Verhalen

Dit weekend zal mijn dochter Laura 42 km 's nachts wandelen voor een goed doel. Het is de afstand van de marathon, die zij tezamen met 2 vriendinnen zal lopen voor een goed doel te weten:  bestrijding van borstkanker. Enkele jaren geleden heeft zij de "echte"  marathon gerend, maar door haar slechte gewrichten is het haar ontraden om het nog een keer te doen.

Ik ben zeer trots op dit kind, die zo veel energie steekt in "charity". Enkele jaren geleden heeft zij als Voorzitter van een door de Engelse regering in het leven geroepen stichting zelf eicellen gedoneerd om ouders te helpen bij hun kinderwens. Daarvoor moest ze een zware hormoonkuur doen, die haar enkele maanden behoorlijk parten heeft gespeeld. Nu deze wandelmarathon, waar slaap een grote tegenstander zal zijn. Ik ben niet bang dat ze het niet zal halen het rare mens kennende. Soms wou ik dat ik weer enkele jaren jonger was, dan had ik vast met haar meegelopen. Over een tijdje gaan we wel een deel van het Noord-Hollandpad lopen, ik kan me er nu al op verheugen.

Vanmorgen had ik een onverwachte ontmoeting met een sportief geklede man, die zijn fiets afstapte toen hij mij zag aankomen met de hondjes. Ik had hem nooit eerder gezien, en waarschijnlijk hij mij wel. " Hoe is het met de Kooikers"  vroeg hij familiair. " Het valt mij elke keer weer op hoe goed ze naar U luisteren". In een valse bescheidenheid probeerde ik dit compliment enigszins van mij af te schuiven, maar via het lange verhaal van hondjes in de opvoeding, belandden wij bij de vogels die er vandaag lustig op los kwetterden langs dit pad waar wij stonden. Hij had een verrekijker bij zich, maar waarvoor dat was wist ik niet, het kon van alles zijn.

Maar toen, zijn hoofd schuin houdend: " Hoor daar heb je een vitus". Die gaat zo: "Trrrtuuuttttietiett [of zoiets]. En toen wijzend naar een punt aan de andere kant van het pad: ' Hoor daar heb je een groenling". Wijzend terug: " en daar weer de vitus". Op de kaart van de Vogelbescherming op de ijskast geplakt, komen deze vogels niet voor. Hij was een kenner dus. Toen hij een winterkoninkje hoorde, probeerde ik het geluid vast te houden. In mijn tuin heb ik een beeld van een winterkoninkje gemaakt door Martin Griek, en hoe ik ook op de vogels let en een winterkoninkje er uit tracht te halen, ik heb ze nog niet gezien.

Jaloers vervolgde ik mijn weg, hoe weet die man dat en hoe weten sommige mensen dat, die hier bij ons thuis zijn. Het is een paar uur geleden, maar om te zeggen hoe een vitus zingt....? Geen idee.

Het is niet om erg trots op te zijn, maar vanmorgen voelde ik mij als de Renee van lang geleden. Ik stond ingeschreven bij het Instituut Schoevers, een dure prive-opleiding, die secretaresses en correspondenten afleverde na een pittig eindexamen. Ik haatte de school, zag mijzelf liever in het circus of op de kunstacademie. Mijn vader, streng doch rechtvaardig KNIL-officier. besliste voor mij anders. Schoevers dus en hij moest er krom voor liggen. Zijn ondankbaar kind ondervond de vreugde van het spijbelen en zwierf langs de straten van Den Haag, keek urenlang naar telkens roulerende films in het Cineac of bezocht vriendjes en vriendinnetjes en pafte met hun er vrolijk op los. Nadat de administratie van Schoevers mijn ouders waarschuwde dat dochter zelden op school kwam en " het was al niet een goedkope opleiding"  stak mijn vader een stokje voor mijn spijbelgedrag en zette mij aan het werk om de verloren tijd in te halen. Ik slaagde dus en zelfs met vlag en wimpel.

Vanmorgen scheen het zonnetje, thuis leek het er op of er ook hier een bom was ontploft en er viel een hoop te doen. Finn had halverwege de wandeling al afgehaakt en ging huiswaarts en samen met Cezanne en Matisse liepen wij langs het Noord-Hollandpad richting Den Helder . De bedoeling was richting Den Helder te gaan, maar het werd Den Helder. Ik genoot. De kleuren van bloeiende narcissen en crocussen langs het pad staken fel af tegen de knalblauwe hemel. Van Matisse kreeg ik af en toe een klein bijtje in mijn hand [ " Leuk he!! moeder"] en Cezanne deed zijn best om alles bij te houden. Om hem af en toe rust te geven heb ik drie maal op een bankje gezeten [voor de wandelaars om te verpozen], met mijn kop in het zonnetje.

Over de hele wandeling heb ik er 2 1/2  over gedaan en ik moest nog zo veel vond ik [heel even]. Morgen maar!

Ooit was ik secretaresse van een ambassadeur, de ambassadeur van Liberia wel te verstaan. In die tijd was Liberia een rustig goed georganiseerd land met als president William Tubman. Liberia was in die tijd een land waar onder vele koopvaardijschepen de vlag voerden. De ambassade was uiteraard in Den Haag en wat ik mij er van kan herinneren was het altijd druk met mensen voor zakelijke belangen en toen mijn baas " Deken" werd van het Corps Diplomatique [senior ambassadeur en representant van alle andere ambassadeurs] was het een vooraanstaande ambassade met veel collega-ambassadeurs over de vloer. Mijn rol was het schrijven van brieven, het rondtoeren met vooraanstaande Liberianen door Nederland en het organiseren van het jaarlijkse Onafhankelijkheidsfeest. De aanspreektitel die wij moesten voeren was: " Your Excellency" of "Mr. Ambassador" en er werd veel van het personeel gevraagd, in elk geval moesten wij aan de strikte regels houden wat de gangbare etiquette was. Ik kan mij herinneren dat het een ontzettend leuke baan was waar ik een boel heb geleerd en zeker op die jonge leeftijd.

Helaas werd Liberia een rebellenstaat en er blijkt weinig over te zijn van het trotse Monrovia, de hoofdstad. 

De provincie Noord-Holland heeft onlangs ambassadeurs benoemd om de rol te vervullen als ondernemend representant voor de wandelaars van het Noord-Hollandpad. En natuurlijk is het allemaal wel heel anders, maar toch zijn wij ons bewust van een zekere verantwoordelijkheid die de functie met zich meedraagt. Tiendekind is ontzettend trots dat wij zijn uitgekozen en op het moment doen wij er alles aan om het gebouw weer stralend mooi te maken . Het is even belangrijk!!!

4 [vroeger] topsport bedrijvende kinderen en 8 sportende kleinkinderen, hebben mij er nooit van kunnen overtuigen dat ik aan sport moest doen. Ze vonden het best als zij van sport terugkwamen en er een dampende maaltijd klaar stond. En het werd zeer op prijs gesteld als ik kwam kijken naar hun wedstrijden in Den Helder of andere plaatsen in het land.

Het Noord-Hollandpad dreigt verandering te brengen in mijn a-sportieve habitus. Ooit, toen ik in Engeland woonde, vertelde de familie waar wij eerst woonden dat "the Pilgrims Way", een wandelpad vroeger bewandeld door de pelgrims, zo prachtig was en dat wij dat echt eens moesten wandelen. Het pad liep door weilanden, bossen, heuvels en dalen. In mijn herinnering ervaarde ik dit voorstel als iets wat met enorme vrijheid te maken had. Het is er nooit van gekomen, eerst baarde ik in Engeland een tweeling  en daarna was het opvoeden van 4 kinderen  [zonder man] een zware taak. Ondertussen droomde ik wel van de vrijheid van wandelen [zonder kinderen!].

Mijn oudste dochter woonachtig in Engeland, wandelt tegenwoordig veel en ze is op het moment in training voor een lange route. Ooit heeft zij de marathon in Londen gelopen [42 km], maar daarna raadde haar huisarts haar ten stelligste af om weer dit stuk te rennen. Een mooi alternatief heeft zij gevonden om 42 km te wandelen voor een goed doel. Volgende maand zal zij met een stel wandelaars dit stuk 's nachts lopen, het schijnt nog leuk te zijn ook.

Toen ik haar voorstelde om in etappes het Noord-Hollandpad te lopen was zij razend enthousiast en mij lijkt het fantastisch om met mijn kind deze sportieve prestatie te leveren. 

Ik ben dus al een tijd in training en ik moet zeggen dat het heerlijk is. De honden vinden het ook geweldig, en Finn bekijkt van dag tot dag of hij wel dat hele stuk wil lopen. Het stuk waar ik nu train is het stuk dat loopt van Julianadorp a/zee naar Den Helder a/zee. Dwars door de velden die over een paar maanden prachtig in bloei staan en vlak langs de duinen, is het een magnifiek gezicht. Ik wist dat Julianadorp mooi is, maar zo mooi!!!