Cézanne

Het is al weer een paar jaar geleden dat Cezanne vader werd van dit prachtige nest. Een van de pupjes heet Billy die de fokker heeft gehouden om in  deze lijn  verder te gaan. Billy is een tweede Cezanne geworden en net zo'n prachtige kerel als zijn vader.

Enkele weken geleden vroeg de fokster of ze nogmaals Cezanne kon gebruiken voor een nieuw nest. Cezanne is al wel 9 jaar en bijna gepensionneerd dekreu. Ik had mijn twijfels of ik het hem alles wel kon aandoen. Vaak dat eigenaars van teefjes " op tijd"  willen zijn en vaak te vroeg komen. Met buitenlandse honden, waarvan de eigenaren de vakantie planden in combinatie met een loopsheid van hun teefjes, was het vaak zo vroeg dat na een paar dagen gezwoeg, de missie niet slaagde. Zowel Finn als Cezanne weten wanneer de tijd rijp is. Gelukkig dat de fokkers van vandaag, ervaren fokkers zijn en precies weten wanneer het zover is.

Zij wisten het en Cezanne ook, binnen 2 minuten was de missie geslaagd. Hopelijk gaan Dirkje en Cdzanne moeder en vader worden van een nest mooie, gezonde hondjes

Gisteren kregen wij het droevige bericht dat Mascha v.d. Stam Dolerna is overleden, de moeder van Cezanne. We waren triest en weemoedig toen wij het mailtje kregen van Lucia P. de eigenaresse van Mascha. De oude dame is 14,5 gewoerden, een respectabele leeftijd. Al jaren heb ik haar foto in mijn werkkamer en ik kijk er vaak naar omdat zij de stammoeder is van een mooie lijn , waar wij 2 nakomelingen van mogen hebben, Cezanne en zijn kind Matisse.

9 jaar geleden was zij het eerste teefje wat door Finn [Bruno v.d. Spoorkant] werd gedekt. Het gebeurde tussen de margrieten in ons oude huis en Piet en ik waren zo ontroerd dat Finn kinderen zou krijgen dat wij ogenblikkelijk besloten om een reutje te houden [als dat er bij zou zijn]. In het nest werden 5 hondjes geboren, waarvan 2 reutjes. Wat moeilijk om dan een manneke uit te zoeken waar je 15 jaar mee lief en leed zou gaan delen. Het werd Cezanne, Piets keuze. En wat voor keuze, behalve mooi, ook zo vreselijk lief. Enkele jaren later kregen Mascha en Finn bij een tweede dekking 10 pupjes!!!

Lucia is de voorbeeldmoeder hoe pupjes gesocialiseerd moeten worden. Aan Cezanne is heel goed te merken dat hij altijd geknuffeld is, omdat hij dat nog graag wil. Lucia schroomde ook niet om de pupjes te laten wennen aan harde geluiden en met deksels die zij tegen elkaar aansloeg, leerde zij de hondjes de geluiden van de grote wereld. Cezanne geeft ook geen krimp voor harde knallen en b.v. vuurwerk.

Al is het lang geleden, ook voor Finn is Mascha een woord wat hem bij zal blijven. Als wij zijn aandacht willen, roepen wij alleen maar " Mascha"  en Finn begint te kwispelen. Voor hem betekent het alleen maar leuk en goed.

Eergisteren kwam uit Brabant een prachtig Kooikertje  om weer een nestje te krijgen van Cezanne. Hetzelfde meisje kwam twee jaar geleden op de warmste dag van het jaar, laat op de avond omdat een dekking met een andere reu niet was gelukt. Uit deze combinatie werden 5 prachtige teefjes geboren, waarvan 1 is uitgekozen door de Stichting Hulphond, om na een zware opleiding te dienen als hulphond.

De combinatie was zo mooi dat de eigenaresse van de teef weer had besloten om Cezanne als vader te gebruiken. Zo vlug als het twee jaar geleden ging, zo moeizaam ging het deze keer. Niet door toedoen van onze Cezanne,want die wilde wel. De dierenarts uit Brabant had de eigenaresse verteld dat de ovulatie was begonnen, niet vertellend dat de eicellen pas twee dagen later rijp zijn. Urenlang in een bittere kou speelden de hondjes hun liefdesspel, maar echte pogingen om de Daad te voltrekken werden niet gedaan. Om half twaalf 's avonds besloten eigenaresse en teefje Femmy naar het hotel te gaan waar zij geboekt hadden. De volgende dag werden al onze hoopvolle wensen niet vervuld, omdat ik zag dat het niet de tijd was.

Vandaag liet Cezanne er geen gras over  groeien en deed waarvoor hij was ingehuurd. Prachtige hondjes, ik hoop dat jullie prachtige, gezonde kindjes krijgen. De stichting Hulphond heeft de eigenaresse al benaderd voor een ander hondje, die hopelijk de toekomstige eigenaar veel liefde, gemak en hulp kan aanbieden. En misschien, als er een mooi reutje bij zit....misschien nemen wij die wel. De lijn van prachtige Finn willen we vasthouden.

Enkele jaren geleden ontmoette ik op de dagelijkse wandeling een Duitse mevrouw die mij aansprak over de, zoals zij zei " Kooikerhondjes". Zij had Cezanne gezien in Dortmund in 2003, strijdend voor de wereldtitel. Zij viel als een blok voor onze viervoeter en vroeg mij dat zij graag een pup van hem wilde en of er een nestje zat aan te komen. Ik kan mij het niet meer herinneren, maar ik vertelde haar waar tiendekind was en dat zij mij daar zou kunnen bereiken. Voorlopig wilde zij nog niet beslissen, omdat zij nog een hele oude hond hadden, die even alle aandacht nodig had. Maar als hun hond er niet meer was....!!!!

Gisteren kwamen zij en haar man langs, durfden in eerste instantie niet binnen te komen omdat de vraag die zij wilden stellen te absurd voor woorden was. " Zijn er nog ergens pupjes van hem of is er binnenkort een nestje in de maak??" Zij vielen bijna van hun stoel toen ik vertelde dat a.s. woensdag of donderdag een dametje uit Brabant komt [Femmy] om hopelijk samen met hem een nestje te maken. Zelden heb ik iemand zo blij gezien. Ik nodigde haar uit om thuis even langs te komen om Cezanne en Finn in de thuissituatie mee te maken.

Precies op de juiste tijd waren zij er, zagen hun Cezanne en waren weer helemaal verkocht. Ik zal haar op de hoogte houden of de dekking is gelukt en daarna is het aftellen geblazen voor hun, wat een heerlijk vooruitzicht.

 Afgelopen zaterdag werd Cezanne verenigd met zijn bruid van weleer, Femmy. Uit deze kortstondige liefde werden uitsluitend dochters geboren, die afgelopen zaterdag aanwezig waren, op 1 na. Angel [Hobke] kon niet van de partij zijn, zoals ik al eerder heb geschreven. Ik moet zeggen dat de combinatie een uitermate geslaagde was. Prachtige dames met mooie gezichten, goede kleur en tekening en prachtig harmonisch gebouwd. Snel en alert en zoals ik kon zien met lieve karakters.

Heel verbaasd was ik vandaag om een brief te ontvangen van de Kooikerclub, waar wij al jaren geen lid meer van zijn. De inhoud was naar, een van de vele afstammelingen van Cezanne lijdt aan epilepsie en is nu onder behandeling van een dierenarts. Waarschijnlijk kan zijn dochter met toegepaste medicatie een verder hondswaardig bestaan blijven leiden.

Ik was zeer verrast over de genuanceerde opstelling van de club, zijn ze eindelijk integer met het fokbeleid bezig? Het bracht mij in herinnering dat Finn enkele jaren geleden was uitgesloten om verder kinderen te krijgen omdat  bij een van zijn vele nakomelingen tijdens een enerverend onderzoek , een krasje van 2 mm op het oog was geconstateerd [mogelijk door een verwonding]. Enkele dagen later werd ik gebeld door de club  met de mededeling dat Finn verder moest afzien van de fokkerij,[ ondanks dat hij vele nakomelingen heeft, waar geen cataract is geconstateerd]. Het woord cataract viel en Finn zou dus wel drager kunnen zijn van deze ziekte. Rapporten van dierenartsen en oogartsen, die meldden dat cataract een ouderdomsziekte is en onstaat in de lens van het oog, mochten niet baten. Finn mocht niet meer dekken en die prachtige lijn zou v.w.b. de club worden uitgesloten.

De bijlage van een brief die de club mij nu stuurde, waagt zich niet aan deze boute uitspraken. er staat zelfs vetgedrukt dat " het feit dat er bij een hondje epilepsie is geconstateerd wil niet zeggen dat de ouderdieren en nestgenoten ook symptomen van epilepsie vertonen of ooit gaan vertonen" . Men heeft kennelijk geleerd. De erfelijkheidsleer kan je pas alleen toepassen als je er voor doorgeleerd hebt. Het heeft mij en Piet heel veel tijd gekost om mensen hier van te overtuigen. Gelukkig heeft de club dus geleerd. Dus er worden geen onderzoeken meer gedaan tijdens een clubmatch en bepaalde definities die men toen hanteerden zijn bijgesteld, gelukkig dat het gebeurd is. Per slot kan men volharden en dom bij een kreupel standpunt blijven.

Fokken blijft altijd een gok, maar dat is ook zo bij mensen [plat gezegd]. Geen mens blijft vrij van kwalen, en hoe dat ooit terug te voeren is naar voorouders of ouders?, in sommige gevallen komt het voor dat er familiaire ziektes zijn. Daar wordt statistiek op toegepast en daar wordt relevant naar gekeken en behandeld. Hoe het ook zei, ik ben blij dat de Kooikerclub en zeker de commissies die belast zijn met  het fokbeleid eindelijk op een goede weg zijn.

In augustus werd ik laat op de avond gevraagd of Cézanne een hondedame wilde dekken, Cézanne wilde wel. De eigenaars van Femmy hadden in eerste instantie een andere reu op het oog, maar die liet de daad dus afweten.

Het resultaat van deze ontmoeting is een nest bestaande uit 5 dames met welluidende , naar ik aanneem Friese namen . De stichting Hulphond heeft ook het oog laten vallen op één van de dames, wie de uitverkorene is weet ik op dit moment nog niet. Ik heb er wel eens eerder over geschreven, een hulphond wordt je niet zomaar. Er gaat een zware training aan vooraf. Als het hondje 7 weken is wordt er een gedragstest gedaan en het hondje met de beste eigenschappen wordt dan gekozen. Daarna gaat het hondje 1 jaar naar een gastgezin om te socialiseren en ook in het gastgezin wordt de hond spelenderwijs al een beetje opgeleid om dit zware werk uiteindelijk aan te kunnen.

Cézanne heeft overigens al een dochter die dit werk grandioos uitvoert. Haar naam is Wombat en ik heb er al eens over geschreven. Als Wombat aan het werk is en dat is natuurlijk het grootste deel van de dag, gaat haar aandacht alleen maar uit naar haar bazin. Ze kijkt ook uitsluitend naar de bazin en mag niet afgeleid worden door andere invloeden van buiten af. Het is ontzettend aandoenlijk en heel dankbaar werk. Ik hoop dat het pupje wat nu geboren is ook zo'n kanjer is. Het zou wat zijn als dat ook slaagde. Het feit dat Cézanne twee dochters zou hebben die dit werk doen, vervult mij met onzettende trots. Ik blijf het nauwgezet volgen.

p.s. zie ook " een bijzondere hond

Gisteravond toen ik mij zat te bedenken of ik lekker vroeg naar bed zou gaan, kregen wij een telefoontje van een radeloze vrouw die met haar Kooikertje bij een reu zat om gedekt te worden, maar de dekking wilde maar niet vlotten. Volgens de hormoonbepaling van de dierenarts moest het dè dag zijn, dus een dekking mislopen omdat en het teefje en de reu onervaren lovers zijn, zou zonde zijn. De mensen kwamen uit limburg en hadden er al een hele dag op zitten, en nu zaten ze in Haarlem een uur of wat rijden van Den Helder

Ik ben altijd moeilijk geweest met dekaanvragen, meestal zei ik neen om verschillende redenen en niet de laatste plaats als ik vond dat de lijnen te dicht bij elkaar stonden. Nooit gesnapt dat de Kooikerclub zich niet druk maakte voor de gevaarlijke aspecten als b.v. inteelt. En naar verluid, met alle gevolgen van dien. Er wordt tegenwoordig veel bijzonders geboren, zal ik maar zeggen.

Toen ik begon te twijfelen, zei ze dat ze gesprekken had gehad met Lilian P en Tineke T. ervaren fokkers, die onze hondjes hadden aanbevolen om langs te gaan. Zoals Tineke gezegd zou hebben: "Die honden weten precies wanneer het de tijd is voor een teefje, en als het niet de tijd is gebeurt er niets." Het wás de tijd, binnen 10 minuten had de dekking plaats gevonden door Cézanne. Wat een kanjer is het toch en wat een topreu!!!

Deze jongetjes en meisjes zijn geboren na een korte, maar liefdevolle kennismaking tussen Cézanne en Zazie. Zondag hebben we de hondjes kunnen aanschouwen en het gaat zeer goed met hun. Ook het zorgenkind [op de foto het hondje dat staat, met de brede bles] heeft kennelijk al het leed achter zich gelaten en houdt van de spanning om haar heen. Op de foto wordt broer gemolesteerd en ze vindt het allemaal prachtig dat gepiep van onschuldige nestgenoten.

 Deze knuffels van hondenlijke bloede zijn de kinderen van Zazie en Cézanne. Ze zijn prachtig en gezond. Het kleintje wat op leven en dood heeft moeten vechten is er nu dankzij de dierenarts er goed aan toe. Over een paar weken ga ik naar de hondjes kijken en heb voor de mama een etensbak met naam erop gemaakt.

Zonet belde de eigenaresse van Zazie op dat haar kleinste hondje het had overleefd. Danzij de dierenarts die werd ingeschakeld om naar het kleintje te kijken. Hij stond voor een raadsel waarom het kleintje wat op bijvoeding leefde, omdat zij niet van de moeder wilde of kon drinken, nog steeds zo klein was en er zo slecht aan toe. Op advies van haar fokster had ze het beestje voeding gegeven van een merk, wat volgens de dierenarts absoluut fout was. Ook de dosering was veel te laag. Het kleintje is bijna omgekomen van de ondervoeding. Maar het meest erge is dat de overleden hondjes gered hadden kunnen worden als er een andere voeding was gegeven. Het maakt me kwaad en verdrietig.

Als 2 hondjes elkaar ontmoetten en een gearrangeerd huwelijk moeten ondergaan, al is het maar voor een half uurtje, hoop je als eigenaar dat er gezonde, mooie hondjes uit voortkomen. In het laatste geval vonden beide hondjes elkaar zo vreselijk leuk, dat zelfs nu nog Cézanne blij verrast opkijkt als je, met een beetje opruiende stem "Zazie" roept.

Het is eigenlijk maar 1 keer voorgekomen dat uit Cézanne's nest een hondje overleed. Bij het laatste nest van Zazie en Cézanne zijn 2 hondjes overleden. Ik hoorde dit enkele dagen nadat ik blij verrast was dat er 6 hondjes waren geboren. Toen Piet en ik het hoorden waren wij toch verdrietig, ondanks dat je de hondjes nooit hebt gezien. Uiteindelijk zijn het kinderen van Cézanne.

 Het waren er dus in wezen 8. Hij heeft over het algemeen grote nesten gehad. Gezonde boy!

De fokster sprak ik eergisteren en zij was druk doende om nog een kleintje in leven te houden. Een spannende tijd voor haar en voor ons.

Gisteren kreeg ik het bericht dat Cézanne vader is geworden van 3 reutjes en 3 teefjes. Moeder heet Zazie en woont in Amsterdam. Toen ze elkaar leerden kennen waren ze tegelijk heel dol op elkaar. Over een paar weken ga ik naar de kleintjes kijken, Cézanne is altijd nieuwsgierig.

Vanmorgen had ik een hoogst opmerkelijke ontmoeting met een mevrouw , die ik vanuit de verte zag naderen met twee honden. Toen ik haar met mijn twee Kooikertjes passeerde zei zij : "Wat een mooie Kooikerhondjes" [het ras heet weliswaar zo, maar zo zèg je het niet]. Ze zei het op z'n Nederlands, met een Duits accent. En toen: "Ik heb U met hem [en ze wees op Cézanne] in Dortmund gezien. Ik twijfelde of ik het wel goed hoorde. "In 2003??", vroeg ik alsof ik maandelijks in Dortmund verkeer. Ze knikte. Het was de wereldtentoonstelling waar 20.000 honden uit de hele wereld aan hebben meegedaan. Dat ze me herkende, ongelooflijk. Ik ben van haarkleur veranderd in de tussentijd en Cézanne is ook enkele rimpels rijker. Omdat ze het over "Kooikerhondjes" had lijkt mij dat ze het ras had gezien en de naam uit de catalogus had gelezen.

Ze vertelde dat ze in Dortmund woonde en dat ze zoiets nog nooit had meegemaakt.Het was ongelooflijk warm en ze wist dat tijdens de tentoonstelling 8 honden waren overleden omdat ze te lang in auto's of campers hadden vertoefd. Ik kende dit verhaal ook, dus ik begin hoe langer hoe meer te geloven dat ze ons inderdaad in Dortmund 2003 op de FCI wereldtentoonstelling heeft gezien.

Dit is Koos, kind van Cézanne en Sarah een Cockerspaniel van de achterburen. Koos begon zijn leven bij een mevrouw, die ziek werd en niet meer met hem kon wandelen. Het eerste jaar van zijn leven is Koos uitgelaten op het balkon, waar hij op een krant zijn behoefte moest doen. Hoe treurig het ook was voor zijn eerste eigenaar, maar voor Koos kon niet meer gezorgd worden. Koos ging naar mijn moeder die in Friesland woont en hem alle liefde en verzorging geeft die je een hond met deze start kan geven. Hij heette eerst Bas, maar de naam Koos werd gekozen als eerste paar letters van "Socutera"en dan omgedraaid.

Verleden week werden wij opgeschrikt door een telefoon van mijn zuster die naast mijn moeder woont en een oogje in het zeil kan houden . "Mam is gevallen, maar het valt mee" , zei mijn zus .Wat een schrik, broze mensen op die leeftijd kunnen ontzettend veel schade oplopen en er zijn legio verhalen van mensen die een heup breken en aan de complicaties overlijden. Vandaag waren wij bij mijn moeder om precies te weten wat er was gebeurd. Zij was opgestaan vanuit haar stoel en was uitgegleden over een krant. Koos lag met zijn kop aan haar voeten en zijn lijf opzij van haar.Toen Piet en ik alles reconstrueerden kwamen wij aan op het punt Koos: "Hij schrok zich ellendig zei mijn moeder, hij sprong een meter in de lucht. Ik denk dat ik op hem ben gevallen". "Weet je dat hij je leven heeft gered" zei Piet, hij heeft je val gebroken en inplaats van de harde grond waar je op terecht bent gekomen, ben je op zijn lijf gekomen wat zo zacht is en de hele schok heeft gedempt."

Koos was de held van de middag en ze hebben al veel met elkaar, maar het is ontroerend te zien hoe dankbaar mijn moeder naar haar lieve Koos heeft gekeken.