Familie

Als kind van twee in hun tijd beroemde sporthelden [Ned.Ind. kampioen hoogspringen en Ned.Ind. kampioen discuswerpen], als echtgenote van twee sporters [schaatsen en athletiek] en als moeder van vier ontzettend sportieve kinderen [hockey, roeien, schaatsen, cricket], ben ik wel gewend dat veel in het teken staat van sport. Op sportief gebied heb ik weinig in te brengen. De kleinkinderen, allemaal ook sportief, kunnen intens genieten van de verhalen dat ik op het gebied van zwemmen en schaatsen een absolute kruk ben en dat ik bij het diploma zwemmen bijna het leven liet.

Ik deel wel hun passie voor sport en ik weet niet beter dat er altijd naar sport werd gekeken op tv. Toen de kinderen nog in huis waren, was het kijken " met het bord op schoot"  en 's avonds met z'n allen in pyama op het grote bed.

De verleiding om dan ook alles te volgen wat zich nu in Vancouver afspeelt zou dus groot zijn, maar lijfsbehoud heeft z'n eerste waarschuwing gegeven. 500 meter schaatsen voor de mannen. Actie, snel, onverwachte winnaars. Een afstand waar ik graag naar kijk. Behalve dus eergisteren toen het beeld van haperende ijsmachines roet in het eten gooide. Zal ik wel of zal ik niet kijken?, vroeg ik mij af.

Gisteren had ik dus slaap, met bonkende kop werd ik gewekt door Matisse. 7 uur, hondje wakker, baasje wakker, krantje lezen, koffie drinken, douchen, aankleden, en dan met de hondjes wandelen. Matisse en de anderen zijn het gewend. 7 uur dus!, de planning klopte niet met wat ik voor ogen had toen de ijsmachines voortploeterden.

Slaap dus, gisteren enigszins ingehaald. Vandaag weer zo'n leuke afstand, wat doen we????

Toen mijn moeder nog mondig en strijdbaar was ondernam zij actie tegen de voor haar volstrekt immorele daad van de Nederlandse regering geen salaris terug te storten van de vele Nederlanders die gevangen waren gezet in Japanse krijgsgevangenkampen. Zij legde in een brief naar een Tweede Kamerlid uit dat zij 4 jaar totaal geen bron van inkomsten had toen mijn vader als KNIL officier gevangen werd genomen. Mijn moeder had de Zwitserse nationaliteit en bleef met haar 3 kinderen uit de beruchte vrouwenkampen. Mijn grootmoeder ving het gezin op en gaf het onderdak en eten.

Enkele jaren geleden kregen de Indische Nederlanders een compensatie in de vorm van een bedrag, genoemd  " de koude ontvangst", refererend naar de tijd toen de Indische Nederlanders naar Nederland vluchtten en geen medewerking kregen van de burgerij en de regering. Maar de salaris-kwestie bleef onbesproken. Mijn moeder vond het onrechtvaardig en kon zich vreselijk storen aan de buitenlanders die geld kregen om hier in Nederland een nieuw bestaan op te bouwen. Enkele maanden geleden kregen mijn moeder, mijn zuster en ik  een brief van een stichting om oorlogsgetraumatiseerden te helpen. Er was een vragenlijst bij, die na het invullen opgestuurd en waarschijnlijk gehonoreerd zou worden met een geldbedrag. Ik heb de lijst niet ingevuld, want mijn leven speelt zich zonnig en zonder noemenswaardige trauma's af. Maar de kwestie over het salaris bleef.

Eergisteren zag ik op het journaal een onderwerp over deze " Indische Kwestie", die eindelijk opgelost gaat worden. Er werd uitgelegd dat er aan ambtenaren en militairen geen salaris is uitbetaald en ook geen achterstallig salaris. Nederland is wereldwijd het enige land waar dit nog niet was gebeurd, van het standpunt uitgaande dat deze Indische Kwestie zichzelf wel zou oplossen. De strijdbare mensen van toen zijn nu tachtigers en negentigers en die zullen binnen afzienbare tijd wel doodgaan [einde probleem].

Dinsdag zie ik mijn moeder en ik zal haar proberen uit te leggen dat eindelijk een einde is gekomen aan het onrecht, wat zij altijd zo hevig heeft gevoeld. Ik hoop vurig dat ze het zal begrijpen!!!

Gisteren trakteerde ik een oude vriendin op alles wat mijn tuin te bieden heeft. Ze genoot zichtbaar van zoete bietjes, gedrochten van worteltjes die overheerlijk smaakten, aardappelen, tomaten en komkommer. Zij heeft ook een galerie aan zee en behalve dat wij goede vriendinnen zijn, waren wij perfecte collega's. Zij is nu oud en het werken als galeriehouder is haar zwaar geworden. Wel maakt zij elke dag haar wandeling naar de zee, waar zij mijmert over het leven en de vergankelijkheid. Zoals de zee, heeft het leven haar ook veel gegeven en genomen.

Haar kinderen wonen niet in Nederland, maar bezoeken haar gelukkig veel. Haar liefde voor kunst [zij is ooit ook operazangeres geweest], heeft haar kinderen niet onberoerd gelaten. Haar dochter is behalve hoogleraar ook beeldend kunstenaar en haar vrije denken werkt als grote troost op het gemoed van de moeder. Afgelopen week was de dochter bij haar met een vriend, en zoals waarschijnlijk vele jonge mensen doen was een dagje Amsterdam iets wat beslist " gedaan"  moest worden. Ik heb begrepen dat een stickje roken er ook bij hoort, aldus geschiedde. Thuisgekomen werden de ervaringen natuurlijk uitgewisseld en het restant van de stickies werden door dochter en vriend genuttigd. Mijn oude vriendin [86], bekeek alles met kennelijk plezier, want op een goed moment zei ze met gebiedende stem: " En nu wil ik ook hash". " Hoe vond je het"  vroeg ik. Zelf ooit eens ook een paar trekjes geprobeerd, maar het voorportaal voor andere experimenten hield mij tegen met 4 kinderen, Trouwens ik kon mij niet voorstellen dat mensen het zo lekker vonden.

" Ik vond er niets aan"  zei mijn vriendin, maar ik weet nu wat het is. Je moet toch alles geprobeerd hebben?" Wat een mens!!!

thijs 1 jaar

 Hoe lang is het wel niet geleden dat ik  reserve-babyopvang was voor dit prulletje. Deze foto is in Monterey [Cal.] gemaakt waar hij op dat moment woonde. Mijn  oudste kleinkind Thijs. Toen de " echte"  babyopvang afhaakte door ziekte van haar man, mochten wij 's morgens op hem letten. Ik zette dan een cd-tje van de "Dubliners"  op met altijd hetzelfde nummer. Hij vond het heerlijk als ik met hem door de kamer zwierde, want lopen kon hij nog niet.

Toen hij enkele jaren ouder was hebben wij veel wandelingen gemaakt door de duinen, het bos en verboden plaatsen. Wat hebben wij hem veel geleerd. Hoe de molshopen werden gebouwd [hij weet het nog]. Ik vertelde hem over vogels, sterren, planeten, bloemen en vast wel meer dingen die ik nu vergeten ben.

Bij de laatste schooltesten verleden jaar bleek hij hoogbegaafd te zijn. Het verbaasde mij niets. Zijn basisschooltijd voltrok zich zonder dat ik er veel over hoorde, behalve dat hij zich stierlijk verveelde.

Gisteren is hij voor het eerst naar zijn nieuwe school gegaan, het gymnasium in Alkmaar. Hij had Opa Piet al verteld dat hij " iets medisch"  wilde doen [chirurg of internist of zo!!]. Aan zijn intelligentie zal het niet liggen.

Gisteravond belde hij mij op om te praten over zijn eerste schooldag in Alkmaar. Hij was dolenthousiast. Ik verbeterde mij vliegensvlug toen ik [zoals gewoonlijk] hem begroette met : "He mannetje". "  Sorry Thijs, hoi man"  Een stortvloed van woorden bevestigde mij dat hij zich op zijn plaats voelde. Gelukkig weet hij dat hij nu knalhard moet werken en zoals hij opmerkte: " Als ik 1 proefwerk verkl..., kan ik het wel schudden"  Zo'n vaart zal het wel niet lopen, maar hij weet wat er van hem verwacht gaat worden. Ik vertelde hem over mijn kinderen [zijn ooms, moeder en tante], allemaal scherp van geest en getalenteerd. Ambities waren er toen ook, maar leren stond op een tweede plan. " Gezelligheid kent geen tijd"  leek het credo wel te zijn, en het was gezellig.

Hij vertelde hoe dingen geregeld gaan worden, zoals het elke dag reizen met de trein en toch blijven sporten. Het leek of hij een druk bezet leven gaat krijgen. " Ik hoop dat we elkaar nog wel eens zien"  zei ik schertsend [wij wonen een paar 100 meter van elkaar af, maar we overlopen elkaar niet]. Hij ging er serieus op in en somde enkele mogelijkheden tot ontmoeting op. Mijn hartekind.

Gisteren werden wij gebeld door een journaliste, Mevrouw Jacqueline Wesselius. Piet is de laatste tijd veel in het nieuws geweest en ook deze keer ging het om Piet. Een alleraardigste stem vroeg mij of Piet wilde meewerken aan een grote Franse productie over Het Verzet in Europa. Er is veel door zijn hoofd gegaan toen hij over zijn rolletje vertelde als arts in het verzet bij het VPRO-programma " Andere Tijden ". Ik vroeg de journaliste om over 5 minuten terug te bellen, want ik wilde dit voorstel aan hem voorleggen. Hij reageerde positief, waarschijnlijk omdat hij dit deel van zijn leven heeft verwerkt en afgesloten. 5 minuten later belde zij terug en vertelde hem waarom het zou gaan. Piet heeft zich nooit als verzetsheld gezien en meldde haar dit ook tegelijk. Wel hebben artsen in het algemeen een bijdrage kunnen leveren aan het verzet door hand- en spandiensten te verlenen aan de echte helden.

Voordat de opnamen gaan beginnen wilde zij en de regisseur van de film een gesprek met hem hebben, op korte termijn. [vandaag of morgen???] Het werd morgen , omdat Piet niet de eerste berg-etappe van de Tour de France wilde missen. Vandaag werd het eerste gesprek gehouden in een zeer ontspannen sfeer door Jacqueline en de regisseur Bernard George, een Fransman die zo zelf in zijn films zou kunnen optreden.

Het verzet van artsen in de oorlog manifesteerde zich eigenlijk door mentale tegenwerking naar de bezetters. Voorzover Piet kan nagaan heeft geen arts meegedaan aan knokploegen of sabottage. De meeste artsen weigerden om een verklaring te tekenen om zodoende toe te treden tot de Artsenkamer, met het gevolg dat artsen geen praktijk konden beginnen als, zoals Piet, je net was afgestudeerd.

De grote Franse productie zal in 12 Europese landen mensen benaderen die in het verzet hebben gezeten. Het zal de laatste generatie zijn die de oorlog heeft overleefd. a.s. Maandag worden wij verwacht voor het filmen van de gesprekken, die zullen plaatsvinden in een hotel in Haarlem, wat voor een gedeelte als studio wordt omgebouwd. Over een paar weken of maanden zal er op locatie worden gefilmd. De film zal wereldwijd worden vertoond op televisie lees ik op de prachtige folder.

Ik ben reuze benieuwd, vandaag is Piet naar de kapper gegaan en heeft hij een nieuw scheerapparaat gekocht. De regisseur was in elk geval onder de indruk van hem en zag al precies voor hem hoe hij Piet zou gaan filmen. Toen ik hem [heel voorzichtig] zei dat hij op Jean Gabin leek, kon hij het beamen.

De reacties op de zwangerschaps- en geboortekaartjes van oud-patienten van Piet heeft een lawine van reacties opgeleverd. Elk mailtje dat binnenkomt wordt aan Piet voorgelezen en wonderlijk genoeg weet hij direct van wie het is, de achtergronden en het adres waar de afzenders gewoond hebben. Dit na meer dan 20 jaar uit de praktijk en van een bestand van op een goed moment, 6000 patienten. Er zijn dus 2000 bevallingen geweest, keurig in systeem gebracht.

Het zou dus een fluit van een cent zijn de desbetreffende papiertjes bijeen te zoeken, ware het niet dat er soms hele verkeerde informatie wordt gegeven. Verkeerde geboortedata [???], verkeerde adressen, verkeerde namen [de moeder is hertrouwd]. Ook komt het nogal eens voor dat hoewel Piet altijd huisarts is geweest van de aanvrager, de geboorte door een vroedvrouw is begeleid.

Het kost mij tijd, maar wat is het leuk. Wat doe ik Piet er een plezier mee en wat zijn de reacties leuk. Iemand die schreef dat zijn ouders misschien nog in leven zijn door het advies van Piet om elke dag yoghurt te eten. Piet die als steun en toeverlaat werd gezien door de meeste mensen. Wat heerlijk om zo'n vertrouwen te hebben in een mens.

Van de tweeduizend bevallingen die echtgenoot Piet heeft gedaan, heeft hij toendertijd alle gegevens op kleine stukjes papier geschreven. Niet bepaald een kaartsysteem, maar vergeelde papiertjes met namen, data en voor mij toen onbegrijpelijke tekens en getallen. Elk stukje papier heeft betrekking op een zwangerschap van een vrouw en geboorte van haar kind. Hij heeft het altijd bewaard, eerst in 3 sigarendozen met daarin, voor zover mogelijk op datum 2000 stukjes papier. Bij een opruiming van zijn bureau enkele jaren geleden, struikelde hij met 3 sigarendozen in zijn armen ergens over, en 2000 stukjes papier bedekten het oppervlak van woonkamer, waar de honden dit leuke nieuwe spel van baas, met blijdschap verwelkomden.

Dochter Barbara en [schoon]zoon Peer boden toen aan om " eindelijk"  dat gedoe met die kaartjes in systeem te brengen. Ze hebben er een klus aan gehad. Behalve dat er een boek werd gemaakt over alle babies, eerste bezoek van de moeder en de geboorte, staat ook vermeld hoeveel jongens en meisjes op de wereld zijn geholpen door hem. En het aantal tweelinggeboortes. De kaartjes zijn [gelukkig] bewaard gebleven en verruilden hun rustplaats in de oude sigarendozen voor een keurige, cleane plaats in plastic dozen.

Enkele dagen geleden verscheen in het Noordhollands Dagblad een groot artikel over Piet Schoorl, het bevoorrechte mens. De strekking van het artikel ging over zijn jaren als boerenzoon, student en keuzes. Ook zijn visie over de gezondheidszorg, ziekenhuizen, het gemeentebestuur e.d. werd kennelijk erg op prijs gesteld. Als een losstaand onderdeel van het artikel was ook vermeld dat hij graag deze geboortekaartjes wilde geven aan de rechtmatige eigenaar van de gegevens. Het speciaal voor dit doel aangemaakte e-mail adres was echter niet in de krant opgenomen.

Dagen na de verschijning van het artikel rinkelde de hele dag de telefoon. Mensen waren zo blij dat ze weer iets konden lezen en horen over hem. Verhalen, die hij waarschijnlijk vergeten was werden weer opgerakeld en wat heeft hij er van genoten. Gisteren is er een e-mail adres vermeld in de krant en behalve dat zijn oud-patienten schrijven dat ze zo blij zijn met dit initiatief, schrijven ze vaak een anekdote op die met de geboorte heeft te maken.

Wat een gekke man was en is het. Ik kan mij voorstellen dat zijn patienten zich zo op hun gemak bij hem voelden en nu kan ik mij voorstellen wat de aanleiding was van dit artikel: " Hoe komt het dat mensen nog over hem praten, terwijl hij toch al zo lang geen praktijk heeft."

Piet bezocht gisteren een samenkomst van artsen die in de oorlog praktiserend zijn geweest. In totaal 75 ongeveer negentigjarigen. Zoals hijzelf vertelde een prachtige bijeekomst en voor hem een optelsom van dingen die hij in zijn werkzaam leven heeft uitgevoerd. Uiteraard was de cameraploeg van Andere Tijden aanwezig, die een special heeft gemaakt van het onderwerp " Artsen in oorlogstijd". Het stukje waarin hij in St. Maartensbrug vertelde hoe hij wappens vervoerde werd op deze bijeenkomst vertoond en het viel hem op hoe hij met harde stem een Duitse soldaat nadeed.

Ik heb na de opnamen verschillende vrienden en familie op de hoogte gebracht, maar kennelijk ben ik niet erg duidelijk geweest. Een paar keer werd mij verteld dat sommigen elke dag hebben gekeken naar " Goede Tijden"  in spanning afwachtend wanneer Piet in beeld zou verschijnen. Toen ik het hem vertelde moest hij zo lachen dat hij zowat stikte in een stukje vlees , dat zou dus ook nog "  slechte tijden"  hebben ingehouden.

Opname voor "Andere Tijden"

Ons huis werd dinsdag bezet door de cameraploeg van " Andere Tijden". Het was een feest. Een feest om Piet te horen. Verhalen die ik natuurlijk wel kende, maar het was of ik het voor het eerst hoorde. 11 uur kwamen zij en om 4 uur waren de laatste opnamen gemaakt van het praktijkhuis in St. Maartensbrug, waar Piet zijn werkzaam leven als arts begon.

Uitzending 26 maart Ned.2

Enkele weken geleden werd echtgenoot Piet gebeld of hij eventueel " iets"  wilde zeggen over zijn rol in het verzet. Aanleiding voor deze vraag ging uit van het artsentijdschrift Medisch Contact , dat over een paar weken een bijeenkomst heeft van artsen die praktiseerden in de oorlog. De uitnodiging vertelde ook dat de desbetreffende artsen gehaald en gebracht werden door enthousiaste studenten, dus dat scheelt een vermoeiende treinreis. Bovendien is het zijn feestje en hoef ik niet perse mee om hem te begeleiden. Artsen die iets wilden vertellen over die tijd waren meer dan welkom om hun wetenswaardigheden te delen . Voor die tijd werd hij gebeld door een redactrice van het tijdschrift die hem vroeg waarover hij wilde vertellen en of dat eventueel gepubliceerd kon worden.

Afgelopen vrijdag werd hij gebeld door de redactie van het VPRO-programma " Andere Tijden"  , die een programma wilde wijden aan artsen in het verzet. Hij heeft een piepkleine rol gespeeld in het verzet op het platteland, waar hij toen dokterde. Niet noemenswaardig voor hem, maar hij vertelde tussen neus en lippen zijn rolletje aan de redactrice van Medisch Contact, die kennelijk ademloos naar hem luisterde want het telefoongesprek duurde zeker meer dan een half uur.

Andere Tijden wil opnamen maken bij enkele artsen thuis, wat volgende week o.a. bij ons gaat gebeuren. Daarna naar St.Maartensbrug een klein Noordhollands dorpje, waar hij tijdens de oorlogsjaren praktiseerde en daarna naar Fort Erfprins, een fort waar hij na de oorlog arts was.

Het is allemaal toevallig, des te meer omdat enkele weken geleden kleinzoon Thijs vroeg of hij Opa kon interviewen voor een spreekbeurt op school over het verzet. Voor Thijs interessant omdat Piet soms wapens bezorgde aan het verzet [een stengun die in te klappen is], onderin zijn dokterstas. De Tweede Wereldoorlog is "hot".

sophietje

Gisteren kwam kleindochter Sophie buurten, vergezeld door de twee honden. Zoals wij beiden later constateerden was het " hartstikke gezellig". Het grootste deel van dit bezoek werd ingenomen door het resetten van mijn mobiele telefoon. Ik vertelde haar dat ik het ding nooit gebruikte: a. omdat ik niet bereikbaar wil zijn en b. er helemaal niets van snapte, laat staan sms-en, wat toch zo handig zou moeten zijn.

Met een ijzeren geduld legde Sophie [nu 10] mij uit, wat ik allemaal zou moeten doen om een redelijke sms te kunnen versturen. Er ging een wereld voor mij open. Maar eigenlijk keek ik niet naar mijn mobiel, maar naar Sophie. Wat een gelijkenis met haar moeder, het trof mij en gefascineerd bleef ik kijken naar haar terwijl zij ingespannen bezig was. Dochter  Barbara trekt ook zo met haar mond als zij ingespannen bezig is en dan DIE blik!! Het leek of ik naar mijn dochter zat te kijken toen zij 10 was.

Toen Sophie weg was en ik mijn indrukken mailde naar mijn dochter, kreeg ik direct een mailtje terug met bovenstaande foto. Mijn eerste vraag was, hoe ze aan die foto kwam. Ik dacht werkelijk dat het mijn kind was. Wat leuk te merken dat sommige van  mijn kleintjes zo op de ouders lijken.

Mijn oudste dochter Laura, moest voor allerelei gebeurtenissen en afspraken het weekeinde in Nederland zijn en elke keer is het feest om haar weer thuis te hebben. Zoals ik wel eens eerder heb geschreven is zij een zeer geslaagde zakenvrouw, met een eigen bedrijf in Engeland. Zij vliegt dus altijd " business-class ", iets wat ik nooit heb willen ervaren, maar het levert op sommige punten wel vele voordelen op, waar je overigens goed voor moet betalen.

Elke keer als zij dus weer thuis is, betreedt zij een andere wereld. Voor haar natuurlijk niet onbekend, omdat zij mijn kind is. Het is de wereld van de Lidl, de Bentex, meestal oude deukauto's. Niet te vergeten het tiendekind. Ze wil altijd wel even kijken, als ze er is. Ze snuift de geur op van klei en petroleumkachels en zei deze keer dat het nog precies zo ruikt als 37 jaar geleden. Ze schudde haar hoofd toen ze de poes Alpo zag, die dik en rond een paar plaatsen heeft om lekker uit te rusten van zijn 6 jaar lange barre ervaringen buiten.

Ze heeft zich ook altijd verbaasd over het gedoe met de honden. Toen ze net haar rijbewijs had gehaald vond ze het heerlijk om laat in de avond te zoeken naar een hond die zijn neus achterna was gelopen. Ze mocht dan in mijn auto rijden, terwijl ik in het donker moest spieden naar de hond, of hij nou Nemo, Jim, Charly, Finn of Cezanne heette. Het was nu dus Cezanne die de benen had genomen, toen Laura in bed lag, ik net mijn pyama aan had en Piet even het zicht op de honden kwijt was tijdens de korte late wandeling.

Toen ik haar vroeg of zij haar auto van het pad wilde halen, omdat ik er niet langs kon, stelde ze voor om mee te gaan. " Zo klaar"  zei ze, en dat gebeurde ook in twee seconden. " Als we maar niet worden aangehouden"  zei ze al giechelend. Onze wijk grenst aan een wijk die niet al te best staat aangeschreven. Gelukkig trekt Cezanne zich daar weinig van aan en vindt het waarschijnlijk allemaal erg interessant wat daar te beleven valt. In elk geval was het nu een teefje waar hij al dagen verliefd op was en wat hem en ons tot wanhoop bracht, omdat Cezanne er echt ziek van was. Hij stond dus inderdaad voor het huis van de madame en keek verbaasd en teleurgesteld naar mij dat ik hem zo vlug had weten te vinden. Voor Laura was het weer "thuis". 's Middags had ze business-class gevlogen en laat in de avond moest ze met een jas over een oud t-shirt en een onderbroek zoeken naar een hond in een buurt waar ze niet zo vaak meer zal komen.

Verleden week maandag werd kleindochter Sophie in het ziekenhuis opgenomen en door de aard van de ziekte nog in de nacht geopereerd. 's Nachts belde haar moeder Barbara op met het " Goede nieuws"  dat de operatie gelukt was, maar dat Sophie erg ziek was. Wat kan een mens razensnel improviseren in zulke gevallen. Beide ouders werken en namen [terecht] in elk geval voor een week vrij. Vader Peer sliep 's nachts in een veldbedje naast zijn dochter en overdag wisselde  Barbara hem af, nadat ze haar honden bij ons had gebracht. Tussen de middag kwamen de andere kleinkinderen hier en om 6 uur [als Barbara uit het ziekenhuis kwam] zorgde ik dat er een heerlijke maaltijd op tafel stond.

Natuurlijk waren de eerste dagen spannend, alles hing er van af hoe het kleine meisje op de medicijnen zou reageren. Dat deed ze dus goed, dus de, normaal gesproken vreselijk gezonde Sophie, was na een paar dagen al op een punt dat zij zienderogen opknapte.

Vandaag mocht zij, onder voorwaarden, naar huis. Wat is het kort geleden en wat lijkt het allemaal zo lang geleden gebeurd. Ik ben er zeker van dat de aandacht die de ouders haar hebben gegeven en hun constante aanwezigheid bij haar in de kamer, er voor hebben gezorgd dat Sophie met alle vertrouwen de behandeling is in gegaan. Het bleek nog gezellig ook, heb ik begrepen. Een groot compliment voor de ouders en zoals ik Barbara al zei: " Je hebt al een goede band met je kinderen, maar je smeedt met haar een echt onverbrekelijke band".

En voor mij was het koken voor weer een groot gezin  weer even wennen, maar wat dierbaar om de familie elke dag om de tafel te hebben. En ondanks dat het een spannende tijd was die ik niet weer graag wil meemaken, heb ik als heel dierbaar en heel "familie"  ervaren.

Behalve dat Cezanne [hopelijk] een nieuw nageslacht kon vieren, vroeg Piet hoe ik mijn verjaardag wilde vieren. a.s. Zaterdag ga ik met kinderen en kleinkinderen naar de wokchinees, want dat vinden de kleinkinderen ongeveer het absolute gezellige familie-hoogtepunt. Ik was dus gisteren jarig!

"Ik ben zo'n  gelukkig mens"  antwoordde ik Piet " dat ik eigenlijk mijn verjaardag wil vieren met die die mij dit leven heeft gegeven, mijn moeder". Mijn moesje was dus uitermate verrast toen ik voorstelde om in de namiddag bij haar te komen, en zij stelde zelfs voor om iets Indisch te maken. Niet aan dovemansoren geklaagd, mag ik wel zeggen, maar ja enkele maanden geleden was zij er zo slecht aan toe dat een complete verpleging werd overwogen.

Gelukkig dat dat niet het geval is geweest, na een bloedtransfusie, is zij weer zo kwiek  van geest dat haar manier van doen voor mij het grootste geschenk is. Zij had samen met mijn zus op een onnavolgbare manier gekookt. Ze vertelde mij  gedetailleerd over mijn geboorte, mijn vader die door de oorlogsdreiging stellingen aan het bouwen was, maar toch bij de geboorte was. Haar strijdlust wam helemaal naar boven toen ik haar vertelde dat ik benaderd was door de stichting Pelita die mij vroeg of ik wellicht schade had ondervonden door de oorlog  tegen Japan, kortom of ik bij benadering had geleden aan een oorlogstrauma. Ik vertelde haar dat ik niet vond dat ik een oorlogstrauma had en hun dat had gemeld. Zoals gezegd kwam haar strijdlust weer naar boven toen zij zei: " Ik wel, ik ben uit het kamp gebleven [zij was Zwitserse], moest zonder geld drie kinderen door de oorlog slepen en heb er best wel onder geleden alleen niemand merkte dat. Ik schrijf die stichting aan, want ik heb geen brief van hun gehad."  Klasse Mam,zo herken ik je weer!!!

Gisteren, de dag nadat mijn moeder uit het ziekenhuis kwam , vierde zij haar 91ste verjaardag. Eerlijk gezegd hebben wij enkele maanden geleden wel eens gedacht dat zij zo slecht was dat zij nooit haar verjaardag zou halen. Verleden week om deze tijd was zij zo verward, dat ze met moeite de namen van haar kleinkinderen wist. Heden en verleden haalde zij door elkaar en ze leek het opgegeven te hebben om ineresse te tonen in gesprekken, mensen en gebeurtenissen.

Gisteren, na een geschenk van  2 liter bloed door een onbekende donor, vierde zij haar verjaardag. Geen enkel moment van terugval was te constateren, zij was oprecht blij met alle lieve aandacht van haar familie. En het grootste wonder geschiedde in de middag, toen de dochter van mijn broer uit het buitenland belde en zij een conversatie kon voeren in...onberispelijk Engels.