tiende kind potterie

Enkele maanden geleden kochten wij deze oven die zo groot is, dat ik met mijn lengte de oven niet kan vullen, omdat ik niet bij de onderste laag kan komen. Hij is groot, breed en zwaar en kan tot een hoge temperatuur gaan. Om de oven te kunnen plaatsen moesten ook de electrische leidingen en meterkast aangepast worden. Het is het allemaal waard geweest, want het betekent dat je niet elke dag hoeft te stoken en zeker niet in het weekend terug hoeft te komen omgebruik te maken van het goedkoop tarief. De oven is een Amerikaanse oven uiteraard alles computergestuurd.

Het grappige is dat wanneer je weer een nieuw iets in huis hebt de kamer waarin het komt te staan weer heftig gerestaureerd gaat worden. In dit geval moest een kleinere oven plaats maken voor dit grote monster, de muren werden gewit, kasten verschoven en planken vernieuwd. Uiteindelijk is deze kamer het hart van de pottenbakkerij. Er staan nu 3 ovens in, waarvan in de praktijk maar 2 gebruikt gaan worden en de kleinste oven werkeloos in in de kleine opslagruimte staat. Het is een luxe probleem!!!

Vrijdag kwamen de vrienden van de Bed and Breakfast The Four Seasons aan de overkant " even"  langs om, behalve mij te groeten, foto's te laten zien van hun vakantie in Engeland. De foto's bestonden uit uitsluitend foto's van pottenbakkerijen die ze hadden bezocht aan de Zuidkust. Voor mij kwam het allemaal bekend voor, dezelfde kleuren en voorwerpen die ik 40 jaar geleden ook zag toen ik in Engeland woonde en daar mijn vak begon te leren. Heel omstandig legden ze me uit hoe overzichtelijk de pottenbakkerijen er uit zagen, vooral de laatste in de rij. Rijen met keurige planken, waar het aardewerk en steengoed keurig op was gerangschikt. Ronald waagde de eerste voorzet door te zeggen dat het bij ons ook wel wat overzichtelijker kon. Het kwartje viel bij mij.

Daarna ging de discussie waar, wat en hoe we moesten veranderen. Ronald en Nolly hebben heel wat in tiendekind gedaan om het aantrekkelijker te maken, o.a. de verbouw van de deel was hun suggestie toen ik twee jaar geleden alleen maar zei " dat ik de deel best wel bij de galerieruimte wilde betrekken". Het echtpaar is aan de slag gegaan en de deel ziet er fantastisch uit en is een sieraad voor de galerie. Ze hebben dus wel recht van spreken en ze hebben goede ideeen. En wat zij zeiden , was inderdaad zo. Er lijkt dit jaar weinig samenhang te zijn in de collectie. Het heeft denk ik, te maken met op een goed moment mijn dagelijkse gang naar Friesland, waar mijn moeder ziek was en uiteindelijk overleed. De galerie heeft dit jaar inderdaad de boventoon gevoerd en de bezigheden aan de pottenbakkerij waren niet zoals vroeger. Met af en toe een workshop en weinig eigen productie moet je op een goed moment alle zeilen bijzetten.

" Jullie wrijven het me wel onder de neus"  zei ik, " maar jullie hebben volkomen gelijk". Diezelfde avond belde ik collega Ank op om haar te vertellen wat er zo gebeurd was, zo gezegd en wat te doen. Vandaag belde Ank mij op om een plan de campagne te bespreken. Wat er staat gaat grondig herzien worden. In plaats van rekken [Formido], worden witte, smalle planken tegen de wanden gemaakt, de muren gaan morgen gewit worden en overmorgen begin ik aan een nieuwe collectie. Lekker zulke vrienden!!!

Ik schreef er gisteren al over, bezuinigingen gaan de cultuurmarkt treffen. Vandaag kreeg ik een mail van de regisseur die oponames heeft gemaakt voor het programma Close-up met zijn aflevering: " Portret van Paul Citroen". Enkele maanden geleden was mij gevraagd of ik, omdat ik in een ver verleden model was van de beroemde portrettist Paul Citroen, wat ik over hem kon vertellen. Uiteindelijk had men kennelijk hun oog op mij laten vallen omdat ik 15 jaar lang zijn model was. Ik heb er eerder over geschreven, ook verteld dat het een fantastisch leuke dag was geweest. De uitzending zou a.s. 2 november zijn.

De regisseur mailde mij dat de uitzending pas in 2011 zou plaats vinden. Hij zelf was er niet blij mee omdat hij tijd, vacantie en energie in het project had gestoken en er voor gezorgd dat alles ruim op tijd klaar was. Ik kan het mij voorstellen, ik weet ook niet wat het budget voor een uitzending is maar uitstel is heel vervelend.

Omdat veel mensen in het eigen land vacantie houden wordt er veel gewandeld. Reden voor de Provincie Noordholland een wandelpad te creeeren [a la het Pieterpad], wat dwars door Noordholland gaat lopen. Het begint in Huizen en eindigt, als ik mij de kaart kan herinneren in Den Oever. Vandaag kwam iemand uit de provincie om te bespreken of tiendekind als pleisterplaats/bezienswaardigheid kan dienen omdat het pad ook door Juilianadorp gaat lopen, Hij had de plaatselijke VVV gepolst of er leuke plaatsen waren in ons dorp die de wandelaars kunnen bezoeken. Hem werd aangeraden beslist tiendekind op te nemen in de route. De man van de Provincie was enthousiast over ons stekje. In januari worden de plannen definitief uitgevoerd, kaarten en mappen worden gedrukt en niet te vergeten de stempelkaarten die de wandelaars mee krijgen als ze de hele route lopen. Bij elke pleisterplaats wordt een stempel  gezet op de kaart.

Reden voor ons om weer creatief na te denken wat er gedaan kan worden in de zin van een  herinnering in keramiek uitgevoerd. Zo blijf je bezig en soms begint een dag met een " vervelend"  bericht, maar eindigt weer geweldig.

Gisteren had ik op tiendekind een opmerkelijke workshop. In de middag legden 8 kano's aan, waarvan de inzittenden potige kerels waren die totaal niet op de hoogte waren wat hun te wachten stond. Ik werd al min of meer gewaarschuwd door de aardige vrouw die dit uitje voor de politie organiseerde. " waarschijnlijk vinden ze er niets aan, maar dat kan me niet schelen", zei ze. Waaraan ik toevoegde: " Ze denken natuurlijk dat " kleien"  iets voor vrouwen is".

 Wij ontvingen hun in de grote deel, die ruimte biedt voor grote workshops. Lacherig kwamen de bewakers van de openbare orde binnen. Ik vroeg mij af hoe ik [klein van stuk] die mastodonten van spier moest boeien  hoe ze een schaal moesten maken. Maar zoals de organisatrice mij zei: " ze gaan overal voor".

Dat bleek na enkele uren intensief gezwoeg met deegrollen, klei, mallen en verfjes. De zachte kant is naar boven gekomen. De mannen, die bij wijze van spreken hun leven voor mij in de waagschaal moeten zetten, maakten schalen met het yin-yan teken en hartjes. Het uurtje wat ik met hun had afgesproken werden twee en een half uur en ze vonden het geweldig.

Collega Ank is een van de vrijwilligers die de steunpilaren zijn van de maatschappij. Vele jaren actief bij het verpleeghuis Den Koogh. Eind jaren zeventig was het nog niet vanzelfsprekend dat een gezondheidsinstelling een raad of inspraakorgaan had. Ank nam in 1977 hiertoe het initiatief, was medeoprichter en gedurende vele jaren voorzitter van de vereniging " Vrienden van Den koogh". Begin jaren 80 was zij initiatiefnemer van de Familieraad en maakte hier vervolgens vele jaren deel van uit. Verder was zij lid van vele commissies waar correcte omgang en zorgvuldige handelwijze met vertrouwelijke gegevens vereist en uiteraard noodzakelijk was.

Zij is nog steeds elke week vrijwilliger bij de zware psychogeriatrische afdeling van Den Koogh en zoals zij me wel eens vertelt zingt zij, doet spelletjes en danst met de patienten die het geestelijk zwaar hebben.

Al deze eigenschappen hebben haar doen voordragen voor een "lintje". Gisteren werd zij gelokt naar het stadhuis voor een vergadering op bestuurlijk niveau. Ik wist er van en volgens mij had zij er wel een vermoeden van toen zij vertelde dat ze iets uit de mottenballen moest halen om wel een beetje netjes te verschijnen. Ze lachte wel een beetje geheimzinnig, maar dat doet ze wel meer.

Piet en ik waren uitgenodigd en behalve 9 andere vrijwilligers werd Ank toegesproken door de burgemeester, die ik voor het eerst in actie zag [Den Helder heeft de laatste tijd nogal veel burgemeesters zien verdwijnen]. Een buitengewone, charmante, betrokken man prees de eigenschappen van de vrijwilligers en maakte van het geheel een groot feest. Stomverbasd, verrast en buitengewoon trots was ik toen de burgemeester ook de betrokkenheid van Ank meldde bij Galerie/Potterie 't Tiende Kind, een instelling zonder subsidies die het ook moet hebben van enthousiaste vrijwilligers.

Vandaag stond ook in de krant bij de opsomming van de verdiensten haar betrokkenheid bij 't Tiende Kind. Ik rolde zowat van mijn stoel vanmorgen. Wat leuk dat mijn kleine galerie/pottenbakkerij zo bekend is. [En niemand die zich gisteren afvroeg waar de burgemeester het over had. Tiende Kind????]

tiendekind aan de achterkant

en aan de zijkant de hyacinthen

Het is genieten op tiendekind met dit bollenveld achter de net gemaakte staldeuren. Het bollenveld rijkt tot aan de Rijksweg een paar kilometer van de boerderij. Als ik buiten sta kan ik de zware geur van hyacinthen ruiken die naast tiende kind staan. Vandaag hebben Ank en ik de muren gewit volgens een eeuwenoud recept, witte cement aangelengd met karnemelk. Het scheelt een boel geld en het vult bovendien de gaten die in veelvoud op de muren te vinden zijn.

Mijn blijdschap was volmaakt toen ik vanmorgen de electriciteitsrekening kreeg van de Nuon. Elk jaar wacht ik met spanning de nota af, electriciteit is altijd de grootste kostenpost, zoals in elke pottenbakkerij. Elk werkstuk zit gemiddeld 17 uur in de oven bij een gemiddelde temperatuur van 1050 graden C. Dus bij een grote productie is het natuurlijk te merken als de rekening voor ons negatief uitvalt. Als het product het bekijken waard is en verkocht wordt, dan wordt de schade beperkt. Afgelopen jaren toen de kredietcrisis nog niet zijn intrede had gedaan kon ik quite spelen met de cursussen, mits er niet te veel werd geproduceerd. Maar elke dag een oven aan en in het weekend terugkomen om te profiteren van het weekendtarief, dwong mij maatregelen te nemen en uiteindelijk werd een les geschrapt. Je weet niet of je er goed aan doet om zo'n maatregel te nemen, maar bij het zien van de electriciteitrekening weet ik dat ik er goed aan heb gedaan. Ik krijg 670 euro terug over verleden jaar.. Wat fantastisch, De verbouwing kost nu niet te veel pijn.

Vanmiddag zag ik, na jaren een oud-medewerkster van tiendekind terug. Marianne, geestig en altijd in voor een grap. We waren bl ij elkaar weer te zien, ondanks dat ons weerzien van korte duur was. Eenmaal thuis flitsten allerlei beelden van toen door mijn hoofd, meestal van absurde aard.

Zoals toen toen ik boven mijn hoofd reikte om iets te pakken en een loodzware pot op mijn hoofd viel. Een behoorlijke hoeveelheid bloed droop in mijn nek en Marianne adviseerde om Piet te vragen of de wond gehecht moest worden. Om de wond af te dekken deed Marianne een rood-wit geblokte theedoek om mijn hoofd.

Piet zag niets ernstigs en op het moment dat ik [met doek] weer op tiendekind kwam, kwamen er enkele bezoekers aan, waarvan ik de nationaliteit ben vergeten. Ik moest de mensen rondleiden, want Marianne lag slap van de lach in een hoek, omdat de mensen mij met grote vraagtekens in de ogen aankeken, gevolgd na een tijdje door grote uitroeptekens. Het zal me ook een aanblik geweest zijn om rondgeleid te worden door een mens met een theedoek op haar kop, roodgekleurd door het bloed.

 Gisteren werd als laatste onderdeel van de viering van het 100-jarig bestaan van Julianadorp, een wandeltocht georganiseerd  langs alle culturele plaatsen in Julianadorp. Helaas kon ik er zelf niet bijzijn, maar het werd goed opgevangen door de collega's. De weersvoorspelling loog er niet om, behalve dat een gure dag werd voorspeld zou volgens het KNMI een zware storm langs de kust gaan woeden. Bij de voorbereidingen de dagen voor deze open dag, vertelde ik Ank dat ik zou uitgaan van een " stuk of twintig"  enthousiaste mensen. Storm in Julianadorp maakt je hoofd weliswaar leeg, maar daarbij kunnen ook zomaar je oren van het hoofd vliegen.

Maar je kan nooit weten! Toen ik 's avonds Ank belde over deze open dag, begon zij me te laten raden naar het aantal mensen dat geweest was. " Geen idee Ank, 20, 30??" " 91", vertelde zij me vol trots en ook vol lof over de organisatie. Met als het grootste compliment de bijdrage van vrijwilligers om, ondanks het weer, de voetgangers te helpen oversteken op de tegenwoordige drukke Langevliet. Vandaag kreeg ik een mail van het organiserende comittee dat iedereen vol lof was over het aanbod en de enthousiaste medewerking. Fantastisch, Tiende Kind nieuwe vorm, gaat dit jaar goed eindigen.

Hangerig en landerig besloot ik vanmorgen niet veel te doen, behalve wandelen met de honden, stofzuigen, opruimen, wassen en het tuinpad bezemen. Alpo wordt verzorgd, dus daar hoefde ik mij ook geen zorgen over te maken. Vroeger zat ik vaak achter de computer, voor mij ging een nieuwe wereld open toen ik zomaar met mensen kon praten, mensen kon zien op beeld en boodschappen overbrengen zonder de mensen te bellen. Ik vind nu het plezieriger de mensen te zien en te horen. Op regenachtige zondagen besteed ik een tijd meer vanachter de computer om de wereld te verkennen via Google .

 Vandaag besloot ik Google Earth weer eens te bekijken, misschien hadden zij wel spannende zaken voor mij. Ik kreeg een mededeling dat zij waren geup-date en dat ik dat kon downloaden. Gedaan natuurlijk, reuze benieuwd wat dat wel mocht zijn. De laatste keer dat ik een bezoekje had gebracht aan Google Earth was zeker wel 3 jaar geleden . Vandaag probeerde ik Nederland te vinden. Ik ben nooit sterk geweest in geografie, dus via allerlei vlug bewegende eilandjes in mij volkomen onbekende oorden, kwam ik uit op Julianadorp, wat ik wel makkelijk kon vinden want dat ligt aan het uiterste puntje. Links op het scherm stond de mededeling dat ik een bedrijf kon intikken, wat dan door Google werd gezocht.

In alle meligheid tiendekind ingetikt  en zowaar.... het beeld bewoog en kwam uit op een plek [met vlag]. 't Tiende Kind.En toen ik op de vlag intikte kwam de mooie foto van Tiendekind in beeld.

Apetrots!!!!

Vandaag lijkt een rust weergekeerd die heel nodig is. Afgelopen week logeerde mijn moeder bij ons, omdat mijn zus, haar verzorger, met spoed in het ziekenhuis werd opgenomen. Mijn moeder heeft verzorging nodig, anders redt zij het niet in haar eentje. Ik kan echt wel zeggen met trots en met blijdschap, dat het mij totaal geen moeite kostte. Het was heel dierbaar om haar hier in huis te hebben om het haar zo plezierig mogelijk te maken.

Op tiendekind lijkt ook de rust weergekeerd na een hectische tijd met veel discussies en teleurgestelde gezichten. Primaire oorzaak zijn de stijgende kosten en de bezetting van de cursisten wat  mij heeft genoodzaakt om van twee lessen een te maken. Ik moet zeggen dat zo'n dagje minder mij prima bevalt en ik heb nu ook meer tijd om andere dingen te doen [ook met tiendekind te maken hebbende].

Verleden week kreeg tiendekind werkbezoek van de klas van kleindochter Lotte. Op school hadden de kinderen de beginselen van de archeologie gehad en uiteraard komt daar ook " pottenbakken"  bij kijken. Niets is zo makkelijk dan om een grootmoeder te hebben die pottenbakker is en haar vak nog steeds intensief uitoefent. De combinatie die collega Ank en ik vormden was perfect. Ank is een juf geweest die goed de regels van de didactiek uitoefent en ik ben met kinderen al heel vlug een van hen.

21 kinderen kwamen stipt op tijd nieuwsgierig de pottenbakkerij binnenlopen. Van Lotte had ik al gehoord " dat ze niet kunnen wachten om op tiendekind te zijn" . Altijd moeilijk de hoge verwachtingen waar te maken, maar ik kan niet anders zeggen dat het bijzonder geslaagd was. Wat is het toch leuk als je merkt dat wanneer kinderen iets echt leuk vinden, ze alle moeite zullen doen om bij de " orde"  te horen. Ik ben er dol om kinderen smeuiige verhalen te vertellen [Barbara die de kinderen begeleidde, zei mij dat ik haar weer aan vroeger deed denken als ik hen en hun vriendinnen enge spookverhalen vertelde. Daarna werd de kinderen van verontruste ouders verboden om bij ons te spelen. De kinderen trokken zich daarna weinig aan van het verbod].

21 kinderen die staand moesten werken omdat er geen plaats was in de voorkamer voor de kinderen en ouders.  Wat is het toch heerlijk om creatieve kinderen bezig te zien. Er is mij al laten weten dat andere klassen ook dolgraag zouden willen komen.

"De cirkel is rond"  stond op de rouwkaart van een oude vriend van mij. Hij en zijn vrouw waren onze allereerste vrienden toen ik met toenmalige echtgenoot in Den Helder kwam wonen. Als jong gezinnetje kwam bijna iedereen op de Kanaalweg te wonen, waar de flats uitzicht hadden op het Kanaal. Als je boven woonde had je uitzicht op de zee, beneden was er een soort tuintje op het Noorden. Ingeklemd tussen beneden en boven had ik er ontzettend gelukkige jaren. De mannen bijna allemaal werkzaam bij de Koninklijke Marine waren veel van huis. Als het smaldeel uitvoer was het vaak voor een paar maanden en de vrouwen, met of zonder kinderen, bleven achter. Veel luxe was er niet in die tijd. De huishoudentjes waren meestal voorzien van krijgertjes en niemand vond dat erg. De straat liep uit als iemand een auto had kunnen aanschaffen en ik was jaloers als er een vrouw kon wassen in een volautomatische wasmachine.

Ik kwam uit Den Haag en ervaarde het wonen in Den Helder als een regelrechte cultuurshock. Ik kon deze schok delen met Gisele, die uit Rotterdam kwam. Gisele was mijn buurvrouw en in die tijd dat wij elkaar ontmoetten hadden wij alleen maar een hond. Onze hond Nemo en hun hond Huub werden dikke maten, dus elke dag wandelden wij met elkaar een paar keer per dag naar de zee of deden wij boodschappen. Wij moesten bijna elke dag boodschappen doen, omdat wij geen van beide een ijskast bezaten. Wassen deden wij ook samen, ik had een aftandse wasmachine en zij had een centrifuge. Dus het was wassen bij mij en centrifugeren bij haar.

Bij belangrijke televisie-uitzendingen, zoals een voetbalwedstrijd of het Songfestival, werd massaal bekeken in de Marineclub, die toen ook niet veel verder stond. Kerstmis en Oud-en Nieuw  werd bij elkaar gevierd. Kortom, vriendschappen waren zeer solide [ondanks dat er behoorlijk geroddeld werd over iedereen] omdat je afhankelijk was van elkaars telefoon, wasmachine, centrifuge, boeken, vervoermiddel en later tv.

Koen, haar man was een ongelooflijk humorvolle man en het was altijd heerlijk om vele avonden bij elkaar te zijn onder het genot van een goedkoop wijntje .

De wegen gingen zich min of meer splitsen toen wij gingen verhuizen naar een beter en groter huis, omdat er inmiddels kinderen waren geboren.

Ook zij gingen in dezelfde buurt wonen en af en toe zag je elkaar. Daarna gingen wij naar Engeland, waar mijn echtgenoot kernenergie ging studeren. Toen zij daarna naar de Antillen werden geplaatst verflauwde de vriendschap en doofde geleidelijk aan. Af en toe zag je elkaar en dan leek het of je elkaar gisteren weer had gezien.

Koen overleed enkele weken geleden en ik was op de aangrijpende herdenkingsdienst, waar ik weer vele bekenden zag van vroeger. Gisele en ik waren, ondanks de aanleiding blij elkaar weer te zien.

Een paar dagen  geleden kwam zij op Tiendekind met de vraag of ik een urn kon maken voor hem. Het voelt altijd als een enorme eer als de nabestaanden zoveel vertrouwen in mij hebben om te zorgen voor een laatste rustplaats. Ik doe het graag voor deze oude gabber en zoals Gisele mij zei: " De cirkel is rond".

Lees verder...

Kleindochter Sophie heeft met enkele klasgenoten over een tijdje een spreekbeurt over Egypte. Zij vroeg mij of ze op tiendekind kon komen om b.v. een pyramide van klei te maken. Op zich een leuk idee, maar echt interessant is het ook weer niet. Ze liet mij foto's zien die zij uit een kinderencyclopedie had gehaald, waar het binnenste van een pyramide te zien was, met schachten en de plaats van de tombe. Ook was er een afbeelding te zien van een gemummificeerde kat.

Dat leek mij wel een leuk idee om met de kinderen te doen. Ik had van te voren een pyramide gemaakt waar ik een wand had vrij gelaten. Zo konden ze zelf de schachten maken en in het midden van de kamer de tombe te plaatsen [in dit geval met het deksel ook open]. Ik leerde de meisjes hoe ze een koker moesten maken, die te drogen en met een stokje windsels te suggereren. Van een zg "duimpotje", maakten zij een kattenkop en die werd op de koker bevestigd. Wat een leuke producten kwamen uit hun handen. Sommige poezen keken heel vrolijk de wereld in, alsof ze wilden delen in de feestvreugde.

Het geheel moet een paar weken drogen en dan ik het pas bakken. Ik heb hun beloofd dat ik een bronzen glazuur zal gebruiken. Goud kan het helaas niet worden.

Afgelopen donderdag werd onder het genot van een glaasje Glühwein, over het andere leven van één van mijn cursisten gevraagd. Wil V, één van de meest enthousiaste en trouwe leerlingen, woont al 27 jaar in Petten. Zij vestigde zich toen met man en kinderen in een huisje bij de duinen, zonder electriciteit. Zij vertelde dat ze toen met elkaar afspraken dat ze wilden zien hoe het is om zeer  "basic" te leven. Kennelijk is het zo goed bevallen dat zij nog steeds op dezelfde manier leven, zonder dat ze wereldvreemd zijn geworden. Koken doet zij op hout, wat eens in de zoveel tijd wordt gekocht of zelf gekapt. De stroom wordt geleverd door een molen die in de tuin staat. En natuurlijk houden zij dieren, waaronder een koe.

Wassen kan zij alleen maar als er wind staat, maar ik denk dat er zo bij die duinen wel het nodige waait. Er bestaan kennelijk nog steeds wasmachines die zoals ik mij van vroeger kan herinneren werken op warm of heet water. Als zij een vuile was heeft wordt er heet water in de trommel gedaan en een schoep doet de rest. et afpompen gebeurt in het aanrecht en voor het spoelen moet ze weer water bijvullen. Natuurlijk heeft zij geen droogtrommel en als zij veel was heeft legt ze de was plat op eet grasveld

 Zij zijn pas echt zuinig met energie en zoals zij zegt wordt er alleen maar televisie gekeken naar het journaal.

Ik vertelde dat deze manier van leven mij vroeger zeer aansprak, maar ik moet er niet aan denken om al mijn luxe, makkelijke electrische hulpen vaarwel te zeggen. Ik weet niet of Wil anders zou kunnen leven, ze is dit leven gewend. Ze is 65 plus, maar haar fysiek en uiterlijk is van een vrouw die vele jaren jonger lijkt.

Zij rijdt altijd mee naar les met een andere cursist, die ons helaas liet weten dat tot groot verdriet zij niet meer kan komen. Wil ziet er niet tegen op om elke donderdag 40 km te fietsen, 20 km heen, 20 km terug. Bij de andere cursisten zijn er stemmen op gegaan om een poule in het leven te roepen om haar te halen en brengen.

Zo´n parel kan je toch niet missen.