AANLOOPPOES ALPO

3 weken geleden zag ik tot grote schrik 2 piepkleine poesjes spelen op de houtwal naast tiendekind. Het zou de derde keer zijn dat met hulp van de Dierenambulance  poesjes gevangen zouden worden door middel van een vangkooi. De twee voorgaande keren werden zowel poesjes als moeder gevangen, waarna moeder werd gesteriliseerd en poesjes bij mensen ondergebracht.

In dit geval was de moederpoes een dochter van Alpo die enkele jaren geleden de vangkooi had weten te ontwijken en alleen groot is geworden 

Ik had haar de laatste tijd al meer gezien zwervend bij tiendekind, maar ik had geen idee dat ze kindjes had. De volgende morgen werd zij gevangen en naar het dierenasyl gebracht, waar zij na een sterilisatie weer terug geplaatst zou worden naar het stuk natuurterrein naast de galerie. De ervaring had ons geleerd dat de kleintjes vlug zouden volgen.

De vangkooi bleef de volgende dag leeg, ondanks de meest heerlijke hapjes die wij in de kooi hadden gezet. Ook de dagen erna was er niets te zien. Ondertussen kamden wij een paar keer per dag het hele terrein uit op zoek naar de poesjes die geen moeder meer hadden om hun te verzorgen. Ook op het terrein bij de buren verder op, werden bakjes met eten en drinken geplaatst in de hoop dat ze in elk geval in leven zouden blijven. 2 hele droge, warme dagen werden onze zorgen alleen maar groter, wetende dat ze dit niet zouden overleven. 

Nolly en Ronald [van de B&B] gingen zelfs om 11 uur in de avond op zoek naar de kleintjes toch in de hoop dat ze ze zouden zien. Met een grote zaklantaarn werden ze verleden week gezien onder een auto bij de buren. Wat een opluchting en wat een blijheid. Ze waren in elk geval in leven! De eerste kitten werd enkele dagen later pas gevangen in de vangkooi, het was een van de rooien. Nolly had een bench gekocht op Flessepost om het poesje alvast daarin te plaatsen, dicht bij de vangkooi. Misschien dat de anderen zouden volgen. Het gebeurde inderdaad, de volgende dag kwam nummer twee. En gisteren was het viertal compleet.

Vandaag zijn zij naar dierenasiel het Schuthok gebracht om dan een leven te gaan leiden als huispoes of kater. Een poesje heeft in elk geval al een bestemming.

Het was een spannende tijd met veel gebrek aan nachtrust, zeker bij Nolly en Ronald die zelfs twee nachten geleden bij onweer de poesjes hebben binnengehaald om in elk geval niet te veel te schrikken van de bliksem en donder.

Met Alpo ging het heel slecht. Eergisteren kreeg ik een mailtje van Nolly dat het slecht ging met onze Alpo. Toen ik om 12 uur naar hem ging kijken trof ik hem aan in het gras onder de bomen en hij verroerde zich niet. Zijn kopje ging even naar boven toen hij me zag naderen, maar hij bleef liggen in het gras. Gelukkig kwam hij daarna even binnen toen ik hem riep en in mijn handen klapte. Kennelijk had hij toch honger, maar nam een paar kleine hapjes en liet het eten voor het was. Hij moest toch zijn medicijnen hebben en elk half uur ging ik naar hem toe en liet hem het eten aflikken op mijn vinger. Daarna strompelde hij naar een ander stukje gras , hij had er geen zin meer in. Ik had hem nooit zo gezien en ik was ontzet. Alpo liet merken dat hij er geen zin meer in had. Het was een slecht teken.

Ik heb het er vaak met Ank en Nolly over gehad, wat te doen als hij echt niet meer wil. Ik weet dat bij de honden dat als de lust in leven ontbreekt en ze weglopen om een plaats te vinden om te sterven, dat je het zo moet laten en proberen hun uit het lijden te verlossen. Al vlug hadden Nolly, Ank en ik dezelfde mening dat je toch alles moet proberen, om later geen spijt van dingen te hebben die je hebt nagelaten.

Gistermorgen om 8.30 uur, na een slapeloze nacht stond ik voor de deur van de dierenarts die er nog niet was. Met de assistente overlegde ik wat te doen. Ik vertelde haar dat Alpo, ondanks de anti-biotica kuren van de laatste weken, doodziek was en dat wij iets moesten doen. Een geluk bij een ongeluk was dat Alpo vanwege zijn slecht conditie niet meer de kracht had om tijdens het transport naar de dierenarts of de benen zou nemen of zich los zou vechten. Mijn suggestie om een kalmeringsmiddel kon zij niet delen, omdat de combinatie met een narcose hem wel eens fataal zou kunnen worden. Ik kreeg een kooi mee om hem te vervoeren en hoopte voor het beste. 

Op tiendekind lag een doodzieke Alpo weer in het gras, maar toen hij mij zag wandelde hij voorzichtig naar binnen. Kennelijk toch wel hongerig. Ik gaf hem geen eten voor de komende narcose, maar wel een kattenmelk wat hij met smaak oplikte. Daarna begon ik hem te kammen, wat hij toeliet. Wat een verschil met de dag daarvoor!! Nolly nam de kamsessie van mij over en zonder dat Alpo het in de gaten had, haalde ik de kooi uit de auto. Voorzichtig tilde Nolly hem in de kooi en hij begon iets te merken toen de deur dichtklapte. Hij protesteerde niet, liet wel een klagelijk miauw horen in de tijd dat hij in de kooi zat. Een handdoek over de kooi was voor hem wel rustgevend. Hij zag niet wat er gebeurde, maar hoorde wel onze stemmen.

Bij de dierenarts was hij eigenlijk vrij rustig. Ik geloof dat hij niet eens protesteerde toen de dierenarts zijn gezwel voelde en heel resoluut begon te handelen. Zij gaf hem eem lichte narcose, maar wachtte gezien de ernst van de situatie niet eens af tot hij in slaap was gevallen. Hij deed ook niets toen hij op de plek van het gezwel werd kaalgeschoren. Pas toen hij twee sneetjes kreeg, begon hij van pijn te miauwen. Een enorme golf van viezigheid verlostte hem van de pijn, de zwelling en de ellende. Alpo was nog steeds bij toen alles werd schoongespoeld. Pas toen alle viezigheid eruit was, viel hij in slaap. Zijn lijfje voelde ik slap worden en ik dacht dat hij het niet had gered. Ik moet hem nu bijbrengen zei mijn vriendin, de dierenarts nadat zij hem een injectie met anti-biotica had gegeven en een pijnstiller. Een bewegend puntje aan zijn staart maakte duidelijk dat hij er weer was. Wat een opluchting!

Toen hij op tiendekind kwam, stortte hij zich op de bakjes die anders gevuld zijn met eten. Hij was van de pijn verlost! Voorzichtig mocht hij even een paar hapjes nemen en liet het hem heel graag smaken. Voorlopig mag hij niet naar buiten, wat hij vreselijk vindt. Een paar uur na de operatie hebben Ank en ik hem voorzichtig buiten gelaten voor een klein wandelingetje. Hij vond het heerlijk, wilde weer heerlijk in het gras rollen met 4 pootjes in de lucht , maar dat hebben wij voorkomen.

Later in de middag was het weer vanouds. Alpo liep weer voor mijn voeten als ik met een plank kwam met net gedraaid keramiek. Hij wilde weer op de tafel springen en voelde zich duidelijk opgelucht. Vandaag was Alpo er weer, maar nu liep hij te verzinnen hoe hij kon uitbreken. Van een oude afwasbak met zand gevuld [van de plaats waar hij altijd zijn behoefte doet], hebben wij een kattenbak neergelegd en tot onze verbazing heeft hij daar vanmorgen en vanmiddag zijn poep en plassen gedaan . Ik hoop voor hem dat zijn wonen vlug genezen, dan kan hij weer naar buiten. Onze oude Alpo is er weer. En wij? , we kunnen weer rustig slapen.

Dit weekend heeft in het teken gestaan van de zieke kat Alpo. Zijn penicilline raakte op, maar wij zagen nog geen tekenen van echte verbetering. Het abces wat hij had door vermoedelijk een rattenbeet was niet geslonken. De weekend-arts die zo vriendelijk was om een andere medicatie te geven met een verhoogde dosis anti-biotica, vertelde dat het moeilijk was om een in dit geval, wilde kat te behandelen voor een abces wat eigenlijk behandeld moest worden. Daarna raadpleegden wij Suzanne, de kleindochter van Piet die zelf dierenarts is. Suzanne kwam met hetzelfde verhaal, maar eindigde dat we eerst de penicilline het werk moesten laten doen.

Gisteren, na een telefoontje van Nolly die mij vertelde dat het slecht was met Alpo, gingen de alarmbellen rinkelen. Met de kleinkinderen had ik afgesproken om naar de pizzeria te gaan. Ik had  een tafel besteld om 6 uur, redelijk vroeg, maar het maakte het voor mij ook mogelijk om daarna naar Alpo te gaan.

Ik trof Alpo aan, zoals Nolly hem had beschreven: ziek, hij wilde niet binnenkomen, hij lag in het gras en verroerde zich niet. Ook niet toen ik hem riep, hij was te slap om zich te bewegen en zijn ogen waren waterig en slap. Alpo was doodziek! Het laatste beetje anti-biotica voor die dag kreeg ik gelukkig wel naar binnen door hem eten te geven op mijn hand. Het leek of hij het van heel vroeger herkende toen hij mij [voor die tijd niet echt een liefhebber van katten] had uitgekozen om hem te verzorgen na een enorm ongeluk, waardoor zijn poot was geopereerd. Om zo'n toen nog wilde kat medicijnen toe te dienen was het eten geven op mijn hand, de eerste lijfelijke kennismaking met hem.

Vandaag zouden Nolly en ik naar de dierenarts gaan als de toestand zich niet had verbeterd, met allerlei scenario's in gedachten hoe wij hem daar moesten krijgen. Slaaptablet?, dierenarts laten komen voor een kalmeringsmiddel en hem dan pas kunnen meenemen? Hoe te vervoeren: in een sporttas? of vlug nog naar de dierenspeciaalzaak? Kortom, Nolly blijkt geen oog dicht te hebben gedaan en ik een half oog.

Vandaag, voordat eventuele beslissingen zouden worden genomen eerst kijken hoe het met hem was. Al vroeg kwam ik op tiendekind en hij was nergens te bekennen. Toen ik mijn tas binnendeed , kwam hij aanlopen. Achter mij aan naar de keuken waar hij altijd zijn eten krijgt. Ik wist niet wat ik zag. Hij miauwde om eten. Ik was stomverbaasd, maar heel erg blij. Het eten vrat hij op alsof hij in geen weken eten had gekregen, hij knorde, schuurde zich tegen mij aan, gaf mij kopstootjes, rekte zich uit, likte mijn neus en  liet mij heel duidelijk weten dat het goed met hem ging en dat hij niet naar de dierenarts hoefde.

Een ziek huisdier kan mij altijd zoveel zorgen baren, dat ik die nogal laconiek en stabiel ben, dan volkomen in een stress-situatie schiet. Als bezitter van een geliefd huisdier ben je volkomen machteloos, je kan niets uitleggen en er kan ook niets uitgelegd worden door de patient. Ik kom wel een heel stuk verder door goed te kijken, want ik ken mijn dieren en vooral de honden die ik thuis heb.

Alpo, de aangelopen zwerfkat is nu het onderwerp van mijn angsten. Alpo heeft momenteel een heerlijk leven, krijgt van 4 mensen  bijna constante aandacht en zorg. Eten wordt hem elke dag gegeven en in het weekend heeft ieder zo zijn rooster om hem op de voor hem juiste tijd te voeden. Hij staat dan al op wacht, en miauwt behoorlijk als je even te laat bent. Je zou dus zeggen dat Alpo geen honger heeft en rustig zijn oude dag mag slijten. Het instinct van deze kat, die jarenlang zijn eigen kostje bij elkaar moest scharrelen, drijft hem toch op jacht. En nog steeds gaat zijn ambitie verder dan een simpel muisje.

Enkele weken geleden had hij kennelijk, gezien de vorm van de bijtwond gevochten met een rat. Na een paar dagen ging de wond behoorlijk ontsteken en werd het een lelijk abces. De dierenarts kent zijn pappenheimers en de anti-biotica die hij Alpo voorschreef, werkte. Enkele dagen geleden merkten wij weer een wond op met dezelfde vorm van tandafdrukken, ditmaal op een plaats waar hij het abces niet zelf kon openmaken.

De anti-biotica die hij nu alweer krijgt, doet kennelijk z'n werk, maar het abces wordt groter en hij had er gisteren echt last van. Tot laat in de avond hebben Nolly [een van zijn moeders] , Piet en ik overlegd wat te doen. De peniciline raakt op en hij lijkt nog niet echt genezen en de wond blijft dicht.  

Tot diep in de nacht heb ik over hem zitten piekeren. Stom beest om met ratten te gaan vechten!! 

Je zou toch denken dat na vele jaren in het wild geleefd te hebben en daarna liefderijk verzorgd te worden door de mensen van tiendekind, die hem een thuis hebben geven, Alpo de aanlooppoes dolblij zal zijn dat hij niet meer zijn kostje bij elkaar moet jagen. Hij moet ondertussen al een jaar of 14 zijn en het makkelijke leven heeft hem zo te zien lui gemaakt. Elke dag krijgt hij eten, ook al is tiendekind dicht. In de winter heeft hij zijn mandjes en winterkooi, waar bij extreme kou twee kruikjes worden gemaakt om hem een beetje warmte te geven.

Vandaag kwam hij mij luid miauwend tegemoet, vaak een teken dat ik een beetje te laat ben naar zijn zin, want 1 uur is 1 uur. Maar hij liet zijn eten staan en bleef miauwen, alsof hij mij iets wilde zeggen. wat hij mij wilde zeggen werd mij duidelijk toen ik onder de tafel keek en een volwassen  haas zag tot op het bot afgekloven. Er restte niet veel meer van het arme dier dan zijn kop en 4 poten die het beestje niet hadden kunnen redden. Alpo was trots op dit geschenk wat hij mij kennelijk uit liefde wilde aanbieden. Ik gruwde bij de aanblik van deze moordpartij, moest mij even vermannen wat te doen. Het enige wat ik moest doen was het beestje opvegen en daarna de vloer grondig dweilen voordat er eventueel bezoekers vragen zouden gaan stellen. Alpo keek met belangstelling en hield niet op om mij kopjes te geven. Hoe had hij in hemelsnaam het beest kunnen vervoeren, hij moest zich twee maal door een kattenluikje wringen. Ik zal er maar niet verder over nadenken en wat hij verder nog van plan is om mij zijn liefde te tonen.

Vannacht werd ik opgeschrikt door een zeer onwelkom telefoontje. Mijn moeder is erg ziek en nachtelijke telefoontjes doen mij het ergste vrezen. Een melding dat er alarm was op tiendekind suste mijn eerste schrik, maar deed mij vlug en adekwaat  reageren: jas over mijn pyama, tas waarin de mobiele telefon inzit, sleutels opzoeken op de plaats waar ze behoren te liggen. Als laatste pakte ik de wandelstok van Piet..

Op weg naar tiendekind besloot ik ter plekke niet in actie te komen. Mijn leven ga ik niet op het spel zetten voor een vaas van 20 euro. Al rijdend deed ik de deuren op slot en hoopte dat Ronald [van de B&B] de politie in de tussentijd al had afgebeld om te komen. Toen ik bij tiendekind kwam zag ik gelukkig dat Ronald en Nolly er al waren en ze waren net bezig de melding naar de politie ongedaan te maken. Voor de rest zag alles er vredig uit en niets leek dat er reden was voor paniek. Buiten liep Alpo rond, blij dat wij zelfs op dit uur van de nacht hem kwamen opzoeken om hem kopjes te geven.

Hoogstwaarschijnlijk was onze lieve kater de oorzaak van deze nachtelijke onrust. Hij mag niet overal komen!!!

Verleden week werd ik laat gebeld door overbuurvrouw, een van de moeders van Alpo. Nolly zei met ongeruste stem, dat zij toevallig was langsgereden en Alpo niet zag liggen in zijn mandje op de tafel. Ze was naar tiendekind gegaan en zag ook dat het eten niet was opgegeten. " Ik kom er aan"  zei ik. Ik geloof dat het een uur of 11 was 's avonds. Alpo was er inderdaad niet, zijn bakje was nog vol en ook zelfs buiten was hij niet te bekennen. Een licht paniek maakte zich zelfs van mij meester. Hij heeft dit nooit gedaan. In de 4 jaar dat wij voor hem zorgen , stond hij je al bij de deur op te wachten als hij de auto al hoorde. Ook als ik riep kwam hij aangehold om of eten te krijgen of een extra knuffel. Alpo bleef weg, ondanks mijn geroep, handengeklap en getoeter. Van Nolly's huis werd een grote lantaarn gehaald om langs de sloten en de weg te zoeken. We gingen een onrustige nacht in en voor de loge's die wij hadden denk ik niet dat ik de meest vrolijke gastvrouw was.

De volgende morgen ging ik vroeg weer kijken of hij inmiddels was teruggekomen. Het bakje stond er nog als de avond daarvoor. Nolly was zelfs om 3.30 uur in de nacht gaan kijken of hij al van gedachten was veranderd. Ik denk dat ik die dag 6x ben gaan kijken, roepen en hopen. Inmiddels waren alle instanties ingelicht en had Nolly flyers gemaakt en neergehangen bij de winkels en aan lantaarnpalen. Alpo was en bleef weg en de meest vreselijke scenario's spookten door mijn hoofd. Wat heb ik mij door de jaren heen aan dat beest gehecht.

De volgende dag ging ik, tegen beter weten weer kijken of hij er was. Er was wel uit zijn bakje gegeten, zou het Alpo kunnen zijn? Of een andere indringer die het eten van buiten rook en de kust veilig achtte? Het rondje wat ik liep had ik afgelopen dagen wel 10x gelopen, het buurhuis waar hij oorspronkelijk hgewoond zou moeten hebben, de sloten en ook de weg voor tiendekind. Ik riep zo hard dat mijn stem er van oversloeg. " Alpoooo Alpoooo!!!! Geen zwarte kater met een wit befje, Hij was gecastreerd, dus van opspelende hormonen moest hij [dacht ik] geen last hebben. En net toen ik de auto in wilde stappen, zag ik hem, voor het raam. Ik kon mijn ogen niet geloven "  Alpo je bent terug"!!! Nolly en haar man direct gebeld en ook direct kwamen. Wat een blijdschap, maar nu de vraag: " waar is dat rare beest al die tijd gebleven???"

Verleden week had ik een leuk gesprek namens Alpo met een journaliste van de Helderse Courant. Over een paar weken zal er een artikeltje verschijnen over deze Julianadorpse held. Onze overbuurvrouw van tiendekind en een van de moeders van Alpo kreeg ik het volgende gedichtje wat zij op internet had gelezen. Vandaag vond ik een gedicht onder zijn etensbakje. Het luidt als volgt:

Motortje

Alsof Alpo een motor heeft

bij hem daar binnenin

je hoort dat beest steeds ronken

bij al zijn kattegespin

Je hoort het steeds zacht brommen

in dat kattenlijf

ik vind dat vaak zo grappig

zodat ik luisteren blijf.

En als het dan soms stopt

dan aai ik hem een keer

dan hoor je het meteen

dan stort die motor weer.

Inderdaad Alpo zwaait niet met zijn staart als hij je ziet, maar hij spint als een Formule-1 auto. Hij heeft alleen maar oog voor zijn eten, neemt als een hongerige wolf de lekkere hapjes tot zich, op een paar hapjes na. Dan springt hij op de tafel en wil geaaid, gestreeld, geknuffeld en geliefkoosd worden. En dan eet hij de rest op, gek beest.

Verleden jaar had de Gedeputeerde van Noord holland het in zijn hoofd gezet, dat het " misschien interessant zou zijn en zeker voor de ontwikkeling van Den Helder om in Julianadorp een racecircuit aan te leggen". Om in dit belachelijke plan te voorzien zouden enkele honderden huizen gesloopt moeten worden, behalve tiendekind ook ons woonhuis. Voordat ik het goed en wel in de gaten had zat ik in een comité. De voortrekkers van dit comité, de overburen van tiendekind, hebben dagen en nachten [vrees ik] gewijd aan onderzoeken, e-mails en andere zaken, om hun argumenten zo goed te ondersteunen, dat er zelfs een extra raadsvergadering aan dit thema werd gewijd. De financiële kredietcrisis is hun voor geweest, dus we hebben succes gehad, het circuit komt er niet.

Behalve dat deze overburen een schattig bed and breakfast hebben, overweegt Nolly om ook een hondentrimsalon te beginnen op het adres. Nolly is een dierenliefhebber, overtuigend vegetariër en elk dierenleed trekt zij zich behoorlijk aan. Toen de eerste vergaderingen gingen plaatsvinden in tiendekind, vertelde ik haar het verhaal over Alpo en dat trof haar rechtstreeks. Zij bood aan om hem op bepaalde dagen eten en drinken te geven, wat mij als muziek in de oren klonk. Ik doe het graag, maar af en toe is het wel heerlijk als ik niet om 1 uur mij moet haasten om hem eten te geven. Hij lijkt geprogrammeerd, 1 uur is overheerlijk eten en half 4  krijgt hij brokjes voor de avond. Elke zondag gaat Nolly naar tiendekind, vertroetelt hem en heeft zelfs een radiootje geinstalleerd om hem niet zo erg alleen te voelen.

De maandagen worden gedaan door Bart en Toos Huisman. Toos exposeert al jaren met van zijde gemaakte boekjes, shawls en kragen. Zij is ook onderdeel van tiendekind en elk jaar distribueert Bart de folders.

Ik ben blij met deze mensen. Behalve dat zij ook steun zijn voor mij, is hun dierenliefde onbegrensd. En Alpo vindt het allemaal best, zijn territorium is klein. Alles speelt zich af in tiendekind, waar hij allerlei plekjes heeft die hem warm houden [afhankelijk van het seizoen]. Toon heeft een winterkooi voor hem gemaakt, wat hem beschut voor de vrieskou die ook binnen in tiendekind kan loeien. Op de tafel zijn handdoekjes boven kranten , wat hij ook leuk blijkt te vinden, omdat hij zo uit het raam kan kijken. En als het echt vreselijk koud is gaat hij naar de kamer waar de ovens zich bevinden. Alpo is verwend en we gunnen het hem van harte.

Verleden week kreeg ik een mailtje van Toos Huisman, die op 't Tiende Kind had "gezeten"  toen ik enkele dagen weg was. Het was haar opgevallen dat Alpo, de aangelopen kater, mager was, veel dronk en nieste. Ik moet zeggen dat ik hem ook de laatste tijd vrij minnetjes vond en hij dronk inderdaad veel uit zijn kan [ooit ontworpen om te fungeren als melkkan]. De berichten dat katten mager worden door het eten van kikkers hadden mij voorlopig gesust, maar dinsdag werd het tijd om actie te gaan ondernemen.

De dierenartspraktijk die hem twee jaar geleden heeft gesponsored, was weer zeer bereidwillig om voorlopig enkele proefpakketen af te staan met daarin enkele lekkere hapjes voor oudere katten die last hadden van hun nieren. Nu twee dagen verder lijkt het onmogelijke mogelijk. Alpo is weer zo tierig als wat, hij drinkt veel minder en hij wil weer spelen. Vanmiddag nam hij in elk geval een aanvalshouding aan tegen  een argeloze sprinkhaan. Gisteren heb ik de proefpakketjes omgezet in grote pakken van een duur merk. De Lidl, de vaste leverancier van Alpo en zijn bazin, moet  voorlopig klandizie verliezen van een prachtige kater, die inmiddels 3 jaar geleden gewond kwam aanlopen. Enkele jaren had hij in het wild geleefd en was op de kattenbeen gebleven door muizen en vogels. Hij moet kou hebben geleden en  heeft alle soorten weer manmoedig doorstaan, maar nu wordt hij verwend en heeft allerlei moeders en vaders die hem het beste geven. Alpo, hou vol!!! we zijn allemaal dol op je.

In mijn herinnerbare leven  ben ik slechts één dag zonder hond geweest. Het was zo schrijnend dat wij na de dood van onze bastaard Jim, onze Finn uit de krant vonden en het is één van de beste beslissingen die wij hebben genomen om altijd omringd te zijn door dieren.

Ik had dus helemaal niets met katten. Totdat mij werd gevraagd of ik bij tiendekind een wilde kat eten wilde geven. Dat deed ik dus trouw, zelfs in het weekend en als ik het niet kon doen waren er andere bereidwilligen om die wilde, schuwe kat zijn maaltje te geven. Meestal zagen wij hem niet en dat was een rare ondankbare taak om aan een anonieme kat eten te geven. Totdat hij ernstig verwond raakte en min of meer onze hulp zocht. Vanaf dat moment nam ik mij voor om hem een goed tehuis te geven, dit tegen beter weten in, omdat het een zware klus is om wilde katten tam te maken. Ik heb er uitvoerig over geschreven, feit is gelukkig dat Alpo [zo heet hij dus] helemaal tam is en bijna niet meer buiten komt. Hij heeft zijn vaste plaats op de vensterbank en als het heel koud is ligt hij beschermd in een dichte kooi. Elke dag staat hij mij op te wachten, laat zich uitgebreid knuffelen en loopt mij achterna als een hondje. Ik kan hem zelfs tillen en dat vindt hij best.

Ik ben dus dol geworden op die kat, geen moeite is mij teveel en sinds ik hem heb ben ik geinteresseerd geraakt in katten, gedachten van katten, kattenlevens, kattenvoer en kattengewoontes. Onze Ank en Toon hebben deze kattenadoratie ook bespeurd en Ank stelde verleden week voor om naar de Kattenboet te gaan.

De kattenboet is een opvanghuis voor wilde katten, die niet meer terug geplaatst kunnen worden bij mensen. In Hoorn is ook een opvangcentrum , maar daarmee houdt het dan ook op. Donderdagavond ben ik met vriendin Ellen naar dit opvanghuis gegaan, een krakkemikkige schuur bij het kerkhof tegen de duinen aan. Toen wij er kwamen was het al aan het donker worden en de sinisterheid van het kerkhof onderstreepte alleen maar het merkwaardige, erg sociale fenomeen van een kattenopvang voor wilde katten. Op dit moment waren er 32 katten in de opvang, waarvan een paar uit Texel kwamen en 3 bij Schiphol waren gevangen. De opvang wordt gedaan door louter vrijwilligers, die 2x per dag de opvang schoon maken en de katten eten geven. Het zag er allemaal heel huiselijk uit, alof je in een huiskamer zit, met alleen maar mandjes, draagzakken en speelapparaten waar de katten kunnen spelen en bewegen.

Alles zag er zeer vreedzaam uit, de katten waren zeer nieuwsgierig maar lieten zich niet betasten. En net zo als ik bij Alpo zie, vonden ze bezoek heel leuk. Wat fantastisch dat dit helemaal op de been wordt gehouden door vrijwilligers en donaties. Je moet wel een echte kattenliefhebber zijn om tijd te maken voor een kat en naar zo'n onherbergzaam deel van Den Helder te gaan, zeker als het aardedonker is.

Nou ja, meer dan een donatie geven kan ik niet doen, per slot onze Alpo heeft een heel legertje van mensen om hem heen die hem eten geven, knuffelen, [honden]luik voor hem hebben gemaakt, sponsoren en alle moeite doen om deze Koninklijke Hoogheid van liefde en aandacht te voorzien.

Het heeft een tijd geduurd dat wij de wilde boerderijkater Alpo [AanLoopPoes] zo ver hebben kunnen krijgen. Alpo laat zich nu al aanhalen, geeft zelf kopjes en kopstoten en vindt gezelschap heerlijk. Enkele maanden geleden zag ik een zwaar gewonde Alpo. Hij had al dagen niets van zich laten horen en daar verscheen hij, zwaar vermagerd. Maar wat nog erger was was dat een groot stuk vlees uit zijn pootje hing. Hij moet vreselijk veel pijn geleden hebben, toch liep hij nog gewoon, de keiharde bikkel. Mijn vriendin Renée H. bood aan hem te opereren en hem tegelijk te castreren, nadat hij eerst een penicilline-kuur  moest krijgen. Het was wel zaak dat hij de kuur zou krijgen en niet een andere bezoekende kat, die lekker eten rook. Die tijd werd Alpo met de meest geurige, overheerlijke kattenhappen verwend op hetzelfde tijdstip [vanwege de regelmaat in de kuur]. En het wonder geschiedde, Alpo wachtte ons op als wij op het bewuste tijdstip aankwamen en was ons dankbaar. Heel schoorvoetend kwam hij op ons af en geleidelijk aan bleef hij ook waar hij was. Ik was bang dat nadat hij gevangen zou worden

en geopereerd dat hij het helemaal gehad zou hebben met ons, maar niets was minder waar. Hij is nog steeds blij dat we komen, heeft inmiddels zijn eigen [kleine] territorium en heeft zijn vaste plaats in de dakgoot om de bezoekers te bekijken. Elke middag is het ritueel dat zodra ik binnen ben in tiendekind, hij mij luid miauwend volgt. Hij stort zich op het eten en als hij klaar is gaat hij voor de voordeur zijn poten wassen en wacht totdat ik hem wil aaien of kriebelen. Vervolgens loopt hij weg naar een plek waar het hem behaagt om gekriebeld te worden. Alweer zo'n koninklijke hoogheid in de familie!!

Ik ben 8 jaar geleden één dag zonder hond geweest in mijn hele leven, en dat was eens maar nooit weer. Onze boys worden schandalig verwend en eens zei mijn dochter : "Als ik ooit zou moeten reincarneren, dan kom ik terug als hond van mijn moeder". Wij hebben zelfs een oude camper gekocht omdat wij het zielig vinden dat ze ons zouden missen, en daarom gaan wij met honden op vacantie. Dit gevoel voor honden hebbend, valt mij het moeilijk om het AlPo de AanLooppoes,  naar de zin te maken. Zoals ik als eerder schreef ,is Alpo een door Amerikanen gedumpte kater, die na het vertrek van de dierenbeulen toch langs zijn oude huis zwerft. Hij krijgt elke dag van ons eten en Toon heeft zelfs voor hem een bedstede gemaakt om te zorgen dat hij het niet te koud heeft achter in de deel.

Hij is nog wel schuw, maar hij vindt het toch wel leuk als er mensen zijn in Tiendekind. Afgelopen woensdag heeft hij vanuit een schuilplaats tussen de bomen de hele dag gekeken naar het geloop bij ons, maar als je dichter bij komt neemt hij de benen. Elke keer als ik kom roep ik hem, en dan komt hij al. Vandaag kon ik hem goed bekijken en zag tot blijdschap dat van de magere zwerfkat met klitten en kale plekken niet veel meer over is. Een oergezonde, moddervette kater heeft zijn vaste plek gevonden!! Maar  woensdag zei iemand dat ik Alpo hondenporties geef, en dat zal ik dus maar niet meer doen.

Vandaag vertelde Toon dat Alpo weer in zijn nestje had geslapen, allemaal blij. Gisteren had ik hem weer na een lange tijd gezien en mijn dag was weer helemaal nog beter. Ik vraag mij af wat er in zijn kattekopje omgaat. Het kan niet anders dat hij ons associeert met zijn onvrijwillige gevangenschap en wij vragen ons des te meer af wat hem beweegt weer in beeld te verschijnen. Honger kan hij niet hebben, uiteindelijk wordt hij elke dag gevoerd. Hij is in een ver verleden, huiskat geweest. Zou hij weer belangstelling voor mensen gekregen hebben? In elke geval is dit een goede ontwikkeling.