere kant is de combi uitermate geslaagd is en mooie en gezonde hondjes geboren gaan worden, is het voor herhaling vatbaar. Never change a winning team. Ikzelf ben heel nieuwsgierig naar deze combi, in overweging nemend om wellicht volgend jaar een pupje uit het nest te nemen.

Toevallig is de vader van mijn schoonzoon jarig en viert morgen zijn tachtigste verjaardag met de hele familie in een hotel in Mierlo. De ene locatie ligt slechts 27 minuten van de locatie waar wij voor de honden moeten zijn.

Enige dagen geleden belde een voorzitter van de Rounde Table, een serviceclub voor jonge, ondernemende mannen onder de 40. In een zeer ver verleden was echtgenoot een van de oprichters. Er wordt een zoveel jarig bestaan gevierd en "  het zou vreselijk leuk zijn als de enige levende oprichter van de partij kan zijn. Piet wil natuurlijk dolgraag. Ik zie zo'n loodzwaar beladen dag voor mij, met als klap op de vuurpijl een feest wat hopelijk niet te lang zal duren.