Matisse

Vandaag ging ik voor het laatste keuringsonderzoek op mogelijke afwijkingen bij Matisse naar een oogarts in Alkmaar, die cataractonderzoek kan doen. Na het invullen van papieren en het overleggen van zijn stamboom, vroeg de oogarts of hij ook Cezanne zou kunnen keuren " Het kost niets hoor"  zei hij, want de afspraak voor mij was niet komen opdagen en hij had tijd te over. " Moet Cezanne ook gedruppeld worden, vroeg ik en zoja dan had ik absoluut geweigerd. Cezanne zal toch niet meer een verder nageslacht produceren. Maar nieuwsgierig was ik natuurlijk wel. Na alle heisa van een paar jaar geleden toen Finn werd uitgesloten van verder fokken, omdat een nakomeling van hem een krasje had van 2 mm aan de buitenkant van zijn oog en wij ons daar ontzettend over hebben opgewonden, wilde ik toch wel weten hoe het zicht was van Cezanne na bijna 11 jaar.

Matisse , protesterend tegen een felle lamp in zijn oog, werd keurig goedgekeurd. En zelfs Cezanne was "helemaal goed".  Ik had het kunnen weten, uiteindelijk zijn het waardige nakomelingen van Finn.

Matisse heeft dus alle onderzoeken gehad:

cataract                                              - VRIJ

patella luxatie                                       - VRIJ

DNA onderzoek op ziekte van Willebrand      -VRIJ 

Laatste tentoonstellingswaardering            - UITMUNTEND

Schofthoogte                                        - 39 cm.

En daarbij heeft hij een fantastisch lief en vrolijk karakter . Geweldig Matisse!!!!

Verleden week verorberden Cezanne en Matisse een kilo zeer zoute kaas [Old Amsterdam}, gekocht door dochter Laura om mee te nemen naar Engeland waar zij woont. De honden hadden er dagen last van. Door het vele zout dronken ze ook veel en hielden zo het vocht vast dat beide hondjes op Michelin-mannetjes leken. Ik had dan ook weinig vertrouwen in goede resultaten op de Kooikerclubmatch die in het weekeinde in Zutphen werd gehouden.

Het is altijd een zenuwachtig gedoe zo voordat de echte tentoonstelling gaat beginnen. Eerst melden bij het secretariaat , nummers opspelden [waar heb ik de speld gedaan?], de ring opzoeken waar ze moeten optreden, stoelen uittrekken, honden op hun gemak stellen, wat natuurlijk bij die drukte niet lukt. En dan het lange wachten, gevolgd door het mijzelf afvragen wat ik eigenlijk doe.

Jammer dat Matisse en Cezanne gelijkertijd in verschillende ringen moesten lopen, het kan gebeuren. Een bevriend collega-fokker, die het klappen van de zweep kent, vroeg ik of zij Cezanne wilde voorzetten. Ondertussen was Matisse zo ver dat hij de ring in kon. Zou het lukken?  Afgelopen trainingen die ik met hem deed, bemerkte ik wel dat hij snapte dat hij bepaalde dingen moest doen, maar uit balorigheid maakte hij er een potje van en de boel op stelten zetten  was voor hem het allerleukste. Gisteren had hij besloten mij een plezier te doen, ik moet zeggen dat hij het fantastisch deed. Hij kreeg het volgende rapport:

17 maanden. Voor leeftijd reeds goed ontwikkelde reu, goed type. Mooie verhoudingen hoogte-lengte. Goed gevormd hoofd met wat weinig aftekening en zeer brede bles. Goed oog. Prima oor met  bellen. Prima pigment, correct gebit. Goed lichaam. Goede hoekingen, benen en voeten. Correcte staart. Vlot gangwerk. Kleur van de vacht zou wat warmer kunnen, goede structuur. Fijn temperament.   4  Uitmuntend.

Maar wat het belangrijkste is, Matisse is een fantastische hond met een heel lief, zacht karakter. Uiteraard niet helemaal vermeld op het rapport [wel fijn temperament]. Soms heb ik er wel moeite mee dat mijn baby al zo ver is dat hij dekreu gaat worden. Gisteren zijn er al twee aanvragen gedaan voor een dekking. Mijn baby gaat dus man worden. 

matisse

Deze foto gaat niet om mijn blauw-satijnen gympjes [merk Clarks] of mijn zwarte broek [merk Zeeman]. Ook niet om de man op de achtergrond, die naar mijn [hopelijk voor hem welgevormde] achterkant zit te kijken.

Neen het gaat om Matisse. Ik had na, Finns en Cezanne's successen en debacles besloten om niet meer naar tentoonstellingen te gaan. Janvier Matisse werd mij in de schoot geworpen als enig reutje na een dekking op mijn verjaardag in januari [daarom Janvier]. Ik wilde een nieuw hondje en zeker een kind van Cezanne en dus was Matisse de enige keus. Al vlug viel mij op wat een leuk karakter hij had. Ontzettend stout, dat wel, maar er zat niets agressiefs bij. Het leven was een groot feest voor hem. Geleidelijk aan begon ik ook te merken wat voor mooie hond hij was. De quadratische bouw van Cezanne, even groot, prachtig getekend en dan die kop, die kop.

Ook begon ik weer interesse te krijgen naar het wel en wee van andere Kooikerhondjes en berichten bereikten mij dat op dit moment er zeer chagerijnige, agressieve Kooikers rondlopen, wat mij toch weer heeft doen besluiten om deze vrolijke, leuke Matisse in te zetten ter verbetering van het zo geliefde Kooikerras.

Zoals ik enkele afleveringen hiervoor heb geschreven dat hij een puinzooi maakte in de ring, alles leuk vindt en volkomen feestgedrag vertoonde, was deze keer weer een poging om hem zover te krijgen dat bij een tentoonstelling hij geconcentreerd is en in elk geval mee wil werken. Hij loopt mooi, heeft helaas niet de luipaardgang van zijn grootvader. Hij loopt, al kijkend of andere hondjes met hem willen spelen. Helaas laat hij zich nog niet vrijwillig betasten [maar dat zou ik ook niet willen]. Zijn tanden laten zien lukt zo geleidelijk aan wel, maar het gedoe op zijn lijf vindt hij helemaal niets.

We blijven ons best doen, over twee weken maar weer eens kijken hoe hij alles heeft onthouden.

Komende zondag moet Matisse meedoen aan een tentoonstelling in Goes. De bedoeling is dat hij 2x een z.g. ZG zal bereiken [zeer goed], om wat uiterlijk betreft over enkele maanden de mooie lijn die door Finn is ingezet, te vervolgen. Daarna zal hij moeten voldoen aan medische keuringen o.a. een DNA-test, om ook als gezonde hond nageslacht te mogen prodceren. Zover is het niet, eerst de tentoonstelling in Goes.

Afgelopen week ben ik begonnen om hem te laten weten wat er van hem verwacht wordt in de ring. Hij zal beoordeeld worden op zijn loop, zijn tanden, zijn bouw, zijn kleur en of hij geen " foutjes"  heeft. Voor de gelegenheid heb ik een nieuwe tentoonstellingsband gekocht en als hij de band al ziet krijgt hij al iets stouts in de ogen. Hij huppelt naast mij, pakt af en toe iets wat hij op zijn weg vindt, een bal of een stok. Eergisteren oefende ik met mijn vriendin Ellen en hij vond het iets geweldigs. Een halve meter van Ellen verwijderd wierp hij zich op zijn rug met zijn poten omhoog om daarna absoluut niet mee te werken. Wat had hij een lol.

Cezanne die het klappen van de zweep al jaren kent, liep naast hem en deed los wat hij van vroeger wel wist. Lopen in een diagonaal en dan naar de " keurmeester"  toe. Bij het commando " sta" ging hij staan, zoals hij vroeger ook wel deed. Matisse vond het reuze spannend en dacht dat we een nieuw soort spel aan het doen waren. Happen in Cezanne's oren en zijn poten,

Ik moet er vreselijk om lachen en zie mijn vrolijke, ondernemende hond Matisse waarom ik zo dol op hem ben. Hij heeft lak aan alles en wil alleen maar spelen en keten. Juist Matisse, zo ben je nu eenmaal.

matisse 1 jaar

net geboren

Vandaag is Matisse jarig, we hebben net niet voor hem gezongen. Zingen doet hij zelf wel. op zijn manier. Als hij zich verveelt of aandacht wil van de anderen honden begint hij een potje te jodelen. Het is een soort praten bedenken we maar.

Toen de fokster een foto zond toen hij net was geboren, was het een voldongen feit dat ik met dit hondje vele jaren zou gaan doorbrengen. Ik had weinig keus, want er werd maar 1 reutje geboren in dit nest. Wat moest ik van een foto zeggen, ik vond hem vrij veel wit hebben, wat ik niet gewend was want zowel vader als grootvader zijn prachtige honden met veel bruin in de tekening. Matisse is een prachtigerd geworden met veel bruin.

Loeisterk is hij ook, want hij loopt en rent veel. Van het begin af aan heeft hij veel willen lopen. Volgens de instructies mogen kleine pupjes niet zo veel lopen en ik had ook een draagdoek waar ik hem probeerde in te stoppen na een aantal minuten. Hij heeft het altijd vreselijk gevonden, voorzichtige behandelingen waren dingen volgens hem, die niet bij hem pasten. Hij is nog steeds een vrolijkerd, niet bang uitgevallen en ontzettend lief en aanhankelijk.

Wat ben ik blij met deze kerel, Femmy en Cezanne bedankt!!!

De Kooikervereniging houdt elk jaar een tentoonstelling voor Kooikers, waar de mooiste Kooiker wordt gekozen uit verschillende klassen. Toen wij besloten om weer een hondje te nemen [en dan speciaal een kind van Cezanne], hadden wij nooit de intentie om alweer een wereldkampioen in huis te hebben. Sterker nog, het gedoe van tentoonstellingen hadden wij na Finn en Cezanne wel voor gezien gehouden. Dat Matisse een mooie hond was viel ons geleidelijk aan wel op, maar gewend aan " ach wat een mooie hond" en eigenlijk om een praatje verlegen te zitten, wisten wij wel. Een deskundige die objectief kan beoordelen, ging alleen maar in de richting van een keurmeester van een hondententoonstelling. We besloten toch maar naar Asperen te gaan, waar de show werd gehouden.

Vandaag was de tentoonstelling. Cezanne hadden wij maar ingeschreven om loyaal te zijn voor zijn kind. Veteranenklasse waar hij in valt is een gemoedelijke klasse, waar geen zenuwachtig gedoe om is. Meneer heeft zijn sporen al verdiend. Matisse werd ingeschreven in de puppyklasse. Mooie hondjes, enthousiaste karakters. Groot was mijn verbazing toen hij, zonder enige training, huppelend en absoluut niet begrijpend waarom het ging, toch naar de ereronde mocht. Hij werd 4e en de deskundige beoordeling was precies waarvoor wij gingen.

" Reuze enthousiast temperamentvol hondje. Prima bouw en maat. Een goed gevormd hoofdje met een mooi donker expressief oog. Goede kaakstand. Correcte voor- en achterhand. Prima ribben, goede benen en uitmuntende voetjes. Goede staartaanzet, wordt wat vrolijk gedragen. Prachtige vachtstructuur, mooie aftekening. Gaat met veel allure door de ring". Kwalificatie: veelbelovend.

Tsjongejonge en dat voor zo'n stouterd, die in de omgeving van de tentoonstellingshal, weer alles op stelten zette. Op weg naar huis concludeerden Piet en ik dat het toch wel weer leuk is.....

Eventuele toekomstige dekkingen zijn al geboekt, o.a. uit Zwitserland. De baby is pas 8 maanden! Vanaf volgende week maar eens kijken aan welke medische onderzoeken hij moet voldoen als dekreu.

Toen de kinderen nog in huis waren, waren de momenten van rust voor mij gouden, zalige momenten. 4 kinderen die een boekje lazen, het was een moment uit een sprookje. Helaas duurden die momenten niet zo lang. Barbara [nu moeder van 3 kinderen en uiterst stabiel en rustig] vond die spanne van gelukzaligheid helemaal niets. Ze hoefde maar 1 zin te zeggen [meestal dus: Laura weet je dat Ian je sokken aan heeft] en in 1 seconde veranderde de stemming, eindigend dat ik, zoals bij een tenniswedstijd keek hoe kledingstukken van links naar rechts werden gesmeten, op weg naar de rechtmatige eigenaar.

Zo'n kleine rellenschopper hebben wij weer in huis in de vorm van Matisse. Matisse heeft een hekel aan een harmonieus ogende setting van mensen en honden. Als Finn en Cezanne heerlijk liggen te slapen gaat hij, kop op de voorpoten, de anderen uitlokken met een in kracht toenemende jank, eindigend in een soort gejodel. Gek wordt Cezanne er van, omdat Matisse hem als slachtoffer heeft uitgekozen voor zijn pesterijen. Inderdaad eindigt deze daad dat Cezanne opstaat en met hem gaat spelen, of als het hem verveelt Matisse een grom geeft. [Missie geslaagd]

Eergisteren had ik 3 mergpijpjes gekocht en de honden vonden het heerlijk en hebben lange tijd zich te goed gedaan aan dit lekkere kluifje. Toen Finn en Cezanne naar binnen gingen, haastte Matisse zich om de twee kluiven van zijn familieleden te verstoppen om daarna zeer demonstratief door  te gaan met zijn eigen kluifje. Finn en Cezanne waren  ontzet toen ze naar buiten gingen en hun kluif misten. Natuurlijk wisten ze dat Matisse de dader was, ogen spreken zelfs bij honden boekdelen. Na deze vreselijke ontdekking besloten de twee bij mij verhaal te halen, maar zelfs mijn mededeling dat het hun nakomeling was maakte geen indruk. 's Avonds haalde Matisse zijn botje naar binnen, maar gelukkig reageerden Finn en Cezanne op de enige juiste manier en dat was om niet te reageren. De lol was er af.

Vandaag is Matisse een half jaar geworden. Zijn babylijf is een beetje aan het uitgroeien, zijn vlekken worden groter en donkerder en zijn beharing begint langzaam op gang te komen.

Ik kan mij niet voorstellen dat wij hem pas 4 maanden hebben, want het lijkt of ik hem al jaren ken en hij mij ook. Hij begint te puberen en wil mijn grenzen verleggen. Meestal lukt het hem niet en dat vindt hij eigenlijk dan ook best. Het is een stouterd gebleven en wat ben ik blij met hem.

In de twee-en-een-halve maand dat wij Matisse hebben, hebben Piet en ik vaak verzucht en gejubeld dat wij "nog nooit zo'n hond hebben gehad". Bij Matisse voltrekt alles zich in het extreme en vanaf het begin heeft hij mij zeer duidelijk gemaakt wat hij wil en niet wil. Liberaal voorstander als ik ben, vind ik het een realistische kijk op het leven van mijn hond. Hij weet ook dat er veel dingen zijn die ik wil en ook niet wil. Kortom ook in deze situatie is het ook een zaak  van geven en nemen.

Wij hebben een druk bezet leven, waar de honden niet altijd deelgenoot van kunnen zijn. Matisse heeft ondertussen wel geleerd dat hij meegenomen kan worden naar sommige restaurants. Hij wordt onder de tafel geschoven en doet zich vervolgens tegoed aan de veters van de vrienden die wij vergezellen of aan onze veters. Dit allemaal op een stille en onmerkbare wijze.

 De jongen heeft zich in deze maanden laten kennen als een liefhebber van schoenen en kledingstukken, vooral de mijne. Ik weet het, ik weet het, ik moet alles opruimen zodat hij er niet bij kan. Matisse kan overal bij als hij het wil, hij kan bepaalde kasten openmaken met zijn neus. Dit doet hij dus alleen maar als wij er niet zijn. In de tuin heeft hij zijn verzamelplaats van zijn buit: een vies afgekloven stukje bot, houtjes, een deel van een droogloopmat, een speelgoed eendje [gekregen van de familie waar hij is geboren] enz. enz. Ik heb hem een paar dagen geleden behoorlijk op zijn donder gegeven toen hij mijn schoenen en een beeldig kanten blousje naar de tuin had getransporteerd. Hij was er diep van onder de indruk en hij houdt er niet van als hij op zijn donder krijgt [al gebeurt dat zeer liefdevol : "ben je helemaal gek geworden? In de mand!!!"]

Gisteren moesten wij [zonder honden]naar een reunie van Piets HBS-kamp van weleer. Deze jaarlijkse reunie wordt de laatste paar jaren gehouden in tiendekind. Oergezellig, uniek en dierbaar. Matisse heb ik halverwege de dag even opgehaald en na een paar uurtjes weer naar huis gebracht, wat hij niet erg leuk vond. De tuindeuren had ik opengelaten, omdat er werkzaamheden moesten worden uitgevoerd  aan de computer en er dus iemand in huis was.

Toen wij terugkwamen waren de honden dolblij. Altijd leuk te zien . Ik wierp een vlugge blik in de tuin en dacht te zien dat er niets gesjouwd was door Matisse. Ik merkte wel aan hem dat hij wel iets had uitgevreten, maar ik wist toen niet wat. Nadat ik de auto had uitgehaald en weer binnenkwam, wachtte mij een verrassing. Ik zag in de woonkamer bij de deur 2 schoenen [waarvan het bandje was afgekloven] en mijn jas die hij van de kapstok had getrokken. Hij had als de donder schoenen [een voor een] en jas uit de tuin gehaald en in de woonkamer gedeponeerd.

Ik kon mij gelukkig wel bedwingen hem niet te prijzen voor zoveel intelligentie.

 Wat is het een fantastische, mooie hond geworden. Deze foto heb ik enkele weken geleden genomen, toen hij een beetje meer in proporties was. Nu klopt er weinig van. Zijn achterpoten zijn zo lang dat hij loopt met rubberen uitsteeksels, een combinatie van Charly Chaplin en Michael Jackson. Daartussen zit nog een onderontwikkeld babylijf en daarboven een schattig kopje, wat ook nog eens zal uitgroeien.

Hij is heel vrolijk en buitengewoon slim. Hij vindt het heerlijk om mee te doen met  Finn en Cezanne en wordt ook door hun opgevoed. Er zijn maar enkele " bevelen"  die de andere honden heel goed weten en dat is o.a. " blijf"  en "sta". Voor de rest weten ze niet wat " zitten" is, laat staan " liggen". De bevelen die ze kennen, hebben te maken met toch bepaalde kritieke punten in het enorme losloopgebied om ons huis heen. Er zijn toch 2 straten waar we moeten oversteken. Toen Matisse nog kleiner was, tilde ik hem op en bracht hem naar de overkant. Nu doet hij braaf met de anderen mee. Ik kan me toch heel goed voorstellen dat er in Cezannes nageslacht enkele hulphonden zijn voortgebracht, Matisse heeft de behoefte om te luisteren. Zou het me dan toch lukken dat er een hond naar mij luistert???

Het grappige is dat hij dagelijks lijkt te veranderen in uiterlijk. Behalve die poten die dagelijks langer lijken te worden, wordt hij ook hoe langer hoe bruiner. Had hij bij zijn geboorte slechts 2 bruine vlakken, onderbroken door een brede witte streep, zijn bruin is zowat tot zijn schouder gegroeid, en de witte streep wordt hoe langer hoe kleiner.

Zijn vader is zijn grote vriend. Als een mug blijft hij om Cezanne cirkelen en af en toe deelt hij een bijtje uit. Soms doet Cezanne mee met het spel, maar omdat Matisse er niet genoeg van kan krijgen, kan ik de kleine " mug"  pas stoppen als Cezanne mij een paar wanhopige blikken heeft toegeworpen. Natuurlijk was het in het begin voor de anderen erg wennen om zo'n indringer in huis te hebben. Ik kan mij voorstellen dat Finn en Cezanne behoorlijk getraumatiseerd waren toen na een leuk dagje uit met de camper, opeens een klein mormel al piepend en jankend de aandacht kwam opeisen en dat de eerste paar weken zo wist te behouden. Nu gaat het goed, hij hoort erbij. De anderen houden hem in de gaten bij de wandeling, veel kan hem niet gebeuren. Wat een geluk allemaal!!!

8 weken

godzijdank hij SLAAPT

 Ik dacht dat pupjes van 8 weken lieve, hulpbehoevende babies zijn. Dit geval DENKT dat hij een volwassen hond is, hij denkt dat hij de hele wereld aan kan en dat iedereen bang voor hem is. Finn en Cezanne bekijken hem soms met verbijstering, de energie die hij uitstraalt maakt je als nieuwsgierige toeschouwer al bekaf. Hij is druk aan het socialiseren en hij heeft er geen enkele moeite mee.

 Gisteren hebben wij hem meegenomen naar mijn moeder. Voor mij was het om haar te zeggen dat ik zo blij ben dat zij mijn moeder is, voor mijn nichtjes was het om de verjaardag van hun moeder te vieren over een paar dagen. In het kleine huisje van mijn moeder liepen behalve 6 honden ook allerlei mensen en kinderen rond. Matisse vond het prachtig en toonde geen spoor van angst bij dit geweld van honden, mensen, gelach, gepraat. In de ochtend kwam zoon Ian met zijn gezin [en hond]. Het is altijd druk als de familie bij elkaar is. Zoals mijn nichtje [psychologe] zei: "De hele familie praat altijd druk door elkaar, niemand luistert naar elkaar maar iedereen weet precies wat de ander heeft gezegd" . Zo is het Marjolein.

Je zou zeggen dat vriend Matisse bekaf is na zo'n dag. Vanmorgen vroeg wilde hij van alles weer ondernemen. Op de lange wandeling van 4 km neem ik hem ook mee, deels in een buidelzak, deels mag hij los lopen. Zo'n zak vindt hij helemaal niets, spelen wil hij, mensen en honden tegenkomen. Het is hem niet uit te leggen dat hij nog niet zo veel mag lopen, toch valt hij [gelukkig] in slaap en is dan als de baby die ik gedacht  had ,van 8 weken.

 Deze jongeman is onze Matisse, het kind van Cezanne. Verleden week zaterdag hebben wij hem opgehaald van de fokster en waren vol spanning hoe hij zou zijn tijdens zijn eerste rit, weg van moeder en zijn vertrouwde omgeving. Voor de gelegenheid had ik een draagbare bench gekocht, die volgens de verhalen een pupje veiligheid moet geven. Matisse heeft het op een schreeuwen gezet en was pas rustig toen hij door vrienden Ellen van H. op schoot werd getild. Logisch, zou ik ook vinden als ik baby was van 7 weken. Hij houdt nog steeds niet van afgesloten ruimtes en wil het liefst bij iedereen zijn, ook logisch!

Het is een heel ander hondje dan vader Cezanne en Opa Finn, hij is stout, ondernemend, vrolijk, vol leven en zeer menslievend. Ook is hij voor niets en niemand bang. Hij gaat onvervaard op de grootste honden af. En vader Cezanne, die niets van hem wil weten, wordt constant door hem gepest. De andere honden doen overdag geen oog dicht, bang dat ze iets zullen missen en bang dat Matisse HUN mand, speeltje of bot wegbietst. Matisse bietst dus weg als hij de kans krijgt. En dat is  wat Cezanne betreft, ook de bedoeling. Cezanne gromt en dreigt, maar doet niets.

Aan de lijn lopen is niets voor Matisse, hij heeft nou eenmaal in zijn hoofd gezet dat hij mee wil doen met de anderen en daar past een halsband niet bij. Natuurlijk doen we het toch en onder zachte dwang laat hij zich verleiden tot enkele stappen en gaat vervolgens liggen op zoek naar pluizige paardebloemen. Er is een stukje waar hij los mag lopen en dat vindt hij heerlijk. Af en toe komt er een andere hond kijken wat dat kleine mormel wel is. Het grappige is dat Finn en Cezanne dan een cordon vormen tegen de andere hond. Ze blijven ook in de buurt van hun klein familielid. Het is aandoenlijk en hoopgevend.

Gisteren heb ik Matisse meegenomen naar tiendekind om kennis te laten maken met Alpo de kat. Alpo was zeer nieuwsgierig, maar bleef toch maar op de plaats waar de kleine indringer niet bij kon. Alles zal wennen.

Voor ons is het een wereldhond, een snoepje om te zien en wij zijn zeer dankbaar dat wij een goede keuze hebben gedaan. Wat is hij in een week tijd veranderd. Hij zit boordevol zelfvertrouwen en heeft  het zich al volkomen thuisgemaakt. Hij doet pogingen om zindelijk te worden, maar vaak zijn het niet meer dan pogingen. Ik hoop dat hij heel lang bij me blijft.

Mij realiserend dat ik al lang geen stukje heb geschreven over alles wat met tiendekind, honden, kat en andere dingen te maken heeft, betekent niet dat ik niets aan het beleven ben. Enige tijd geleden zijn wij naar Muenchen gereden, waar Piets kleindochter Angela trouwde met een Peruviaan. De jongeman heeft zij verleden jaar ontmoet tijdens een werkjaar hoog in de bergen in Peru. Ik heb begrepen dat het liefde op het eerste gezicht was en zo te zien was dat niet veranderd. Ik denk dat ik mij best wel realiseer dat het een gok is, maar welk huwelijk is dat niet?

Op de heenreis had ik mijn eerste ontmoeting met Matisse, een schattig heel klein hondje van 3 weken. Hij kon amper lopen, liep ook wel eens achteruit en viel zijn zusjes lastig. Ook dit was liefde op het eerste gezicht. Over twee weken halen wij hem op en ondanks dat ik weer aan het opvoeden wordt geslagen, verheug ik mij op dit kleine ventje. En natuurlijk ben ik erg benieuwd hoe zijn grootvader en vader op hem zullen reageren. Bij honden is het echt niet zo dat ze weten wie tot hun familie behoort en ik vermoed dat zeker Cezanne het knap lastig zal hebben met deze indringer. Per slot van rekening zal hij zich baby af voelen.

De week daarna gingen wij naar Brussel om andere familieleden te begroeten in hun nieuwe huis, wat erg gezellig was.

Na donderdag denk ik dat alles weer bij het oude is. Vandaag is men begonnen een vloer te schuren, die morgen in de olie wordt gezet. Voorlopig hebben wij dus alleen maar toegang tot tuin, slaapkamer en badkamer. Dan vast wel meer verhalen.

moeder femmy

Wij krijgen er een nieuw kind bij!!! Ik heb al lang met de gedachte gespeeld om "eens" een zoon van Cezanne bij de hondjes die wij nu hebben, er bij te nemen. Finn is bijna 11 en Cezanne wordt ook al 9.

Janvier Matisse

Ik moet er niet aan denken als zij er niet meer zullen zijn, maar realiteit is een soms onwelkom fenomeen. Cezanne kreeg 2 jaar geleden  uit een nest  met Femmy, prachtige teefjes. Voor mij toch een teken dat deze combinatie mooi is en tijdens een nestdag heb ik de dames zien spelen en  kunnen constateren dat de dames mooi en gezond zijn. Wegens succes werd deze combinatie in januari geprolongeerd en toen besloot ik al ALS er een reutje bij zou zijn wat mooi en gezond was, dat wij die zouden nemen . Op de een of andere manier wist ik dat er een mannetje bij was, die bij ons ging horen. Zeker omdat de dekking juist op mijn verjaardag viel. Eigenlijk had ik de naam al in gedachten. De naam moest met een J beginnen, omdat de eigenaars van Femmy honden fokken en zij door de eerste naam weten uit welke jaargang het hondje is. Januari zou wel mooi zijn, maar passen bij de naam die ik ook in gedachte had, deed het niet. Matisse is net als de schilder Cezanne een beroemd Frans schilder en ook een van mijn lievelingsschilders.

JANVIER MATISSE  is 10 maart geboren en ik denk dat hij wel wat op zijn vader lijkt. Cezanne is een rondige hond met een korte, brede nek. De jongeman hierboven heeft er wel wat van weg. Op de bovenste foto ligt hij tussen de poten van zijn moeder. Zou hij ook zo'n knuffelkont worden als zijn vader??? Het enige wat ik hoop is dat hij net zo'n lief karakter heeft als zijn ouders. Binnenkort ga ik met hem kennismaken en zal ik hem iets in zijn oor fluisteren wat ik ook bij Cezanne heb gedaan en wat hij nog steeds heel leuk vindt.