diversen

Vandaag hoorde ik het nieuws dat een familie ergens in Nederland vast had gezeten in drijfzand en slechts met hulp iedereen te redden was.

Het herinnerde mij aan het  griezelige avontuur wat Suzanne en ik enkele jaren geleden hebben beleefd. Suzanne is Piets kleindochter, nu zeer toegewijde dierenarts. Zij studeerde toen in Gent en haar grote liefde was Lobo, een lobbes van een hond. Piet, Suzanne en ik maakten in de buurt van haar huis een lange wandeling door de bossen, tezamen met Lobo, Finn en Cezanne. Op het moment dat ik een bordje "gevaarlijk drijfzand"  zag, sprong Lobo in het  modderige water waarvoor werd gewaarschuwd, ogenblikkelijk gevolgd door Suzanne. Suzanne probeerde Lobo te bereiken, maar bij elke stap zag ik haar een beetje naar de bodem zinken en ze schreeuwde dat ze er niet uit konden komen. Gelukkig had ze de zware hond wel bij zijn nekvel te pakken.

Hulp vragen duurde te lang en op dat moment een oplossing vinden werd ook nog eens bemoeilijkt omdat zowel Finn en Cezanne ook het water in wilden om te kijken wat er allemaal zo aan de hand was. Ik weet niet of Suzanne mij een ontzettend lange lijn toegooide of dat ik de lijn had en de met recht hulplijn naar Suzanne gooide. In elk geval werd het gevangen. " Suzanne",  zei ik; "  Ik tel tot drie en bij elke drie trek ik zo hard mogelijk. Ik zorgde natuurlijk dat 1 voet van mij op de vaste ondergrond was, waar niets zou kunnen gebeuren.

Tot mijn grote opluchting, zag ik bij elke "drie"  Suzanne weer een beetje stijgen in de modder. Met een enorme krachtsinspanning wist ze Lobo los te rukken uit de drab en gooide hem uit het kennelijk meest aanzuigende gedeelte. Ondertussen was ik met mijn andere been in de modder getrokken en ik moet zeggen dat dat een zeer angstig gevoel is. Voor het eerst kreeg ik te maken met een ondefinieerbare kracht van water en modder. De zuigkracht maakte wel een oerkracht bij mij los! En door de vele duizenden kilo's klei in model te brengen, ben ik gelukkig zeer sterk in mijn armen en schouders.

Ik weet  niet meer hoe lang alles bij mekaar duurde, wel dat op een goed moment Suzanne losplopte en de kant wist te bereiken door zich horizontaal door het water te bewegen.

Zelfs een goed weekbad daarna, kon de stank die vanuit je porieen kwam , niet laten verdwijnen en de mooie leren jas die Suzanne droeg, moest een paar keer gestoomd worden om alle lucht er uit te krijgen. En ik was een schoen kwijtgeraakt. Weggezogen!

Filosoferend hoe 2011 voor mij is geweest, kan ik niet anders bedenken dat het een fantastisch jaar is geweest. Met de grote familie om mij heen , en daar worden dus ook de familieleden van mijn zus toegerekend, is het belangrijkste geweest dat iedereen er nog is. In 2010 overleed mijn moeder en dat heeft bij de grote familie, een gigantische indruk gemaakt. En ondanks dat ze 93 was en een geweldig leven heeft gehad, missen wij haar nog steeds enorm. Gelukkig heb ik door kunnen functioneren en heb, zoals zij het altijd zelf wilde, me vlug weer bezig gehouden met leuke dingen.

Een leuk ding was de prachtige restauratie van 't Tiende Kind, waar ik nog dagelijks van kan genieten. De restaurateurs van de Rijkswerf die alles belangeloos hebben opgeknapt zijn wij natuurlijk enorm dankbaar. Zeker nu ze ook de na-restauratie doen en het gebouw [wat werkelijk op instorten stond] met reparaties aan oude dingen bijhouden. Mooie, bijzondere tentoonstelligen, die wij anders niet hebben kunnen geven, staan te wachten om bewonderd te worden.

En wat een luxe om te weten dat het met kinderen en kleinkinderen goed gaat. " Count your blessings"  zei mijn moeder altijd , en dat zijn de meest elementaire woorden om een gelukkig leven te kunnen leiden.

Eergisteren werd ik uitgenodigd om op de Rijkswerf [nu Willemsoord genaamd] in de Medemblikloods de kiellegging van de botter de HD2 bij te wonen. De toenmalige HD95 is gebouwd in Monnikendam en diende om ansjovis binnen te halen. Sinds gisteren is de HD95 van naam veranderd en heet nu de HD2, genoemd naar de legendarische HD2 die vele schipbreukelingen heeft gered, maar zelf in een vliegende zuidwesterstorm verging.

Projectleider van de restauratie is Dirk Reitsma en andere leden van het team zijn o.a. Jaap de Klerk en Ed v.d. Does, dezelfde mannen die ook onze zolder op tiendekind hebben gerestaureerd. Het hele project gaat onder leiding van deze mannen een leer-werkproject worden, zodat jonge mensen opgeleid gaan worden in het nautische bouwvak.

De opening was bijzonder en had een hoog Hollands Glorie-gehalte. Stoere mannen met zeebenen o.a. afkomstig van het schip Tres Hombres, deden mij weer robuuste jongens zien uit lang vervlogen tijden. 

Den Helder als spookstad is een schrikbeeld geworden voor iedereen die in Den Helder woont. Het heeft iedereen behoorlijk bang gemaakt dat de bezuinigingen bij de Marine ook niet Den Helder voorbij zouden gaan. Als het vliegveld zou verdwijnen, dan zou de belangrijkste economische tak de Off-shore naar elders verhuizen.

Dat Den Helder stiller zou worden is voor mij als natuurliefhebber niet echt een ramp. Het is er zo prachtig en zo groen. Het is voor de honden geweldig om elke dag dit pad te lopen. En dan onaangelijnd. Een paar honderd meter van ons huis zijn de duinen en daar achter een prachtig breed strand. Het is geweldig. Dus iemand die dit stukje leest en met pensioen naar een plaats wil gaan waar het gezond wonen is, veel groen is en nog rustig, kom eens een kijkje nemen.

Gisteren was ik in het Verzorgingshuis Den Koogh, in het kader van de jaarlijkse vrijwilligersdag. De bedoeling was dat , zoals verleden jaar, spelletjes werden gedaan met de meestal oudere bejaarden die voor kortere , maar meestal langere tijd in het verpleeghuis zaten. De spelletjesdag verleden jaar was gezellig en dit jaar had ik mij er best wel op verheugd.

Echter... het was schitterend weer en het was zonde om binnen te zitten en zeker voor de mensen die al maanden niet buiten waren geweest. Ik wilde de mensen halen die een paar etages hoger zaten en die gereed voor deze activiteit aan een tafeltje zaten. Ze waren niet over-enthousiast. Sommigen hadden een gerechtvaardigd excuus om niet te gaan. maar Mevrouw T bekende dat ze geen zin had in spelletjes doen [ik kan het mij voorstellen Mevrouw T].  " Heeft U geen zin om met mij mee naar buiten te gaan?", stelde ik haar half-fluisterend voor. Ze keek mij verbaasd aan; " Maar dat kan toch niet, we moeten toch spelletjes doen"  zei ze, in afwachting van mijn verlossend antwoord. " Niet met mij"  zei ik samenzweerderig, " waar is Uw jas en Uw muts" en ik deed de rolstoel van de rem en ging er met haar vandoor.

Rebels verlieten wij het verpleeghuis [ik had de hoofdzuster wel gezegd wat we gingen doen] en Mevrouw T was opgewonden over deze ontvoering. " Kom op , we gaan dingen doen die we niet mogen doen!!" zei ik en ik zag haar ogen stralen. Ze moet een stouterd geweest zijn vroeger.

Na een uur tweemaal het rondje gelopen te hebben om het verpleeghuis, belandden wij in een parkje achter het huis. Ik ging met haar in het zonnetje zitten en ze begon te vertellen over vroeger, haar man, haar kinderen, haar leven en de uitzichtloosheid van haar verblijf in het verpleeghuis. Ze vertelde dat ze geen huis meer had, de huur was opgezegd en de meubels verkocht . Ze kon ook nooit meer naar huis, omdat ze altijd viel. Ze probeerde wel altijd opgewekt te zijn, maar dat deed haar veel pijn, omdat ze het eigenlijk niet was. Ze had haar zoon verloren, sterker nog de zoon verloor zichzelf en beeindigde zijn leven.

Toen we weer terug moesten omdat het warm eten werd geserveerd, bleef ze herhalen hoe fantastisch en heerlijk ze de wandeling vond. Ze had kleur gekregen op haar wangen en toen wij binnen kwamen vertelde ze haar medebewoners dat we BUITEN waren geweest.

Toen ik haar vroeg hoe oud ze was en ik terugrekende, bleek ze maar 6 jaar ouder te zijn dan ik. Allemachtig, het heeft haar niet meegezeten. 

Af en toe loop ik wel eens met een man op als ik met de honden aan het wandelen ben. Hij zit vaak om een praatje verlegen en ik niet dus, maar ach in de tussentijd spelen de honden leuk en dat is voor hun verbroedering een pluspunt. Verleden week kwam ik hem weer tegen toen ik al glibberend en glijend mijn evenwicht probeerde te bewaren. Met een weids armgebaar wees de man naar de sneeuwvlokken die vanaf de vorige avond waren gevallen en een wit dek hadden gevormd op de aarde. " Prachtig" zei hij, " voor mij mag het tot de Kerst zo blijven. Er gaat niets boven een witte Kerst".

Ik bedacht mij dat voor een boel oudere [?] mensen de Kerst pas volmaakt is als een sneeuwdek boven de huizen is gevallen en in hun verbeelding mensen zich verplaatsen door middel van de arreslee. 's Middags vertelde ik dat aan een vriendin die ook al iets ouder is en ik schetste haar mijn ergernis over de ellendige wandelingen die ik 3x per dag moet doen met de honden en dezelfde afstand neem, anders worden ze vervelend als ze te weinig beweging hebben gehad. Ook over de vieze straten die door afwisselende dooi en vorst glijbanen zijn geworden. En toch moet je er uit om de kat op tiendekind te voeren en boodschappen te doen.

Ik had mijn punt gemaakt en tot mijn starre verbazing zei ze dat zij ook dol was op een witte kerst. Ik keek haar zo verbaasd aan dat ze tegelijk toevoegde:

"Dan komen er geen mensen, dan hoeven wij nergens naar toe. Ik hoef mijn huis niet op te ruimen, ik kan  mijn poten op tafel leggen, ik kan eindelijk een boek lezen. Kortom geef mij maar een witte kerst.

Tja!!! 

Ongeveer 25 jaar geleden kochten wij een beeldschoon servies in het teken van de herkansing. Het was een prachtig servies wat viel onder de Wedgewood groep. Ik had het niet zo met het Wedgewood-servies, omdat op bijna elke tafel in Den Helder dit speciale servies stond. Ik vond dat zeker ik, mijn eigen servies zou moeten kunnen maken. Het is weliswaar nooit gebeurd, maar toch had ik geen zin om mee te doen met wat er zo al verwacht werd. In de herkansing van mijn tweede huwelijk kon ik niet om het servies heen, wat nu na 25 jaar behoorlijk gebutst er uitziet. En de naam Wedgewood bracht me niet zo veel allergieen na verloop van tijd. Mijn Engelse vakbroeders zijn natuurlijk ongeevenaard in het decoreren van porselein.

Enkele weken geleden stond een advertentie in de Telegraafs webshop, waar een servies werd aangeboden met ongeveer dezelfde kleuren en tekening. Goede tijd om de gebutste borden, met ferme zwaai weg te gooien of als onderzetschaaltje te laten dienen voor vochtverliezende planten. De makers van het servies waren de Johnson Brothers, onderdeel van het Wedgewood-concern. Wat kan een mens blij zijn als je weer denkt nog lekkerder te kunnen eten van een bord met musk-roosjes beschilderd. Voordat de borden en schaaltjes gebruikt gingen worden, brachten ze eerst een bezoek aan de vaatwasser. Toen het servies omgedraaid werd, kreeg ik wel een lichte teleurstelling te verwerken. Stickertjes waren opgeplakt met de vermelding: MADE IN CHINA.

Van de Manager Publiekszaken van de Gemeente Den Helder kreeg ik een tijdje geleden een brief in antwoord op mijn verzoek tot kwijtschelding van een parkeerboete. Eigenlijk herhaalde hij in deze brief mijn argumenten om tot kwijtschelding over te gaan. Ik had betaald, maar het bonnetje was een verkeerde manoeuvre omgedraaid. De boete was niet niks [52,70] en om het hele bedrag te betalen vond ik niet terecht. Ik suggereerde dat het vergrijp in de vorm van het omdraaien van het bonnetje een mildere straf had verdiend.

Ik was blij en verheugd dat de man mij meldde dat het hele bedrag werd kwijtgescholden. Hiephiep hoera, door het gevoel dat wij voor 52,70 hadden verdiend, zijn wij lekker met vrienden uit eten gegaan.

Ik kreeg een mailtje van een bekende uit hondenland Nina van W., gesteld in slecht Engels. De inhoud van het mailtje was een noodkreet aan mij gericht dat op vakantie in Wales haar tas was gestolen, met daarin haar geld, credit cards en haar mobiele telefoon. Ze vroeg om geld om daarvandaan te komen, uiteraard in US dollars. Het mailadres was een andere dan wat ik heb opgeslagen. Ik mailde haar tegelijk terug op haar mij bekende adres en vertelde haar over dit mailtje en ook dat als ze in werkelijke nood zat...

Zij mailde mij terug dat ze op de hoogte was van deze vraag om geld en dat de mail afkomstig was van een Nigeriaanse schurk. De boef had kennelijk op facebook van Nina enkele links gebruikt . Inderdaad wat een schurk.

Dus als U een mailtje krijgt afkomstig van mij, gesteld in slecht Engels, weten dat het goed met mij gaat, ik goed Engels spreek en schrijf en niet op vacantie ben.

Tussen Den Helder en Julianadorp loopt dwars door het land de kanoroute. Tussen de bollenvelden loopt een sloot, waarin men kan kanovaren. De kanoroute is heel populair bij wandelaars, kuieraars, mensen met honden en mensen die al fietsend heerlijk kunnen genieten van de zeelucht, de wilde bloemen in de bermen en de rust die van deze route uitgaat. Ik wandel of fiets hier veel met de hondjes achter mij aan, die het ook heerlijk vinden omdat ze als het even mee zit bekende vriendjes kunnen ontmoeten.

Vandaag werd de rust verstoord door gemopper achter mij en ik zag tot grote schrik een peloton ouderen op racefietsjes die probeerden de Tour de France na te spelen. Het ging met een bloedvaart en niet alleen mijn honden wisten niet welke kant zij op moesten, want omdat de oudjes niet gebeld hadden kon ik ook niet zo vlug aanwijzen of de hondjes nu links of rechts in de berm moesten duiken. Een " bevel"  waar zij zich doorgaans feilloos aan houden. Matisse voelde zich net zo gevangen in dit sportieve peloton, als de hond die tijdens de Tour de France de weg overstak. Als een vlo hupte hij heen en weer en dankzij zijn lenigheid kletterden geen oudjes op de weg, want er werd ook nauwelijks geremd.

Deze heersers van de weg begrepen kennelijk niet dat dit pad was bedoeld voor iedereen. Het gescheld was niet van de lucht en in het voorbijgaan ving ik nog net de laatste bevelen van een al kennelijk levensmoede maar sportieve vrouw op, die mij verordonneerde dat ik de honden aan de lijn moest doen.

Enkele dagen geleden zag ik een reportage op tv. van oudjes in rolstoelen die een winkelcentrum terroriseerden. Ik zit toch maar weer te overwegen om samen met mijn kleinzoon in de boom te klimmen, maar dan moet het wel weer een citroenboom zijn.

Vandaag schatte ik een bezoek aan mijn bank in Den helder kort in en kocht daarom een parkeerbon voor " vooraf parkeren". Binnen de betaalde tijd kwam ik terug en zag tot grote schrik een boete geklemd tussen de ruitenwissers en mijn bon, die ik op het dashboard had gelegd, was verdwenen. Ik was razend en keek woedend naar de mensen die naast mij aan het instappen waren. Razend om zoveel onbeschoftheid en criminaliteit. De ramen had ik  wat open gezet, omdat het stikheet was, maar ja... toch.

Ik besloot om naar het politiebureau te gaan, want de hoogte van de boete was niet misselijk. 52,70 euro zomaar op een maandagmorgen is niet leuk. Mijn woede was niet gekoeld toen ik het bureau binnenkwam, waar 2 agentes achter de balie stonden. " Kan ik U helpen " vroeg de dienstdoende vriendelijk. " Ik wil aangifte doen van het ontvreemden van een parkeerbon uit mijn auto". 2 paar ogen keken mij aan of ik een moord aan het melden was. " Wilt U de vraag herhalen, U wilt aangifte doen?" " Mijn parkeerbon is ontvreemd uit mijn auto, ja"

Ze keken mij aan en vroegen zich af of ze met een gek te maken hadden, maar aangifte is aangifte en kennelijk hadden ze nooit met dit soort aangifte te maken gehad. Een van de twee nam het voortouw. Ik zag aan hun ogen dat ze op het punt stonden in lachen uit te barsten, maar eigenlijk was de vraag wel interessant voor hun. " U had de ramen open en U bent zelf verantwoordelijk dat er niet uit Uw voertuig wordt gestolen. Ze had een punt en zeker toen ze mij meldde dat ik daardoor weinig kans had voor de registratie van de aangifte.

Ik verliet het politiebureau en mijn woede was over, de situatie was zo bizar dat ik er wel de lol van in zag. Toen ik instapte zag ik de parkeerbon op de grond bij de achterbank. Nog nooit heb ik een parkeerbon bestudeerd, maar toch combinerend met de uitdraai van de boete besloot ik er toch op een andere manier werk  van te maken.

Op de uitdraai stond: " dat er geen zichtbaar kaartje was uit de parkeerautomaat", gevolgd door de opmerking " dat het kaartje ondersteboven lag, kaartnummer 4668. Op het bonnetje stond dat ik het bonnetje leesbaar achter de voorruit moest doen.

Ik heb de Afdelingsmanager van publiekszaken van de Gemeente Den Helder geschreven dat het bonnetje wel degelijk dus zichtbaar was, omdat ze wel het nummer 4668 konden lezen en dat ik ook binnen de tijdsmarge was [bij het bestuderen van de bonnen die ik zal opsturen kan de ambtenaar dat ook zien]. Dus de enige overtreding die ik heb gemaakt is aanleiding geven dat een kaartje zich zo maar kan omdraaien.

Ik ben benieuwd hoe het verder gaat lopen. Wordt vervolgd.

" MEVROUW het is LENTE ", zei de man. Daarbij stak hij zijn armen uit, alsof hij dit heerlijke seizoen aan zijn hart wilde drukken. In zijn stem klonk een ondertoon van verwijt. Zelf was hij voor de tijd van de dag zeer zomers aangekleed.

Ik had het er niet op gewaagd om vroeg op dag bij de wandeling met de honden dit lente-achtig gevoel voor kleding te hebben. Ik had een winterjas aan en een shawl om. Een echte Alpaca shawl, gekregen van de Peruviaanse echtgenoot van mijn oudste " kleinkind" , om de bewoners in de Andes tegen de felle kou te beschermen. Ik had net mijn haren gewassen en bang voor een koutje had ik een dikke muts over mijn oren getrokken. Hij zal het wel raar gevonden hebben.

Mevrouw het is Lente!!!.

 's Middags had ik de droeve plicht om naar een crematie van een geliefd clublid te gaan en de kleding was typische begrafeniskleding: somber, een mooie blouse maar o wat saai en keurige pumpjes aan mijn voeten. En altijd te warm!!

 Daarna zou ik regelrecht naar mijn les gaan. De cursisten waren al lang bezig toen ik aankwam, nog enigszins met mijn gedachten bij de indrukwekkende dienst. Om het erf te schonen voor de kunstmarkt die volgende week geplaatst gaat worden, werd een zinken dakgoot in stukken gezaagd om daarna vervoerd te worden. Geen makkelijk karwei, dus alle cursisten moesten aan de bak om het stuk goot om te draaien zodat het beter afgezaagd kon worden. Mijn schoenen met hakjes bleven in het gras steken en waren niet geschikt voor dit soort klussen.

Toen de les was afgelopen snakte ik naar huis om mij te verkleden.  Op ietwat vrolijker kledij en zeker luchtiger, had ik mij het laatste uur behoorlijk verheugd.Mijn auto die mij nooit in de steek laat, liet het op dat moment afweten. De accu was leeg, omdat ik de sleutel er in had laten zitten en waarschijnlijk had Frank Sinatra die ik had aanstaan  alle energie opgeslorpt. Wat te doen?? Al die mensen bellen, die wel eens gezegd hebben: " Als je me nodig hebt?" Kleindochter Angela en Peruviaanse echtgenoot Alfredo, kunnen vast wel de auto aanduwen. Binnen 2 minuten waren ze er, maar zo makkelijk ging het niet. Mijn pumpjes zouden vast niet meewerken als ik stuurde en duwde. Angela aan het stuur en meeduwend, was de enige oplossing. In mijn keurig zwart pakje met de saaie blouse en de ongemakkelijke schoenen met hakjes, moet het een fraai gezicht geweest zijn mij zwoegend achter mijn Renaultje te zien duwen en ik hoop dat de mijnheer van de ochtend even voorbij wasgereden.

Vandaag stond in de Helderse Courant een column van een journalist die nadat hij een artikeltje had geschreven over mensen die  geen tang gebruiken bij de verse brood afdeling van de supermarkt, veel reacties had gekregen. Hij schreef over de blote handen met poepbacterien die door de verse broodjes wroeten. Een reactie van een dame was dat zij sinds het artikel 10 kg was afgevallen. Het is natuurlijk vies, vreselijk vies, maar ik geef eerlijk toe dat het gesukkel met zo'n tang en een merkwaardige motoriek, het heel aantrekkelijk is om efficient te werk gaan zonder tang. Weest gerust ik bak elke dag vers, heerlijk brood en heb de broodjes van de supermarkt niet nodig.

Ter aanvulling en overdenking:

Het valt mij elke keer weer op dat bij de bakker er altijd reclames van koeken o.i.d. onbeschermd schalen met proeverijtjes op de toonbank staan. Ik ken mensen die "met consumptie"  spreken en bij het uitspreken van een "s" of een "t" voorafgegaan door een medeklinker, onzichtbare stralen met een diversiteit van onverkwikkelijke bacillen of bacterien de overheerlijke koekjes met hun spuug bedekken. Ten tijde van de Mexicaanse griep, waar elke dag onrustbare verhalen door de media werden geuit en er in sommige landen mensen alleen maar met monddoekjes rond liepen, bleven de koekjes of cakejes op de toonbank onbeschermd de volksgezondheid tarten. Toen ik er bij een kwaliteitsbakker wat van zei antwoordde de dame achter de toonbank dat het anders niet zou werken [??]. Wat te denken dat in bakkerijen waar de verkoopsters Uw  brood aansnijden , ook met U afrekenen en geld aanpakken. Je vraagt je af wat er met het geld is gebeurd voordat het in Uw  schone beurs belandde.

Misschien is het handig om voor beide vieze voorbeelden de tang weg te doen en plastic handschoenen te laten gebruiken door de klant. Wegwerpbaar natuurlijk.