TIENDE KIND GALERIE

Tiendekind heeft nooit een subsidie gekregen, alles wat er is opgebouwd is met veel geld en veel energie en moeite gebeurd. Ook het opknappen van de grote deel om die bij de expositie-ruimte te betrekken is afhankelijk van enthousiaste vrijwilligers. Het vele hout wat in de grote deel stond en langzamerhand een speelplaats van houtworm dreigde te worden is verleden week [tot nu toe de warmste dag van het jaar] door ons naar buiten gesjouwd om daarna te worden vervoerd naar mensen die het hout gebruiken voor de open haard.

Verleden week is er een a-sociaal geweest om een lading bielzen neer te gooien en daarna het hazenpad te kiezen. Bielzen zijn voor de open haard onbruikbaar en het te storten bij de vuilstort kost een hoop geld. Het laatste argument is kennelijk voor de a-sociaal van doorslaggevende aard geweest om stiekem de last bij iemand anders neer te leggen.

Als U iemand kent die in een oude [lichtgekleurde] Mercedes rijdt met een mooi aanhangwagentje, gelieve mij te tippen.

Er zijn ambitieuze plannen om het galeriegedeelte van tiendekind uit te breiden naar de grote deel. Ik besprak mijn wens een keer met het bevriende echtpaar wat ik heb leren kennen bij onze acties tegen het racecircuit. Zowel zij als hij zijn handige klussers die met weinig geld goede oplossingen kunnen maken.

De woensdagmorgenles heb ik laten vervallen.  Het is niet door iedereen in dank afgenomen, omdat tiendekind in het algemeen veel service verleent [ gratis inhaallessen, flexibele tijden en goedkope cursussen]  Ik ben blij dat ik het heb gedaan. Ik heb nu veel tijd om aan mijn eigen dingen toe te komen en de weekenden dat ik constant ovens moest vullen omdat veel wordt geproduceerd bij twee dagdelen aan lessen, kan ik nu goed besteden aan dingen die ik thuis moet inhalen. Ook de ruimte om gemaakte artikelen te laten drogen voor twee lessen,  ging op een goed moment hoe langer hoe krapper worden. Behalve dat alles nu over zichtelijker is, kunnen wij in enkele kamers ruimte creeren door planken weg te halen. Zodoende wordt ook een toegang gemaakt direct van de galerie naar de deel, die anders bereikbaar was door de werkkamer [rommelig] en de bijkeuken [altijd rommelig].

Wat wij in de nieuwe tentoonstellingdeel willen hangen is alles wat wij in stock hebben. Hoe vaak komt het niet voor dat mensen altijd nog vragen of wij geen werk hebben van die-en-die. Verleden week hebben wij 3 schilderijen verkocht uit stock wat wij al jaren hebben. Waarom dit alles zo is bespoedigd is eigenlijk het werk van Nick, een van de stagiaires die in het kader van een schoolproject bij tiendekind moest werken. Nick had als opdracht om zijn gedachten te laten gaan over een tentoonstelling gedeelte. Hij is begonnen om iets te maken van een oude houten stelling . Hij heeft het uit elkaar gehaald en er iets zo bijzonders van gemaakt, dat dat de opstelling van schilderijen weer een extra dimensie geeft. Ja.... en dan ga je verder fantaseren!!!

 

 Het heeft ons weken gekost om de galerie helemaal in orde te brengen voor de zomerexpositie die morgen begint. Alles is geverfd, de betonvloeren zijn gedaan door de stagiaires, de wanden zijn weer als nieuw en de vloeren zijn nog, voordat het geloop morgen begint, smetteloos Monaco-beige. Zelfs de deuren van de deel zijn donkerblauw geverfd. Wat ben ik trots op het tiendekind. Hier een foto die vandaag is genomen van de leskamer [met de Thonetstoelen] en daarachter de kamer waar 5 draaischijven staan.

 Noordzeesieraden van Mandy  Schaaper. 

Tijdens de strandzesdaagse van Hoek van Holland naar Den Helder enkele jaren geleden raakte Mandy Schaaper gebiologeerd door de prachtige schelpen in soorten en maten en ook door het wrakhout wat zij aantrof op het strand. Ze besloot er sieraden van te maken , waardoor zij sindsdien haar naam vestigde in en buiten Den Helder. Na elke  Westerstorm  is Mandy op het strand te vinden om te kijken of ze iets bijzonders kan gebruiken.

                          Wilma Selie heeft veel Helderse taferelen geschilderd voor deze tentoonstelling o.a. de scholekster, die ook is gebruikt voor het grote" wijkbord" wat Vogelzand aanduidt. Deze borden zijn gemaakt door Julianadorpers die de wijken van Julianadorp hebben aangeduid. Kennelijk is dit bord van Wilma een collectors item. Nadat het bord eerst door graffiti is besmeurd is het bord verleden week door liefhebbers weggenomen en gelukkig weer op de bestemde plaats teruggeplaatst.        

                          

Philip Frinks was voor zijn pensionering tekenleraar, wat duidelijk is te zien aan zijn prachtig tekenwerk. Hij heeft enkele jaren geleden ook geexposeerd in tiendekind. Het logo wat wij gebruiken voor briefpapier e.d.  is van zijn hand                                                  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                                     

Collega Ank heeft enkele maanden geleden met het ROC geregeld dat Tiendekind twee stageplaatsen kon leveren, voor zover ik heb begrepen op sociaal-maatschappelijk niveau. Soms heb je zoveel dingen aan je hoofd dat ik er niet te veel bij heb stilgestaan, de luxe prijzend dat zij dit soort zaken voor haar rekening neemt.

Vandaag werd ik gebeld door een onderwijskracht van het ROC of de [in dit geval] jongemannen eens langs konden komen om te praten over het wat en hoe. Ik weet dat Ank de mogelijkheid heeft de te plaatsen stagiaires , aangeboden om de dagen voor en tijdens de opening in " te huren". De onderwijskracht had opgeschreven wat er is besproken en ze las me voor: het maken van hapjes, het bedienen van de gasten, het verspreiden van de flyers en het terras schoonmaken. Ik wist niet wat ik hoorde!! Wat een luxe. Zo'n opening is een kwestie van organiseren, dingen vergeten en proberen niet te vergeten, inkopen doen, schoonmaken en als het goed is tijdens de opening de gasten ontvangen en van de nodige versnaperingen te voorzien. Wat is het leuk dat het voor een groot deel uit onze handen genomen gaat worden. En wat ik de jongemannen wil zeggen die ik dan zal onmoeten:  Jongens het is hartstikke leuk!!!

Wat te doen als je een schilderij uit stock hebt verkocht aan een bevriende relatie en het schilderij blijkt niet een origineel te zijn. Het overkwam ons verleden week en ik was behoorlijk geschokt van de mededeling. Toen echtgenoot afscheid nam van een grote instelling waar hij jarenlang medische keuringen deed werd hem een grote receptie aangeboden, waar de hele familie voor was uitgenodigd. De receptie klonk als een klok en hem werd een schattig schilderijtje aangeboden als dank enzovoorts enzovoorts. Jarenlang sierde het zijn werkkamer, maar na de verhuizing moest ik veel schilderijen van de hand doen, omdat in het nieuwe huis meer glas was dan wand.

Ook dit schilderijtje, voorstellend een gezicht op Egmond, geschilderd vanuit waarschijnlijk een klein straatje. De vriendin die het schilderijtje kocht [voor niet al te veel geld], was er blij mee omdat zij en haar man bijzondere herinneringen hebben aan Egmond. Verleden week zijn ze met het schilderijtje naar Egmond gegaan om te kijken vanuit welk punt het tafereeltje was geschilderd. Op de weg er naar toe, kwamen zij langs de ondernemer die het aquarelletje had ingelijst. Tot grote schrik zag zij dat er enkele identieke schilderijtjes in de winkel hingen, compleet met lijst zoals die ook om ons schilderij zat. De ondernemer vertelde haar dat hij alle originelen bezat en in de winkel copieen stonden.

 Ze belde mij pas na een paar dagen op omdat ze het vreselijk vond het mij uit te leggen. Ik was uiteraard ook verbijsterd, maar legde haar uit dat ik dit allemaal niet had geweten. Ik kon mij niet voorstellen dat de instelling die ons de receptie aanbood en met veel omhaal het schilderijtje presenteerde, een copie van een paar tientjes had gekocht. Bovendien wisten zij dat ik aan kunst " deed".

Thuis vertelde ik het verhaal aan echtgenoot Piet die gelukkig er wel om moest lachen, maar zich in zijn hart best wel bekocht voelde [hoorde ik pas naderhand]. Ik had de vriendin voorgesteld de koop ongedaan te maken en inderdaad kwam zij de dag erna terug met het schilderijtje, keurig  in cadeaupapier ingepakt. Ik was wel nieuwsgierig hoe ik er zo had kunnen intrappen, maar toen ik de werkwijze zag, begon ik te twijfelen of het echt wel een copie was. Ik stelde de vriendin voor om naar onze bekende inlijster te gaan Ton R., iemand die in de kunstwereld wel zijn sporen heeft verdiend. Hij kon zeker beoordelen of het echt was of niet. " Doe hem mijn groeten en vertel hem het verhaal, vroeg ik aan M.

Een kwartier later kwam M. terug, met schilderij en een brede grijns op haar gezicht.  "Hij had er een paar seconden voor nodig om te zeggen dat het echt was en geen copie"  zei ze. De koop werd weer teruggedraaid en opgelucht ging M. naar huis.

Ik was blij, want ik voelde dat mijn  integriteit aangetast had kunnen worden [stel dat het iemand anders was geweest]. M. was blij en Piet was ook blij dat zijn verdiensten dus kennelijk op waarde was geschat.

Ik woon in Vogelzand, een wijk in Julianadorp die in een parkachtige omgeving ligt. Als ik van boven ons huis kijk, kan ik de duinen zien. Verder ligt er bollenland tot aan de duinen. Sinds ik in ons nieuwe huis woon, is het elke dag genieten van de vogels die onze tuin als veilig gebied ervaren, omdat er  door de honden katten het niet wagen om hier te komen. Er is een variëteit van gevleugelde vriendjes: mussen, vinken, roodborstjes, meesjes, lijsters en merels. Zelfs een bonte specht en een gaai. Kortom in Vogelzand wonen veel vogels [vindt ook een sperwer, die ook wel eens langs komt om te moorden].

Julianadorp bestaat dit jaar 100 jaar en er wordt veel aan gedaan om feesten en evenementen te gaan vieren. In tiendekind is er dit jaar een tentoonstelling van Wilma S. en Philip F. beiden woonachtig in Julianadorp en beiden schilderen. Ook staat tiende kind gepland op een wandelroute, ook onderdeel van een puzzelroute. Het "nieuwe " deel van Julianadorp, ondertussen ook al bijna 30 jaar oud, bestaat uit vele "Zwinnen" en "Zanden, grote wijken waar de nummering de wijken verdeeld in hofjes en straatjes. Vreselijk onhandig als je het systeem niet kent, bezoekers vinden het een ramp.

Gisteren werd ik tijdens de wandeling staande gehouden door de vrouw van de voorzitter van de Belangenvereniging Julianadorp. " Je bent toch creatief?"  vroeg ze. Ik antwoordde haar dat we wel van dat standpunt moesten uitgaan, maar vroeg haar daarna wat ik voor haar zou kunnen doen. Kort gezegd is het de bedoeling dat elke wijk, een schilderij maakt [weerbestendig], dat bij de ingang komt te hangen, naast de vermelding 100 jaar Julianadorp en de naam van de desbetreffende wijk. Omdat ik altijd " Ja"  zeg tegen dit soort initiatieven, was ik tijdens de wandeling druk aan het bedenken welke voorstelling het schilderij zou gaan uitbeelden. De opdracht is aan elke wijk, dat de voorstelling min of meer moet corresponderen met de naam. In dit geval is het nogal makkelijk. Aan de opdracht konden meerdere mensen gaan werken en tegelijk dacht ik aan Wilma S. de exposante van dit jaar. Bijna buren, belde ik aan en nadat eerst vreselijk vieze honden door haar werden schoongemaakt, lanceerde ik de plannen. Gelukkig was ze net zo enthousiast als ik, en tegelijk konden we plannen maken voor de compositie.

De duinen maken het logisch dat er veel zand op het schilderij komt en de vogels??? Keus genoeg.

Het deed mij overigens denken aan lang geleden, toen ik een opdracht kreeg een paneel te schilderen voor de school van de kinderen, genaamd " Het Rietzangersnestje". Ik had erg mijn best gedaan op het schilderij [wat nog jaren de gevel van de school heeft gesierd]. Maar de voorstelling, een moedervogel die haar kindereneten geeft in een nestje in een boom, klopte bij nader inzien niet bij de naam. Op het hele schilderij was geen stukje riet te bekennen.

Mijn zoon Serge nodigde mij uit om samen met hem naar de tentoonstelling van Paul Citroen in Zwolle te gaan. Ik was blij verrast, niet in de laatste plaats omdat het zeker meer dan tien jaar geleden was dat wij samen ergens naar toe gingen. Paul Citroen dus, Serge heeft zelf een prachtige tekening van mij door Paul gemaakt, op een zeer prominente plaats in zijn huis hangen. Ik denk dat het wel bijzonder voor mijn zonen moet zijn dat hun moeder ooit model was van deze beroemde portrettist.

 De vraag was of op de tentoonstelling een portret van mij zou hangen. De vraag is beantwoord door een oude, goede vriend van ons die de tentoonstelling heeft bezocht. Ja, er hangt een tekening van mij, ook verschenen in een boek over hem. Ik denk niet dat ik mijzelf er nu in zou herkennen, hij tekende namelijk vooral mijn ogen die achter tralies de wereld in kijken met, voorzover ik mij kan herinneren, een intens droevige blik. Een mens kan gelukkig veranderen.

Gisteren hebben collega Ank en ik om de schrale oostenwind niet al te veel toegang te geven tot het gebouw en de tuin, alles zoveel mogelijk beschermd. Zelfs de " tuin"  kwam aan bod met voor mij een nieuwe tip van natuurliefdeskundige Ank. In de zomer staan er veel potten met geraniums te bloeien, voor de mensen die voorbij komen een leuk gezicht en natuurlijk voor ons ook. Ank keek zeer meewarig toen ik met potten begon te slepen, richting de deel. Haar methode om de geraniums te laten overwinteren:  Je pakt een boel kranten, haalt de geraniums uit de pot, maakt de wortels zoveel mogelijk aardevrij en wikkel ze dan in de kranten. Tot volgend jaar geraniums!!!

Een keer in de zoveel tijd organiseert tiendekind een " draaidag" , een dag speciaal bedoeld voor de mensen die zich willen specialiseren op de draaischijf. Zo'n dag duurt de hele dag en vaak neemt iemand wat lekkers mee. Dit jaar was het weer geweldig, 5 mensen konden constant op hun vingers getikt worden door mij en dat wordt zo maar geaccepteerd! Ze leren er in elk geval veel van.

Tussen de bedrijven door stond ik een heer te woord, die regelmatig radioprogramma's voor tiendekind maakt, hetzij in de studio of anders wel op locatie. De bedoeling van zijn komst was te vragen of ik er wat voor voelde om mee te doen aan een 2 uur durend programma, met als thema kunst, beleid en andere zaken. Hij zou de vragen stellen en het panel zou bestaan uit 4 of meer mensen die hun zegje zouden doen en de vragen gingen beantwoorden. Tussendoor wordt een leuk muziekje gedraaid. Lijkt me leuk en goed. Aan een artistiek cafe heb ik nog nooit gedacht.

De zoektocht naar modellen doe ooit eens  hebben geposeerd voor Piet van Oosterum heeft niet het verwachte succes geleverd. Ondanks dat er elke zondag twee portretten worden getoond in de plaatselijke zondagskrant. Gisteren kwam een ouderstel omdat ze hun dochter herkende uit de krant. Ze waren zeer ontroerd toen ik het portret uit vele andere afbeeldingen opviste vanachter een stapel schilderijen, keurig beschermd door noppenfolie.

Vandaag kwamen vrienden van ons in tiendekind om zomaar te kijken naar de portretten en de naakten. Mijn vriendin woont al meer dan 45 jaar in Den Helder en kent vele mensen en zeker uit het artistieke milieu. Vele mensen herkende ze, ook mensen die ze vaak zag maar waar ze nooit mee had gesproken."  Volgende keer houd ik hun op straat aan" zei ze, ook beseffend dat de hoeveelheid niet afgehaalde portretten langzamerhand een probleem voor mij gaat opleveren. Binnenkort komt ze met iemand anders uit de artistieke hoek, hopende dat zij namen en adressen kan geven. Het blijft allemaal een mysterie: Waar is iedereen gebleven??

Vandaag leegde Toon de brievenbus van tiendekind een bezigheid die niet dagelijks gebeurt, want zoveel post wordt er niet gebracht. Er was een grote enveloppe bij van Museum de Fundatie te Zwolle. Wetende dat Paul Citroen er een expositie heeft, was ik zeer verrast dat ze mij een uitnodiging stuurden. Ach wat jammer te merken dat de opening waarvoor ik was uitgenodigd 20 september had plaatsgevonden. Wat vreselijk jammer dat ik dat gemist heb, ongetwijfeld zou ik mensen ontmoet hebben uit een zeer ver verleden toen  ik nog model was van Paul Citroen .

 Ik zal zeker over een paar weken gaan kijken en ik zal, zoals ik eerder schreef ongetwijfeld zoeken of er nog portretten van mij bij zijn.

Zaterdag vertelde iemand van het HBS-kamp het volgende verhaal [of het echt gebeurd is weet ik niet, maar het werd wel zo gebracht]

Hij [de man die het vertelde dus] had in zijn studententijd een heel warrige, maar geniale professor. Tijdens een druk bezocht college, was er een jongedame die gebiologeerd naar de voeten van de prof staarde en hem vroeg: "Professor weet U dat U een groene en een bruine sok aan heeft?" De professor keek naar zijn sokken en antwoordde het kind: " Kind, weet je nou wat het leuke is? Thuis heb ik nog zo'n setje"!!

 Vandaag kreeg ik een mailtje van zoon Serge dat werken van Paul Citroen tot 11 januari in Museum de Fundatie in Zwolle worden geexposeerd. Ik ga zeker kijken omdat ik nog steeds op zoek ben naar schilderijen en tekeningen die hij in een ver verleden van mij heeft gemaakt. Ik kan mij niet voorstellen dat mensen een portret van een vreemde in huis hebben, maar misschien als je beroemd bent?? Zelf probeer ik nog steeds de portretten  kwijt te raken die Piet van Oosterum  heeft geschilderd en al een jaar lang in de galerie wachten op de eigenaars. Elke zondag worden de portretten en naakten getoond in een Zondagskrant, maar resultaat??? ho maar!

 Serge gaf een site van het museum door t.w. www.museumdefundatie.nl. en toen ik de site opende zag ik veel schilderijen die ik nog van vroeger kende. Schilderijen die hij in huis en zijn atelier had. Ik werd er zeer weemoedig door.