De buitendeur stond op een kiertje open en een klein roodborstje wist gistermiddag naar binnen te glippen. Het arme beestje fladderde net naar de verkeerde kant naar binnen naar de o venkamer, waar op dat moment de grote oven op 1040 graden stond en niet bepaald gezond is voor kleine vogeltjes. Ik probeerde hem naar de voorkant te jagen en gelukkig luisterde hij/zij, maar wilde daarna weer via het voorraam naar buiten. Gelukkig kon ik hem pakken, sprak hem toe zoals ik de honden toespreek in benarde situaties "It is okay"[merkwaardig hè?] en vriendje Roodborst ging verder buiten spelen.
Het tiende kind heeft altijd veel dieren om het gebouw. Meestal zit ik in de werkkamer en dan kijk ik uit op een houtwal van bomen en ook bomen die hoognodig gesnoeid moeten worden. In de houtwal is het een bonte verzameling van vogeltjes en ook vogeltjes die ik nooit eerder heb gezien. Ank, "meubilair"van Tiende Kind en vrijdag altijd aanwezig ,komt uit een biologen-familie, man bioloog en drie kinderen met hetzelfde beroep. Dus Ank weet [naar mijn inschatting] alles over vogels. 3 weken geleden zei ze bijna plechtig "Kijk daar heb je een Bonte Specht"en die zie je niet meer zo vaak [weet ik nu dus].
Wij delen ook het land met een bloembollenkweker, de eigenaar van tiende kind. Jaarlijks gaat er een enorme hoeveelheid mest over het land en normaal gesproken kan ik daar wel tegen, maar soms verzamelen zich daar duizenden strontvliegen op. Ik heb notabene wel eens een opening gehad van een tentoonstelling en honderden vliegen vlogen binnen. Voordat het zou beginnen zijn alle vliegen wel doodgemept, maar het was wel een merkwaardig gezicht om de mensen [met het glaasje wijn en de pinda's] tussen de vliegenlijken te zien.
En dan hebben wij het hoofdstuk "Poes". Enkele maanden geleden kwam er een voormalige buurvrouw vragen of wij de poes een paar dagen eten wilden geven, omdat ze op vacantie zou gaan. Zij vertelde dat de vorige bewoners [Amerikanen], de poes hadden gedumpt toen zij weer terug gingen naar de VS. De poes kwam wel altijd eten vragen bij de nieuwe bewoners, maar geleidelijk aan verwilderde hij. Buurvrouw zat er dood mee aan toen zij zelf ook ging verhuizen naar Den Helder, toch bracht zij Poes elke dag eten. Ik hoorde dit verhaal dus na een jaar trouwe dienst aan Poes. Ik stelde haar voor dat wij Poes dan eten zouden geven , tenzij wij niet kunnen dan zouden wij haar inschakelen. Buurvrouw blij!
Poes, werd ALPO genoemd [AanLoopPOes], werd gesponsored door cursisten en wij vonden dat Alpo niet mocht mopperen met dit bestaan. Toon had in de deel een doos met stro gevuld en zijn eten- en drinkbakje was naast het nestje geplaatst, Alles verliep wel en Alpo begon toch wel toenadering te zoeken. Totdat ILPO [Illegale Poes} kwam, en Alpo's eten opat. Alpo was in geen velden of wegen meer te bekennen. Probleem!! Het viel me wel op dat Ilpo aan de dikke kant was, ja en dan moet je wat. Wij belden de Dierenbescherming en die wisten er wel raad mee. Om te voorkomen dat er een soort kattenplaag op Tiende Kind zou komen werd er een kooi geplaatst om Ilpo te vangen en die zou met kleintjes en wel verhuizen naar het dierenasyl. Zo gezegd, zo gedaan. Op dat moment gingen Piet en ik op vacantie en konden deze CATastrophe dus niet volgen. In Frankrijk hoorden wij het treurige verhaal dat Ilpo inderdaad was gevangen, maar Ilpo bleek na controle al bevallen te zijn. Piet en ik waren ellendig toen wij het hoorden, kleine pasgeboren katjes zonder hun moeder!
Het eerste wat ik deed toen ik van vacantie terugkwam was Toon bellen, die mededeelde dat er 3 schattige poesjes waren gesignaleerd, waarschijnlijk op zoek naar hun moeder. Maar ze bleken toch al wel een week of 9 oud te zijn. Ook een probleem! Toch maar weer de Dierenbescherming erbij, die eerst 2 prachtige poesjes wist te vangen en toen ik al terug was nog een zwart-witje [net Alpo vond ik]. Het probleem was opgelost, maar Dierenbescherming suggereerde ook om Alpo te vangen, om hem te castreren en dan weer bij Tiende Kind uit te zette. Aldus geschiedde....Alpo werd gevangen,onderzocht en bleek al gecastreerd te zijn.
Sindsdien heb il Alpo niet meer gezien, maar zijn eten is wel elke dag op. Ook slaapt hij niet meer in zijn nestje. Hij is natuurlijk doodsbang dat er weer zo iets gebeurd als een kooi insluipen voor eten, die dan achter je dichtklapt.
Straks ga ik maar weer hem eten geven. Wat is het menu? Ik denk Zalm met Tonijn.