Bruno van de Spoorkant

Gelukkig zijn wij heel goed bevriend geraakt met de kopers van ons oude huis, een kilometer van het heerlijke huis waar wij nu wonen. De bewoners zijn nog steeds even verliefd op het huis waarop zij  4 jaar geleden vielen. Ze wisten dat wij met moeite ook weggingen, maar een steile trap [na een val uit een citroenboom in Napels], maakte het mij moeilijk zonder pijn om dagelijks honderd keer de trap op te rennen, zoals ik altijd deed.

Het was het huis waar wij ons settleden , waar kleinkinderen hun eerste pasjes deden, waar vele honden woonden en doodgingen, waar Finn als puppy kwam, waar Finn Mascha moeder van Cezanne maakte [bij de margrieten], waar lief en leed met vrienden werd gedeeld en waar wij vreselijk veel plezier hebben beleefd. Zoals wij ooit verliefd werden op dat huis, zo vielen wij als een blok voor het huis waar wij nu wonen. Er moest alles aan gebeuren om het leefbaar te maken en de tuin die een oerwoud was en waar 30 bomen gekapt moesten worden om alle donkerten in het huis weg te jagen, maar van het begin af aan voelden de honden zich ook thuis. De hele grote tuin, waar toch veel donkere hoekjes bleven bestaan, werd de grote speeltuin voor de honden. Ook hier werden nieuwe puppies gemaakt door Cezanne en ook Matisse werd op mijn verjaardag in januari [Janvier Matisse] gemaakt.

Met de bewoners van ons oude huis bleven wij dus goed contact houden en elke keer als zij post kwamen brengen werd de avond lang, waar diverse glazen wijn werden geproefd en hapjes uit de hoge hoed getoverd. Zij kwamen meer hier dan wij naar het oude huis gingen, ik ben nogal sentimenteel.

Vandaag belde Jan v.d.T. op of wij geen zin hadden in een flesje wijn. Natuurlijk was het leuk, na zoveel dagen regen zeker. De honden hadden wij meegenomen, ze blijven het oude huis ook leuk vinden. Wonderlijk dat vooral Finn zijn oude plekjes herkende, [in de bijkeuken zoeken naar een bak water]. Ze waren verbaasd dat het hek waar zij achterom naar buiten konden er niet meer was. Op de plek waar hun mand stond keek Finn verbaasd, eerst naar mij en toen weer naar de mandloze plek.

Toen wij naar huis gingen, bleef Finn stokstijf staan, in de kamer. Alsof hij niet meewilde. Hij wist niet wat hij moest doen en pas toen wij de auto instapte begreep hij dat hij daar niet meer hoorde. Ach die Finn toch. Thuisgekomen was alles gelukkig  weer vertrouwd. 

Onze schuwe Finn, die geen polonaise aan zijn lijf wil, heeft volledig meegewerkt aan zijn trimbeurt. Hij leek het nog leuk te vinden ook. Als een struikrover kwam hij binnen en als de Koninklijke Hoogheid verliet hij de salon van mijn vriendin. Cezanne en Matisse hebben hun ogen uitgekeken toen Finn thuis kwam, hij leek wel een andere hond, die wel iets van Finn had. Er werd flink gesnuffeld en na omtrekkende bewegingen  lijkt Finn nu weer de baas van de roedel.

Mijn vriendin van de B$B aan de overkant heeft sinds een paar dagen een trimsalon aan huis. Zij is er maanden mee bezig geweest om haar huis zo te verbouwen en te veranderen dat een professionele salon mogelijk is. Ze heeft de papieren er voor gehaald en het zou zonde zijn om voor al die moeite er niets mee te doen. Eergisteren stuurde zij mij foto's op van een hond die zij die dag had behandeld. Een foto van voor en een foto na de behandeling. Ik mailde haar " of het wel de zelfde hond was".

Finn is na zijn castratie enkele jaren geleden er niet mooier op geworden. De ingreep, waar ik eigenlijk veel spijt van heb gehad dat wij hem dat hebben moeten laten ondergaan, heeft hem dikker gemaakt en zijn mooie vacht steekt nu alle kanten uit en hij ziet er uit als een struikrover. Zelf probeerde ik met een borstel en een kam hem te fatsoeneren, maar na een paar uur zag hij er weer uit of hij net uit een oorlogsgebied was ontvlucht.

Onze prachtige Finn, mooiste Kooiker die wij hebben gezien, His Royal Highness: wat is er met je gebeurd? Er is niets met hem gebeurd, maar de hond die zich niet laat betasten moet eens goed getrimd worden. Het gebeurt morgen. Ik weet precies hoe hij zich gaat voelen. De majesteitelijke hond zal rillen als een riet. Arme Finn, ik zie er in elk geval nu al tegen op.

Finn wordt oud zeiden wij tegen elkaar. Vrienden die hem een tijd niet hadden gezien viel het ook op,"  Finn wordt grijs op zijn kop". Mensen die ik op de wandeling tegenkwam vonden hem een beetje stram lopen. " Ach die Finn hoe oud is hij nu?" Finn trok zich een beetje terug toen Matisse zijn intrede deed. We wisten het wel: Aan Finns lijf geen polonaise. Cezanne vond dat jongehonden gedoe wel leuk en nooit de kans gehad om vrijuit te spelen met Finn, haalde Cezanne de schade met Matisse in. Af en toe kwam Finn even in actie als Matisse, opdringerig als hij is, een andere hond zat uit te lokken om met hem te spelen. Niet elke hond vindt het leuk en bijt dan van zich af, Cezanne en Finn prikkelend tot een matpartij. Zover is het gelukkig nooit gekomen.

Vaak had Finn geen zin te wandelen toen de sneeuw nog hoog op de straat stond, vaak liet ik het er maar bij. Hij heeft enkele ontoelaatbare plekjes in de tuin. Finn is oud. Dachten wij.

Vandaag was de sneeuw gesmolten en met een lente-achtig gevoel in de kop begon ik mijn lange ochtendwandeling met 3 honden. Wij hadden er zin in. Maar nadat Matisse zijn eigen gang was gegaan en ik hem pas weer thuis tegenkwam, merkte ik pas thuis dat er 2 honden waren meegekomen. Finn was weg. Grote paniek ontstond bij de bazen en de honden. Finn weg? , de laatste keer dat onze zwerver Finn de benen had genomen was een paar jaar geleden voor dat hij gecastreerd werd. Een herinnering schoot door ons hoofd aan Jim, onze hond voor Finn. Jim was zo oud dat hij niet meer verder wilde. Op een dag liep hij weg en besloot te sterven, gelukkig vonden wij hem.

" Finn was zo oud, zou hij er geen zin meer in hebben" , vroegen wij ons af. Een grote speuractie werd gestart. Waar moet je zoeken in dit grote open gebied? Honderden keren heb ik met de auto de honden gezocht, soms vond ik ze en soms ook niet. Finn had zo zijn eigen liefdes, zoals Lizzy een onooglijk hondje van goede komaf en lievelingsras van de koningin. Lizzy zou ook zo'n beetje 12 zijn, constateerden wij. Toch maar kijken of hij in de buurt van haar is. Wij stapten de auto in, eigenlijk zonder hoop.

En... daar kwam His Royal Highness de hoek om, plakkerig en vies van de gesmolten sneeuw, een tak was in zijn staart blijven haken. Wat een zwerfhond!! Wat waren wij blij en wat vonden we het leuk dat hij weer eens de benen had genomen.

Je kan mensen ziek praten, maar ook kennelijk honden. Vandaag kreeg ik een reactie op een blog die ik verleden jaar had geschreven en waar ik over Finn schreef die opeens ziek werd, vreselijk pijn had en de volgende dag weer absoluut normaal.

Degene die reageerde heeft een zus van Finn als hondje en haar hondje had iets gehad waarvan ik vermoed dat het  er op leek . Knap om het op een afstand te beoordelen , terwijl dierenartsen niet eens wisten wat er met hem aan de hand was [zelfs dierenarts Suzanne logeerde bij ons]. Inmiddels, 10 pijnstillers en een jaar verder, is Finn nog even vitaal als vroeger. Maar de steller van de reactie vermoed een mutatie van Kooikerverlamming .Finn loopt harder dan zijn kind en ik heb er weinig verlammends in gezien.

Ik stuitte toevallig op een blog waar uitgebreid over dit geval werd geschreven, met mogelijke andere opties door hondeneigenaren: epilepsie???, als het niet Kooikerverlamming is. De dierenartsen in de dop wisten het allemaal zo goed, zonder de honden ooit gezien te hebben. De lijn zou besmet zijn, want Cezanne heeft het ook al!!! [6 jaar geleden kon Cezanne bijna niet meer lopen: dit duurde een avond. De volgende dag was hij weer fit. oorzaak botulisme- het was bloedheet weer.]

De eigenaresse van het hondje zal natuurlijk ontzettend veel om haar huisdier geven, zoals wij ook doen. Toch heb ik haar geschreven dat het levensgevaarlijk is om eigen diagnoses te ventileren in een hondenforum. Het is gebleken dat al heel vlug zulke zaken een eigen leven gaan leiden en met verdachtmakingen dupeer je behalve de fokkers ook de mensen die kinderen hebben van een hond. In dit geval zijn er 50 nakomelingen die allemaal kerngezond zijn.

Gelukkig Finn, je bent 11 jaar, vitaal en fit maar de aandacht is nog steeds op je gericht.

Finn, enkele jaren geleden door de vereniging waar wij toen lid van waren, uitgesloten om verder te gaan fokken, omdat een kind van hem wellicht cataract zou hebben [en de 50 andere nakomelingen niet], is gisteren 11 jaar geworden. Zijn ogen staan nog steeds zo helder als wat. Zijn moeder [ik dus], is gisteren wel geopereerd aan staar. De oogarts vond mij nog erg jong om staar te krijgen. " Het komt meestal voor bij oudere mensen, het is echt een ouderdomsziekte", zei hij. Ik vroeg of het erfelijk was en hij bevestigde dat in families het, zoals bij mij het relatief gezien jong voor kan komen. Mijn moeder en zuster zijn ook geopereerd in hun zestiger jaren.

Uiteraard hoorde ik gisteren en vandaag het woord cataract meerdere keren en even moest ik denken aan de tijd toen de kwestie Bruno van de Spoorkant met een nakomeling lijder aan cataract, de gemoederen bezig hield. Finn heeft er nooit wat van gemerkt, zoon Cezanne maakt voor hem ook prachtige nesten. De vereniging heeft er ook wat van geleerd en iedereen zal wel blij en tevreden zijn hoop ik. En nu maar hopen dat ik weer beter ga zien. Ik had echt cataract

Wij zijn in een weemoedige stemming, dat kan je wel eens hebben en gelukkig dat we het tegelijkertijd hebben.  Prachtige, slimme Royal Highness Finn[ Bruno van de Spoorkant] maakte het de laatste tijd wel erg bont. Hij is vanaf dat hij pup was een wegloper geweest. Hij was 10 weken toen wij hem naar onze Duitse  vrienden meenamen, die een vakantiehuisje hebben in een recreatiepark. Er was een bont gezelschap uitgenodigd van schilders, acteurs en ander ongeregeld, en uiteraard stal jonge Finn de show. Ik denk dat wij hem even uit het oog verloren, maar Finn was weg. Finn weg!!! Binnen een paar minuten verspreidde het bonte gezelschap zich door het park, luid roepend om Finn. Emotionele Piet was zo van streek dat hij vriend Piet van Oosterum zei dat hij niet wist wat hij zou doen als Finn weg zou zijn.

2 meisjes die met een hondje langskwamen vroegen wat er aan de hand was en bijdehandte tantes als ze waren lieten ze de hond blaffen en het wonder geschiedde... ja hoor Finn kwam onder het huis tevoorschijn waar hij een dutje had gedaan. Waarschijnlijk had hij toen al de pest aan drukte en gedoe.

Het is dus niet de laatste keer geweest. Finn heeft er dus altijd van gehouden om elke dag een uurtje alleen te stappen. Wij weten dat hij dit doet door het groene losloopgebied, wat zich uitstrekte van ons oude huis naar de duinen. Hij heeft nooit overlast gegeven [denk ik], anders werd het als er dames loops waren. Dan kon hij wel zeer dwingend voor een huis zitten wachten. Vaak werd ik dan gebeld om hem terug te halen, of anders had ik hem wel gezocht en gevonden.

Op de een of andere manier is het in dit nieuwe huis anders. Er loopt een " drukke" straat naar dat grote losloopgebied, wat van andere kanten ook bereikbaar is, maar Finn is wel in die straat gesignaleerd, z'n neus achterna op zoek naar dat vrouwtje wat hem zo doet opwinden. Het kon niet meer.

Morgen wordt Finn gecastreerd en het doet ons ook een beetje pijn. Hij heeft prachtige nakomelingen gegeven o.a onze Cezanne, die overigens een stuk rustiger is wat dit betreft.] Zijn nakomelingen zijn in vele landen terechtgekomen en ik hoop dat het goed met hun gaat. Ik hoop dat hij dezelfde blijft met zijn prachtige lijf en zijn prachtige gangwerk.

Maar  aan de andere kant.... geen urenlang gezoek meer, angst dat hij is aangereden of vergiftigd . Zou hij van zijn troon afdalen misschien??

Met schrik kwamen wij er vandaag achter dat Finn verleden week jarig was. Hij is tien geworden en zoals hij er uitziet en zich gedraagt hoop ik dat er nog vele jaren zullen volgen. Bruno van de Spoorkant vindt ik nog steeds de mooiste Kooikerreu die ik heb gezien en nog is hij prachtig. Ik heb wel eens geschreven over zijn fantastische conditie. Zoals hij als een luipaard naast mij loopt vindt hij genieten en ik ook. Cézanne niet, die vindt links en rechts snuffelen nog veel leuker.

Finns nageslacht is ook prachtig, soms zie ik ze terug en dan valt het mij elke keer weer op dat sommige kinderen van hem dàt hebben geerfd van hem wat zo typisch is voor Finn. Finn denkt dat hij van koninklijke bloede is, hij wordt door ons ook His Royal Highness genoemd. Cézanne heeft dat niet, vindt zichzelf een gezellige hond en dat moet iedereen dan ook weten. Finn heeft geen titels, zoals zijn zoon, omdat hij niet van tentoonstellingen hield en dat gepluk van keurmeesters vond hij allemaal vreselijk. Hij heeft een paar heel belangrijke tentoonstellingen gewonnen, maar het daarbij gelaten. Wat een fantastische hond is het!!!!

Gisterenmorgen werd ik wakker gemaakt door een gekerm van een hond die beneden  het kennelijk erg moeilijk had. In twee tellen was ik de trap afgerend en zag Finn in miserabele toestand. Hij stond en zijn kop hing slap naar beneden , zijn oogopslag was intens zielig. Toen ik hem in de tuin liet strompelde hij naar achteren de bosjes in. Voor mij was alles duidelijkk genoeg om te weten dat Finn ziek was. Nu heeft hij nooit wat en is bij mijn weten nooit echt ziek geweest. Alom paniek. Ik maakte Piet wakker met de mededeling dat ik mij ging douchen en of hij dan de dierenarts wilde bellen, In de tussentijd was ik met Finn en Cézanne even naar buiten gegaan voor een kort wandelingetje om hun te laten poepen en plassen. Gelukkig konden wij tegelijk komen.

De dierenarts kon niets vinden, ondanks dat hij  zeer grondig werd onderzocht: hart, rug, kiezen, rectaal. Een opwekkende injectie deed wonderen. Na een uurtje leek het leed geleden. Maar daarna begon de ellende weer, Finn wilde of kon niet liggen of zitten. Hij bleef staan met zijn kop naar beneden gericht. Alles heeft tot 2.30 uur vannacht geduurd, zowel Finn als ik hebben geen oog dicht gedaan, daarna is hij naar beneden gegaan en ik heb hem daar maar gelaten.

Vanmorgen vroeg moe van de nacht, maar nieuwsgierig hoe het met hem was trof ik hem in zijn mand, in diepe rust . Vanmorgen waagde ik het erop om langzaam het rondje wat ik altij doe met hun, te fietsen. Naast mij liep hij in zijn luipaardgang, het ging hem allemaal te langzaam.

Een gekrijs van de honden maakte ons duidelijk dat Suzanne was gearriveerd. De honden zijn gek op haar. Suzanne is Piets kleindochter, dus ook van mij. Zij is dierenarts en haar leven bestaat uit dieren. Jaren geleden heeft zij ooit een vis gereanimeerd, ik bedoel maar. Finn en Cézanne vinden het dus fantastisch als Suzanne bij ons logeert.Zoals Piet het leuk vindt om gratis spreekuur te geven, vindt Suzanne het ook leuk om onze hondjes grondig te onderzoeken op bulten, puisten, oorsmeer en alles waar een hond last van kan hebben. Het is altijd opvallend hoe leuk de honden het vinden en hoe makkelijk ze zich laten onderzoeken. Zelfs Finn, die aan zijn lijf geen polonaise wil hebben, vindt het voor deze ene keer leuk. Hij wil Suzanne zelfs zo graag bezitten, dat Cézanne geen schijn van kans heeft om bij haar te komen. Hij kan op een bepaalde manier kijken, wat voor zichzelf spreekt.

Ooit hebben Suzanne en ik een reddingsactie van haar hond gedaan die heel bijzonder was. Haar hond ,een zware Labrador [dus zwemmer] was in de verkeerde sloot gedoken en zonk naar beneden de modder in. Het bleek een snelwerkend drijfzand te zijn, Suzanne bedacht zich geen moment en sprong de hond Lobo achterna, maar ook zij werd naar beneden gezogen. Ik stond aan de andere kant van de sloot in een bos waar op dat moment niemand was, behalve Piet, de Kooikers en wij. De zware lijn waar de hond aan vast zat werd ,naar ik mij kan herinneren naar mij toe gegooid en aan de andere kant van de lijn was Suzanne die Lobo met zijn kop boven het troebele water hield. Gelukkkig had ik met één voet houvast op een vastere grond, de actie kon beginnen, Wij waren heel koelbloedig en ik wist dat wanneer ik zou gaan het er slecht voor iedereen zou uitzien. "Suzanne als ik tel en bij drie kom dan trek ik uit alle macht en dan trek jij Lobo.` Eén, twee. drie en nog eens één, twee, drie. Mijn voet in de modder werd naar beneden gezogen én, twee. drie tot aan mijn knie lag ik in een brij/achtige pulserende massa. Het werkte, Suzanne kreeg haar grip terug. Voor haar was het moeilijke deel om Lobo in zijn nekvel boven haar macht te trekken. Cézanne had in de tussentijd ook besloten om een handje te helpen en dat was op dat moment niet iets wat wij konden gebruiken.

Het is allemaal goed gekomen. het was allemaal heel bijzonder.

Als er t.z.t. de club opgericht gaat worden voor samenwerkende fokkers van Kooikerhondjes, heeft zich in elk geval één enthousiaste, deskundige dierenarts aangeboden.

Sinds een paar dagen heb ik begrepen dat het fokken met rashonden niet per definitie moet gebeuren via de club. Jaren geleden werden wij lid van de Vereniging Het Nederlandse Kooikerhondje om door bemiddeling van de club te zorgen voor een goed nageslacht van de honden en een goed ras. Zelfs door de club werd bevestigd dat er buiten de club om wordt gefokt en dat het verkrijgen van stambomen via een andere schijf gaat, in dit geval de Raad van Beheer. Sinds gisteren heb ik begrepen dat de meeste fokkers niet lid zijn van de club.

In wezen is er dus totaal geen meerwaarde die de club biedt omdat tentoonstellingen b.v. ook bezocht kunnen worden door niet-leden. Nestbemiddeling dan? Bruno hebben wij uit de krant en er is in de club een wachtlijst voor pupjes, dus er is grote vraag naar dit mooie ras. Testen op ziektes kan ook door persoonlijk initiatief plaatsvinden. Dezelfde kritische criteria voor wat combinaties betreft kan altijd behouden blijven. Er is dus totaal geen meerwaarde door  het kiezen voor een een lidmaatschap.

Piet, bijna het prototype van de man die normen en waarden toepast ,verzuchtte gisteren toen wij UIT HET MEDEDELINGENBLAD moesten lezen dat Finn vanwege een speels kind van hem [die hij nooit heeft gezien] uitgesloten is voor de fokkerij [en ik zeg met nadruk IN DE CLUB] : "Weet je wat ik het meest erge vind? Dat zondag op de vergadering voor fokkers het bestuur allang wist over de uitsluiting. Een beetje vent als voorzitter had ons desnoods even gevraagd voor een onderhoud om desnoods mondeling deze uitzetting toe te lichten o.i.d. Dat ik in een club heb gezeten waar men zo onbeschoft met hun leden omgaat! Een bestuur dat niet het fatsoen heeft om met een brief de eigenaren [wij dus] op de hoogte te stellen van hun besluit. Dat ze niet deskundig zijn en over medische zaken denken iets te kunnen zeggen...alla...maar we gaan toch niet in een club zitten waar het niveau van de bestuurders dit gehalte heeft. Vanuit het mededelingenblad!!!!

P.s. Gentleman Piet vroeg of ik het woord onbeschoft wilde vervangen door onfatsoenlijk. Bij deze

De "buitenwereld" vraagt ons regelmatig af waarom wij in Godsnaam zo met die honden bezig zijn. Zeker mijn kinderen hebben zich het afgelopen half jaar zich echt afgevraagd of ik niet gek was geworden toen ik al mijn tijd en energie[die ik normaal gesproken nodig heb voor mijn bedrijf en familie] vastzette als zaken als "cataract" bij een hond en, en dan nog niet eens onze eigen hond. In dit geval was het ook niet wat letterlijk cataract is, maar wat wel als cataract wordt benoemd. Het antwoord is, omdat wij idealistische en integere fokkers zijn.

Om kort samen te vatten: onze kampioensreu Bruno van de Spoorkant [Finn] heeft een fokuitsluiting gehad omdat een nakomeling van hem een krasje op zijn oog heeft van 2 mm. Toen de oogarts dit tijdens een algeheel oogonderzoek constateerde hebben meerdere mensen gehoord dat de oogarts tegen de eigenaar van het desbetreffende hondje zei dat het waarschijnlijk een traumatisch cataract was, veroorzaakt door misschien een takje. Een half jaar later moest de hond zich opnieuw laten onderzoeken om te kijken of het proces was uitgebreid. Dit tweede onderzoek is inmiddels geweest, de kras zit er nog steeds, maar het proces is niet uitgebreid. Omdat het krasje er nog zit is er "een niet vrij" op het formulier gezet.

Afgelopen zondag [de fokkerijbijeenkomst] na de bijeenkomst , is er "in de wandelgangen" gesproken over het op basis van de "niet vrij" verklaring dat het hondje definitief uitgesloten gaat worden. En dus ook Finn, waarvan  de 46 nakomelingen de gekeurde honden geen cataract hebben, Finn ook niet en in zijn voorgeschiedenis komt het ook niet voor. Tijdens de bijeenkomst werd door een biologe helder uiteengezet hoe fokwaarden bekeken moeten worden. Volgens haar onderzoek zou het in de verste verte onmogelijk zijn dat Finn iets zou vererven, waarvan overigens de over-erfelijkheid  tegenwoordig ook op losse schroeven staat.

Het is triest  om dat wij, kritische mensen als wij zijn, de dekaanvragen die er tot nu toe zijn geweest altijd zorgvuldig hebben afgewogen. De meesten hebben wij geweigerd op basis van verkeerde stambomen, te dichte lijnen. De hondjes die er geboren zijn zijn prachtige, gezonde hondjes. Wij hebben het meegemaakt dat tijdens de fokuitsluiting van Finn gesuggereerd werd dat Finn maar eens moest proberen, omdat [het was niet de juiste tijd] Cézanne er geen zin in had. Maar dan wel Cézannes naam op de stamboom. Het heeft mij de ogen geopend hoe fokkers bezig kunnen zijn. Er is nooit onderzoek gedaan naar de juistheid van de opgegeven vader op de stamboom. Wel is men hysterisch dus over een krasje van 2 mm op een oog van een andere hond.

Wat ik wel jammer vind en in- en intriest dat wij gedwongen zijn om buiten de club om te moeten fokken met de honden. Het zal mijn houding jegens de fokkerij niet veranderen, maar het maakt mij somber en mijn idealisme wordt behoorlijk de grond ingeboord.

Of korter gezegd:

Hoe kan een club een hond uitsluiten op basis van een mogelijke erfelijkheid, als men zelf de erfelijkheidsleer niet toepast?????

Wie kan mij antwoord geven>

Vandaag zijn wij met de honden naar de dierenarts gegaan voor hun jaarlijkse injectie en check-up. Onze dierenarts vindt het leuk om Cézanne en Finn te behandelen en stal 3 jaar geleden mijn hart door ons niets te berekenen voor een bezoek, nadat Cézanne wereldkampioen was geworden door te zeggen "dat hij het een eer vond om zo'n kampioen in zijn praktijk te hebben". De jongens waren oergezond en Finn had, behalve verwijdering van wat tandsteen, niets om op aan te merken. "Wat een mooie hond" zei hij en vervolgde dat hij vaak had nagedacht over het geval wat in de club heeft gespeeld. Om in de herinnering te brengen, Finn werd in maart voorlopig uitgesloten voor het fokken , omdat bij een zoon van hem tijdens een keuring een krasje van 2 mm werd geconstateerd op zijn oog [zoals de oogarts zei dat het waarschijnlijk was veroorzaakt door een takje] De dierenarts heeft een rapport  gemaakt, gebaseerd op feiten omtrent erfelijkheid. Bij geen van Finns gekeurde kinderen [ongeveer 49], is erfelijke cataract geconstateerd. Ondertussen heeft Finn al kleinkinderen en achterkleinkinderen, waarvan bij de gekeurden evenmin cataract is geconstateerd. De dierenoogarts die de keuring had gedaan schreef enkele maanden daarna een artikel in de Hondenwereld, met als strekking dat bij cataract niet bewezen is dat het erfelijk is.

Welnu, onze dierenarts sprak er zijn verbazing over uit, dat Finn [alhoewel het fokverbod zou zijn opgeschort door de vereniging [??] afhankelijk is van de herkeuring van zijn kind, over een paar maanden. Hij zei dat als zou blijken dat de hond cataract heeft, dat er nog steeds niet bewezen is dat het erfelijk is.

Toevallig ontmoetten Piet en ik op een receptie gisteren een bevriend oogarts, die zich ook met deze zaak heeft bemoeid, die toen al zijn verbazing over deze klucht uitsprak en graag wilde weten hoe het verder is gelopen  Nadat wij hem hadden verteld dat Finns fokverbod definitief opgeheven gaat worden na de herkeuring van zijn kind, was hij ontzet door zoveel amateurisme en quasi-deskundigheid. Hij had de moeite genomen om verder te graven in de complexe materie van erfelijkheid en is gaan kijken naar familiaire erfelijkheid bij cataract bij mensen [maar uiteraard is dat hetzelfde als bij honden] en zei dat het in bepaalde  families kan voorkomen, maar dan begint het altijd in troebeling van de lens van binnenuit en dus niet als krasje of iets dergelijks. Een kras kan cataract worden, maar dat heeft dus niets te maken met erfelijkheid [een klein wondje kan ook gangreen worden].

In het clubblad van de Kooikervereniging is dat geval uitgebreid beschreven, met ook als vermelding dat er een "denktank" opgericht gaat worden om te denken over cataract en de nieuwe inzichten op medisch gebied. De vraag blijft mij bezig houden: Wie is de denktank en wie zit erin? Als mijn dierenarts en de gerenommeerd oogarts toch met al hun deskundigheid dieper op de zaak zijn ingegaan, mag ik dan van mijn club verwachten dat er op zijn minst in de op te richten denktank deskundigen zitten??

 

 

Eergisteren logeerden wij in de camper op het pad van vrienden van ons in Heerlen. Ik had hun een lange tijd niet gezien en waarom niet mag Joost weten. Zij is heel lang geleden mijn collega geweest. Ooit

v.l.n.r. Ugo, Cézanne en Finn

begonnen als cursist, toen als "rechterhand"en later als full-time collega.

In die heel moeilijke tijd, ten tijde van een echtscheiding en de tijd daarna als je met een ander leven verder moet, maar dan anders dan voorheen, knapte zij de dingen in het tiendekind voor mij op. Zij liet tiendekind doordraaien, zodat ik niet die sores had. Het was heerlijk om oude herinneringen op te halen, nu is mijn geheugen slecht maar zij droeg dingen aan die wij samen beleefd hebben die voor mijn gevoel in eerste instantie nieuw waren, maar na lang denken begon het een beetje bekend voor te komen. Wij hebben samen vreselijk gelachen, zoals je dat kan doen in je dertiger jaren. Tegenwoordig lach je nog steeds veel gelukkig, maar wel anders. Het klikte tegelijk weer, ook met de mannen en wat is het een voorrecht om dat zo te beleven.

In de middag gingen wij naar een andere oude bekende in Nuland, de vader van Finn onze Kooikerhond. Ugo is nog steeds mooi, ondanks dat hij al 12 is. Wat zijn wij ook hem dank verschuldigd dat hij zo'n prachtige nalatenschap heeft achtergelaten in de vorm van Finn. De begroeting tussen de honden was niet allerhartelijkst en met opgeheven staarten en dreigende ogen waren de honden niet bewust dat zij zulke dichte familie van elkaar waren. Wel knap was dat Finn na zoveel jaren wel zijn eerste opvoeders herkende. Hij was dolblij!! De eigenaars van Ugo waren vreselijk trots dat dit hondenkind zoveel furore heeft gemaakt en zoals de man zei "Ik heb de combinatie uitgezocht". Finn lijkt ook zo veel op dat andere beroemde Kooikerhondje Heertje Baron van het Liesveldt.  Zowel de moeder als de vader van Finn heeft het bloed van Heertje in zich. Dat heet terugfokken naar een oude lijn, en Tonnie en Piet daar zijn jullie in geslaagd.