HONDEN

Tot zeer blije verrassing was gisteren Julianadorp in het nieuws. Reden was de extreme storm die over ons land raasde en voor de verslaggever een goede aanleiding om de metershoge golven in beeld te brengen. Er zijn mensen die een storm op het strand heerlijk vinden, ik hoef niet gezandstraald te worden en de honden vinden er helemaal niets aan.

Het valt mij elke keer weer op dat dan veel buitenlanders, vooral Duitse toeristen het strand opzoeken. De meeste Duitsers die hier een huisje hebben wonen in het Ruhrgebied, waar zij zoals ze altijd zeggen het zwaar te verduren hebben met de verpeste lucht in dit industriegebied en " elke keer als wij de vuurtoren van Den Helder al zien gaat het beter met de ademhaling." Je zal er toch maar wonen.

Als ik elke dag met de honden het pad achter ons huis opga en de prikkelende zeelucht tegen mijn kop voel, bedenk ik mij [bij Noordwesten wind] dat die wind rechtstreeks uit Groenland komt en vrij is van alle viezigheid, waar stadse mensen wel last van hebben. En als er wind staat, staat er ook wind.  Finn vindt zijn sluiproute richting huis, en Matisse en Cezanne lopen vrolijk mee. De vele grote bomen die in onze wijk op zandgrond staan, begeven het wel eens tijdens een windkracht 10 en dat maakt hun wel bang. En mij ook overigens. In de jaren '70 zijn er vele snelgroeiers geplaatst in Den Helder en Julianadorp om ook een eind te maken aan het verhaal dat hier niets groeide en bij Alkmaar de boomgrens ophield. Dit is al lang niet meer gelukkig. Op grote schaal zijn dit jaar veel bomen gesnoeid of gekapt om ongelukken te voorkomen.

Maar gisteravond was mijn wandeling door de storm zeer angstig, niet door de wind maar door de krakende bomen en takken. Morgen kennelijk weer een dag met storm. 

Matisse 2 jaar - Uitmuntend

Het volgende rapport  is geweldig. Nog nooit zo'n mooi rapport gehad.

"2 jaar goede Kooikerreu. Goede verhoudingen. Goed reuenhoofd. Donker oog. Goede expressie. Dikke zwarte neus. Goed gedragen oor. Goede oorbellen. Goede hals. Strakke rug. goede staartaanzet. Goede voorborst. Goede ribben. Staat op goede benen en compacte voeten Prima vachtstructuur. Zuivere aftekening. Toont goed gangwerk. Goed temperament. Tikje vrolijke staartactie. Erg vriendelijk karakter."

Gelukkig zijn wij heel goed bevriend geraakt met de kopers van ons oude huis, een kilometer van het heerlijke huis waar wij nu wonen. De bewoners zijn nog steeds even verliefd op het huis waarop zij  4 jaar geleden vielen. Ze wisten dat wij met moeite ook weggingen, maar een steile trap [na een val uit een citroenboom in Napels], maakte het mij moeilijk zonder pijn om dagelijks honderd keer de trap op te rennen, zoals ik altijd deed.

Het was het huis waar wij ons settleden , waar kleinkinderen hun eerste pasjes deden, waar vele honden woonden en doodgingen, waar Finn als puppy kwam, waar Finn Mascha moeder van Cezanne maakte [bij de margrieten], waar lief en leed met vrienden werd gedeeld en waar wij vreselijk veel plezier hebben beleefd. Zoals wij ooit verliefd werden op dat huis, zo vielen wij als een blok voor het huis waar wij nu wonen. Er moest alles aan gebeuren om het leefbaar te maken en de tuin die een oerwoud was en waar 30 bomen gekapt moesten worden om alle donkerten in het huis weg te jagen, maar van het begin af aan voelden de honden zich ook thuis. De hele grote tuin, waar toch veel donkere hoekjes bleven bestaan, werd de grote speeltuin voor de honden. Ook hier werden nieuwe puppies gemaakt door Cezanne en ook Matisse werd op mijn verjaardag in januari [Janvier Matisse] gemaakt.

Met de bewoners van ons oude huis bleven wij dus goed contact houden en elke keer als zij post kwamen brengen werd de avond lang, waar diverse glazen wijn werden geproefd en hapjes uit de hoge hoed getoverd. Zij kwamen meer hier dan wij naar het oude huis gingen, ik ben nogal sentimenteel.

Vandaag belde Jan v.d.T. op of wij geen zin hadden in een flesje wijn. Natuurlijk was het leuk, na zoveel dagen regen zeker. De honden hadden wij meegenomen, ze blijven het oude huis ook leuk vinden. Wonderlijk dat vooral Finn zijn oude plekjes herkende, [in de bijkeuken zoeken naar een bak water]. Ze waren verbaasd dat het hek waar zij achterom naar buiten konden er niet meer was. Op de plek waar hun mand stond keek Finn verbaasd, eerst naar mij en toen weer naar de mandloze plek.

Toen wij naar huis gingen, bleef Finn stokstijf staan, in de kamer. Alsof hij niet meewilde. Hij wist niet wat hij moest doen en pas toen wij de auto instapte begreep hij dat hij daar niet meer hoorde. Ach die Finn toch. Thuisgekomen was alles gelukkig  weer vertrouwd. 

Vandaag ging ik voor het laatste keuringsonderzoek op mogelijke afwijkingen bij Matisse naar een oogarts in Alkmaar, die cataractonderzoek kan doen. Na het invullen van papieren en het overleggen van zijn stamboom, vroeg de oogarts of hij ook Cezanne zou kunnen keuren " Het kost niets hoor"  zei hij, want de afspraak voor mij was niet komen opdagen en hij had tijd te over. " Moet Cezanne ook gedruppeld worden, vroeg ik en zoja dan had ik absoluut geweigerd. Cezanne zal toch niet meer een verder nageslacht produceren. Maar nieuwsgierig was ik natuurlijk wel. Na alle heisa van een paar jaar geleden toen Finn werd uitgesloten van verder fokken, omdat een nakomeling van hem een krasje had van 2 mm aan de buitenkant van zijn oog en wij ons daar ontzettend over hebben opgewonden, wilde ik toch wel weten hoe het zicht was van Cezanne na bijna 11 jaar.

Matisse , protesterend tegen een felle lamp in zijn oog, werd keurig goedgekeurd. En zelfs Cezanne was "helemaal goed".  Ik had het kunnen weten, uiteindelijk zijn het waardige nakomelingen van Finn.

Matisse heeft dus alle onderzoeken gehad:

cataract                                              - VRIJ

patella luxatie                                       - VRIJ

DNA onderzoek op ziekte van Willebrand      -VRIJ 

Laatste tentoonstellingswaardering            - UITMUNTEND

Schofthoogte                                        - 39 cm.

En daarbij heeft hij een fantastisch lief en vrolijk karakter . Geweldig Matisse!!!!

Enkele weken geleden was ik vroeg aan het wandelen met de honden. Het was koud en regenachtig. Aan de overkant van de weg achter ons huis, op het fietspad liep een man. De jas hoog opgetrokken was hij in zijn donkere kleding niet erg afwijkend van het sombere weer. Wij begonnen elkaar te naderen en weliswaar gescheiden door de weg die tussen de voet/fietspaden loopt, merkte ik dat hij mij strak aankeek.

In vroeger jaren was ik dit wel gewend, maar tegenwoordig weet ik mij minder raad in deze situaties. Ik begon mij een beetje ongemakkelijk te voelen onder zijn blikken en deed wat het beste is in zo'n situatie, niet terugkijken. Ik realiseerde mij, zonder dat ik hem aankeek dat er iets was waarom hij zo gefixeerd naar mij keek. [" Heb ik mijn pyama misschien nog aan"] [" Och jee misschien heb ik wel mijn dag"] ["Misschien heeft hij wel iets vreselijks in gedachten"].

Ik begon mij hoe langer hoe ongemakkelijker te voelen en wij bereikten het punt dat we elkaar zouden moeten kruisen. Zijn hoofd draaide zich om en hij stond stil.

Hij wees, naar de honden." Zijn dat Kooikerhondjes"  vroeg hij. " Ja meneer dat zijn Kooikerhondjes"   PPPPFFFF 

Gisteravond bracht een programma van Zembla mij in opperste staat van verwarring, protest en afschuw. Het programma ging over het verdwijnen van de rashond, door de vele ziektes die een rashond met zich meeneemt. Volgens de programmamaker deels te wijten aan de exterieure eisen die het publiek stelt en deels door de nauwe top van het aanbod van dekreuen. De exterieure wensen of eisen worden zo ingefokt , dat de dieren b.v. niet goed meer kunnen ademen door de te stompe, kleine neus die het publiek verlangt. De Engelse bulldog werd hier als voorbeeld gesteld.

Een ander slachtoffer van de menselijke eisen is de King Charles Spaniel. Volgens de makers van het programma worden tegenwoordig hondjes gefokt met een veel te kleine schedel, waarin de herseninhoud nauwelijks ruimte krijgt en de hond constant pijn heeft. Dit type heeft ook veel hartklachten. Het percentage Berner Sennenhonden met kanker is onrustbarend hoog en dus de gemiddelde levensduur laag.

Het heeft te maken dat kampioenshonden veel gevraagd worden om te dekken en dat is een belang van de fokkers, in dit geval veel broodfokkers. Al gauw kan een pup met een vader- of moederkampioen enkele honderden euro's meer opbrengen. Ik weet het uit ervaring, omdat  Cezanne's wereldkampioenschapstitel vermeld ging worden op de stamboom van de kinderen, was hij dus zeer gewild voor vele mensen. In die tijd kreeg ik vele dekverzoeken voor Cezanne en meestal zei ik dus "neen" en als ik "ja" zei, had ik goed de lijnen bekeken. Of die in de eerste plaats niet te dicht bij elkaar stonden en of er in bepaalde lijnen niet dezelfde afwijkingen voorkwamen die ook in Cezanne's lijn waren. Het is dus een verantwoordelijkheid van de fokker. Voor ons is het gelukkig nooit een optie geweest om met de honden geld te verdienen, omdat het in de eerste plaats niet hoeft en op de tweede plaats [en niet de minst onbelangrijke],  mijn man arts is en de eed die hij ooit eens heeft gezworen geldt wat hem betreft ook voor dieren.

Wat niet naar voren kwam in het programma zijn de eisen die door de vereniging worden gesteld als de honden, aangesloten bij de vereniging gaan dekken of gedekt moeten worden. Met alle kritiek die ik op de vereniging heb gehad, kan ik wat dit betreft zeggen dat de Kooikervereniging altijd heel strikt is omgegaan met de gezondheidseisen aan een hond. Helaas is dit in het verleden te ver doorgeslagen en werden prachtige, gezonde lijnen stopgezet omdat [en dat is nog steeds mijn verdenking] de concurrentie veel in de melk te brokkelen had. Omdat een [1] nakomeling van hem een krasje van 2 mm op zijn oog had werd onze prachtige Finn [Bruno] uitgesloten van de fokkerij. Dat wij ons lidmaatschap opzegden was de consequentie en dan zijn wij nog te goeder trouw. Ik wil zeggen dat door een heel stringent beleid de mensen toch buiten de club om gaan fokken en dus met alle gevolgen van dien, en wat de club betreft wordt het aanbod van dekreuen die "'niets"'  mankeren, hoe langer hoe kleiner. Met als gevolg inteelt, waar het gisteren in het programma dus in hoofdzaak over ging.

Het is jammer dat sommige rassen opeens vreselijk populair worden [de Chihuaha van Paris Hilton, de schattige Golden Retrievers en Labradors van de tv, en nu als ik zo om mij heen kijk, ook Kooikerhondjes. Ik hoop vurig dat elke fokker van elk ras zoveel verantwoording heeft om in elk geval goed na te denken over waar hij/zij mee bezig is en zich niet laat leiden door het geld.

Verleden week verorberden Cezanne en Matisse een kilo zeer zoute kaas [Old Amsterdam}, gekocht door dochter Laura om mee te nemen naar Engeland waar zij woont. De honden hadden er dagen last van. Door het vele zout dronken ze ook veel en hielden zo het vocht vast dat beide hondjes op Michelin-mannetjes leken. Ik had dan ook weinig vertrouwen in goede resultaten op de Kooikerclubmatch die in het weekeinde in Zutphen werd gehouden.

Het is altijd een zenuwachtig gedoe zo voordat de echte tentoonstelling gaat beginnen. Eerst melden bij het secretariaat , nummers opspelden [waar heb ik de speld gedaan?], de ring opzoeken waar ze moeten optreden, stoelen uittrekken, honden op hun gemak stellen, wat natuurlijk bij die drukte niet lukt. En dan het lange wachten, gevolgd door het mijzelf afvragen wat ik eigenlijk doe.

Jammer dat Matisse en Cezanne gelijkertijd in verschillende ringen moesten lopen, het kan gebeuren. Een bevriend collega-fokker, die het klappen van de zweep kent, vroeg ik of zij Cezanne wilde voorzetten. Ondertussen was Matisse zo ver dat hij de ring in kon. Zou het lukken?  Afgelopen trainingen die ik met hem deed, bemerkte ik wel dat hij snapte dat hij bepaalde dingen moest doen, maar uit balorigheid maakte hij er een potje van en de boel op stelten zetten  was voor hem het allerleukste. Gisteren had hij besloten mij een plezier te doen, ik moet zeggen dat hij het fantastisch deed. Hij kreeg het volgende rapport:

17 maanden. Voor leeftijd reeds goed ontwikkelde reu, goed type. Mooie verhoudingen hoogte-lengte. Goed gevormd hoofd met wat weinig aftekening en zeer brede bles. Goed oog. Prima oor met  bellen. Prima pigment, correct gebit. Goed lichaam. Goede hoekingen, benen en voeten. Correcte staart. Vlot gangwerk. Kleur van de vacht zou wat warmer kunnen, goede structuur. Fijn temperament.   4  Uitmuntend.

Maar wat het belangrijkste is, Matisse is een fantastische hond met een heel lief, zacht karakter. Uiteraard niet helemaal vermeld op het rapport [wel fijn temperament]. Soms heb ik er wel moeite mee dat mijn baby al zo ver is dat hij dekreu gaat worden. Gisteren zijn er al twee aanvragen gedaan voor een dekking. Mijn baby gaat dus man worden. 

Deze foto gaat niet om mijn blauw-satijnen gympjes [merk Clarks] of mijn zwarte broek [merk Zeeman]. Ook niet om de man op de achtergrond, die naar mijn [hopelijk voor hem welgevormde] achterkant zit te kijken.

Neen het gaat om Matisse. Ik had na, Finns en Cezanne's successen en debacles besloten om niet meer naar tentoonstellingen te gaan. Janvier Matisse werd mij in de schoot geworpen als enig reutje na een dekking op mijn verjaardag in januari [daarom Janvier]. Ik wilde een nieuw hondje en zeker een kind van Cezanne en dus was Matisse de enige keus. Al vlug viel mij op wat een leuk karakter hij had. Ontzettend stout, dat wel, maar er zat niets agressiefs bij. Het leven was een groot feest voor hem. Geleidelijk aan begon ik ook te merken wat voor mooie hond hij was. De quadratische bouw van Cezanne, even groot, prachtig getekend en dan die kop, die kop.

Ook begon ik weer interesse te krijgen naar het wel en wee van andere Kooikerhondjes en berichten bereikten mij dat op dit moment er zeer chagerijnige, agressieve Kooikers rondlopen, wat mij toch weer heeft doen besluiten om deze vrolijke, leuke Matisse in te zetten ter verbetering van het zo geliefde Kooikerras.

Zoals ik enkele afleveringen hiervoor heb geschreven dat hij een puinzooi maakte in de ring, alles leuk vindt en volkomen feestgedrag vertoonde, was deze keer weer een poging om hem zover te krijgen dat bij een tentoonstelling hij geconcentreerd is en in elk geval mee wil werken. Hij loopt mooi, heeft helaas niet de luipaardgang van zijn grootvader. Hij loopt, al kijkend of andere hondjes met hem willen spelen. Helaas laat hij zich nog niet vrijwillig betasten [maar dat zou ik ook niet willen]. Zijn tanden laten zien lukt zo geleidelijk aan wel, maar het gedoe op zijn lijf vindt hij helemaal niets.

We blijven ons best doen, over twee weken maar weer eens kijken hoe hij alles heeft onthouden.

Onze schuwe Finn, die geen polonaise aan zijn lijf wil, heeft volledig meegewerkt aan zijn trimbeurt. Hij leek het nog leuk te vinden ook. Als een struikrover kwam hij binnen en als de Koninklijke Hoogheid verliet hij de salon van mijn vriendin. Cezanne en Matisse hebben hun ogen uitgekeken toen Finn thuis kwam, hij leek wel een andere hond, die wel iets van Finn had. Er werd flink gesnuffeld en na omtrekkende bewegingen  lijkt Finn nu weer de baas van de roedel.

Mijn vriendin van de B$B aan de overkant heeft sinds een paar dagen een trimsalon aan huis. Zij is er maanden mee bezig geweest om haar huis zo te verbouwen en te veranderen dat een professionele salon mogelijk is. Ze heeft de papieren er voor gehaald en het zou zonde zijn om voor al die moeite er niets mee te doen. Eergisteren stuurde zij mij foto's op van een hond die zij die dag had behandeld. Een foto van voor en een foto na de behandeling. Ik mailde haar " of het wel de zelfde hond was".

Finn is na zijn castratie enkele jaren geleden er niet mooier op geworden. De ingreep, waar ik eigenlijk veel spijt van heb gehad dat wij hem dat hebben moeten laten ondergaan, heeft hem dikker gemaakt en zijn mooie vacht steekt nu alle kanten uit en hij ziet er uit als een struikrover. Zelf probeerde ik met een borstel en een kam hem te fatsoeneren, maar na een paar uur zag hij er weer uit of hij net uit een oorlogsgebied was ontvlucht.

Onze prachtige Finn, mooiste Kooiker die wij hebben gezien, His Royal Highness: wat is er met je gebeurd? Er is niets met hem gebeurd, maar de hond die zich niet laat betasten moet eens goed getrimd worden. Het gebeurt morgen. Ik weet precies hoe hij zich gaat voelen. De majesteitelijke hond zal rillen als een riet. Arme Finn, ik zie er in elk geval nu al tegen op.

Het is al weer een paar jaar geleden dat Cezanne vader werd van dit prachtige nest. Een van de pupjes heet Billy die de fokker heeft gehouden om in  deze lijn  verder te gaan. Billy is een tweede Cezanne geworden en net zo'n prachtige kerel als zijn vader.

Enkele weken geleden vroeg de fokster of ze nogmaals Cezanne kon gebruiken voor een nieuw nest. Cezanne is al wel 9 jaar en bijna gepensionneerd dekreu. Ik had mijn twijfels of ik het hem alles wel kon aandoen. Vaak dat eigenaars van teefjes " op tijd"  willen zijn en vaak te vroeg komen. Met buitenlandse honden, waarvan de eigenaren de vakantie planden in combinatie met een loopsheid van hun teefjes, was het vaak zo vroeg dat na een paar dagen gezwoeg, de missie niet slaagde. Zowel Finn als Cezanne weten wanneer de tijd rijp is. Gelukkig dat de fokkers van vandaag, ervaren fokkers zijn en precies weten wanneer het zover is.

Zij wisten het en Cezanne ook, binnen 2 minuten was de missie geslaagd. Hopelijk gaan Dirkje en Cdzanne moeder en vader worden van een nest mooie, gezonde hondjes

Komende zondag moet Matisse meedoen aan een tentoonstelling in Goes. De bedoeling is dat hij 2x een z.g. ZG zal bereiken [zeer goed], om wat uiterlijk betreft over enkele maanden de mooie lijn die door Finn is ingezet, te vervolgen. Daarna zal hij moeten voldoen aan medische keuringen o.a. een DNA-test, om ook als gezonde hond nageslacht te mogen prodceren. Zover is het niet, eerst de tentoonstelling in Goes.

Afgelopen week ben ik begonnen om hem te laten weten wat er van hem verwacht wordt in de ring. Hij zal beoordeeld worden op zijn loop, zijn tanden, zijn bouw, zijn kleur en of hij geen " foutjes"  heeft. Voor de gelegenheid heb ik een nieuwe tentoonstellingsband gekocht en als hij de band al ziet krijgt hij al iets stouts in de ogen. Hij huppelt naast mij, pakt af en toe iets wat hij op zijn weg vindt, een bal of een stok. Eergisteren oefende ik met mijn vriendin Ellen en hij vond het iets geweldigs. Een halve meter van Ellen verwijderd wierp hij zich op zijn rug met zijn poten omhoog om daarna absoluut niet mee te werken. Wat had hij een lol.

Cezanne die het klappen van de zweep al jaren kent, liep naast hem en deed los wat hij van vroeger wel wist. Lopen in een diagonaal en dan naar de " keurmeester"  toe. Bij het commando " sta" ging hij staan, zoals hij vroeger ook wel deed. Matisse vond het reuze spannend en dacht dat we een nieuw soort spel aan het doen waren. Happen in Cezanne's oren en zijn poten,

Ik moet er vreselijk om lachen en zie mijn vrolijke, ondernemende hond Matisse waarom ik zo dol op hem ben. Hij heeft lak aan alles en wil alleen maar spelen en keten. Juist Matisse, zo ben je nu eenmaal.

Vandaag is Matisse jarig, we hebben net niet voor hem gezongen. Zingen doet hij zelf wel. op zijn manier. Als hij zich verveelt of aandacht wil van de anderen honden begint hij een potje te jodelen. Het is een soort praten bedenken we maar.

Toen de fokster een foto zond toen hij net was geboren, was het een voldongen feit dat ik met dit hondje vele jaren zou gaan doorbrengen. Ik had weinig keus, want er werd maar 1 reutje geboren in dit nest. Wat moest ik van een foto zeggen, ik vond hem vrij veel wit hebben, wat ik niet gewend was want zowel vader als grootvader zijn prachtige honden met veel bruin in de tekening. Matisse is een prachtigerd geworden met veel bruin.

Loeisterk is hij ook, want hij loopt en rent veel. Van het begin af aan heeft hij veel willen lopen. Volgens de instructies mogen kleine pupjes niet zo veel lopen en ik had ook een draagdoek waar ik hem probeerde in te stoppen na een aantal minuten. Hij heeft het altijd vreselijk gevonden, voorzichtige behandelingen waren dingen volgens hem, die niet bij hem pasten. Hij is nog steeds een vrolijkerd, niet bang uitgevallen en ontzettend lief en aanhankelijk.

Wat ben ik blij met deze kerel, Femmy en Cezanne bedankt!!!

Finn wordt oud zeiden wij tegen elkaar. Vrienden die hem een tijd niet hadden gezien viel het ook op,"  Finn wordt grijs op zijn kop". Mensen die ik op de wandeling tegenkwam vonden hem een beetje stram lopen. " Ach die Finn hoe oud is hij nu?" Finn trok zich een beetje terug toen Matisse zijn intrede deed. We wisten het wel: Aan Finns lijf geen polonaise. Cezanne vond dat jongehonden gedoe wel leuk en nooit de kans gehad om vrijuit te spelen met Finn, haalde Cezanne de schade met Matisse in. Af en toe kwam Finn even in actie als Matisse, opdringerig als hij is, een andere hond zat uit te lokken om met hem te spelen. Niet elke hond vindt het leuk en bijt dan van zich af, Cezanne en Finn prikkelend tot een matpartij. Zover is het gelukkig nooit gekomen.

Vaak had Finn geen zin te wandelen toen de sneeuw nog hoog op de straat stond, vaak liet ik het er maar bij. Hij heeft enkele ontoelaatbare plekjes in de tuin. Finn is oud. Dachten wij.

Vandaag was de sneeuw gesmolten en met een lente-achtig gevoel in de kop begon ik mijn lange ochtendwandeling met 3 honden. Wij hadden er zin in. Maar nadat Matisse zijn eigen gang was gegaan en ik hem pas weer thuis tegenkwam, merkte ik pas thuis dat er 2 honden waren meegekomen. Finn was weg. Grote paniek ontstond bij de bazen en de honden. Finn weg? , de laatste keer dat onze zwerver Finn de benen had genomen was een paar jaar geleden voor dat hij gecastreerd werd. Een herinnering schoot door ons hoofd aan Jim, onze hond voor Finn. Jim was zo oud dat hij niet meer verder wilde. Op een dag liep hij weg en besloot te sterven, gelukkig vonden wij hem.

" Finn was zo oud, zou hij er geen zin meer in hebben" , vroegen wij ons af. Een grote speuractie werd gestart. Waar moet je zoeken in dit grote open gebied? Honderden keren heb ik met de auto de honden gezocht, soms vond ik ze en soms ook niet. Finn had zo zijn eigen liefdes, zoals Lizzy een onooglijk hondje van goede komaf en lievelingsras van de koningin. Lizzy zou ook zo'n beetje 12 zijn, constateerden wij. Toch maar kijken of hij in de buurt van haar is. Wij stapten de auto in, eigenlijk zonder hoop.

En... daar kwam His Royal Highness de hoek om, plakkerig en vies van de gesmolten sneeuw, een tak was in zijn staart blijven haken. Wat een zwerfhond!! Wat waren wij blij en wat vonden we het leuk dat hij weer eens de benen had genomen.

Gisteren kregen wij het droevige bericht dat Mascha v.d. Stam Dolerna is overleden, de moeder van Cezanne. We waren triest en weemoedig toen wij het mailtje kregen van Lucia P. de eigenaresse van Mascha. De oude dame is 14,5 gewoerden, een respectabele leeftijd. Al jaren heb ik haar foto in mijn werkkamer en ik kijk er vaak naar omdat zij de stammoeder is van een mooie lijn , waar wij 2 nakomelingen van mogen hebben, Cezanne en zijn kind Matisse.

9 jaar geleden was zij het eerste teefje wat door Finn [Bruno v.d. Spoorkant] werd gedekt. Het gebeurde tussen de margrieten in ons oude huis en Piet en ik waren zo ontroerd dat Finn kinderen zou krijgen dat wij ogenblikkelijk besloten om een reutje te houden [als dat er bij zou zijn]. In het nest werden 5 hondjes geboren, waarvan 2 reutjes. Wat moeilijk om dan een manneke uit te zoeken waar je 15 jaar mee lief en leed zou gaan delen. Het werd Cezanne, Piets keuze. En wat voor keuze, behalve mooi, ook zo vreselijk lief. Enkele jaren later kregen Mascha en Finn bij een tweede dekking 10 pupjes!!!

Lucia is de voorbeeldmoeder hoe pupjes gesocialiseerd moeten worden. Aan Cezanne is heel goed te merken dat hij altijd geknuffeld is, omdat hij dat nog graag wil. Lucia schroomde ook niet om de pupjes te laten wennen aan harde geluiden en met deksels die zij tegen elkaar aansloeg, leerde zij de hondjes de geluiden van de grote wereld. Cezanne geeft ook geen krimp voor harde knallen en b.v. vuurwerk.

Al is het lang geleden, ook voor Finn is Mascha een woord wat hem bij zal blijven. Als wij zijn aandacht willen, roepen wij alleen maar " Mascha"  en Finn begint te kwispelen. Voor hem betekent het alleen maar leuk en goed.