Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Tot zeer blije verrassing was gisteren Julianadorp in het nieuws. Reden was de extreme storm die over ons land raasde en voor de verslaggever een goede aanleiding om de metershoge golven in beeld te brengen. Er zijn mensen die een storm op het strand heerlijk vinden, ik hoef niet gezandstraald te worden en de honden vinden er helemaal niets aan.

Het valt mij elke keer weer op dat dan veel buitenlanders, vooral Duitse toeristen het strand opzoeken. De meeste Duitsers die hier een huisje hebben wonen in het Ruhrgebied, waar zij zoals ze altijd zeggen het zwaar te verduren hebben met de verpeste lucht in dit industriegebied en " elke keer als wij de vuurtoren van Den Helder al zien gaat het beter met de ademhaling." Je zal er toch maar wonen.

Als ik elke dag met de honden het pad achter ons huis opga en de prikkelende zeelucht tegen mijn kop voel, bedenk ik mij [bij Noordwesten wind] dat die wind rechtstreeks uit Groenland komt en vrij is van alle viezigheid, waar stadse mensen wel last van hebben. En als er wind staat, staat er ook wind.  Finn vindt zijn sluiproute richting huis, en Matisse en Cezanne lopen vrolijk mee. De vele grote bomen die in onze wijk op zandgrond staan, begeven het wel eens tijdens een windkracht 10 en dat maakt hun wel bang. En mij ook overigens. In de jaren '70 zijn er vele snelgroeiers geplaatst in Den Helder en Julianadorp om ook een eind te maken aan het verhaal dat hier niets groeide en bij Alkmaar de boomgrens ophield. Dit is al lang niet meer gelukkig. Op grote schaal zijn dit jaar veel bomen gesnoeid of gekapt om ongelukken te voorkomen.

Maar gisteravond was mijn wandeling door de storm zeer angstig, niet door de wind maar door de krakende bomen en takken. Morgen kennelijk weer een dag met storm. 

Filosoferend hoe 2011 voor mij is geweest, kan ik niet anders bedenken dat het een fantastisch jaar is geweest. Met de grote familie om mij heen , en daar worden dus ook de familieleden van mijn zus toegerekend, is het belangrijkste geweest dat iedereen er nog is. In 2010 overleed mijn moeder en dat heeft bij de grote familie, een gigantische indruk gemaakt. En ondanks dat ze 93 was en een geweldig leven heeft gehad, missen wij haar nog steeds enorm. Gelukkig heb ik door kunnen functioneren en heb, zoals zij het altijd zelf wilde, me vlug weer bezig gehouden met leuke dingen.

Een leuk ding was de prachtige restauratie van 't Tiende Kind, waar ik nog dagelijks van kan genieten. De restaurateurs van de Rijkswerf die alles belangeloos hebben opgeknapt zijn wij natuurlijk enorm dankbaar. Zeker nu ze ook de na-restauratie doen en het gebouw [wat werkelijk op instorten stond] met reparaties aan oude dingen bijhouden. Mooie, bijzondere tentoonstelligen, die wij anders niet hebben kunnen geven, staan te wachten om bewonderd te worden.

En wat een luxe om te weten dat het met kinderen en kleinkinderen goed gaat. " Count your blessings"  zei mijn moeder altijd , en dat zijn de meest elementaire woorden om een gelukkig leven te kunnen leiden.

Afgelopen zondag kwam Ian met een grote koelbox om het eten te vervoeren wat  nik voor hem zou maken " Ik kom je wel helpen"  zei hij, dus hij kwam  vroeg in de middag. Het was heel gezellig om met z'n tweeen nog boodschappen te doen [hoe lang was dat niet geleden dat ik met hem boodschappen deed]. En uitgebreid werd gepraat over de strategie om het eten mee te nemen, in te vriezen, ontdooien en weer op zijn kantoor op te warmen.

Het is allemaal gelukt. Gisteravond belde hij me op, enthousiast."  Het was een groot succes en iedereen stortte zich op het Indisch eten [40 mensen]".  Ik vroeg of ook de Spaanse wetenschappers zin hadden in een bord  nasi. Ze vonden het allemaal geweldig en zelfs de collega van Ian, afkomstig uit Singapore zei toen ze mijn eten had geproefd :; " I want to go home!!"

En inderdaad [zie vorig artikel], tweede kerstdag gaat mijn huis vol zitten met 18 smikkelende mensen, 7 honden en veel, heel veel Indisch eten.

Mijn zoon Ian werkt als enige niet-wetenschapper bij een bedrijf dat is gespecialiseerd in het substantieren van CO2 in bruikbare toepassingen voor b.v. de grafische industrie, de voedingsindustrie enz. Hij heeft het vreselijk naar zijn zin, reist veel en klaagt niet.. Het bedrijf bestaat uit ongeveer 40 wetenschappers vanuit alle hoeken van de wereld. Vandaag kreeg ik een mailtje van hem:

"Ik heb volgende week dinsdag 13 december kerstfeest hier op kantoor. Ik ben ingedeeld in de groep die voor voedsel moet zorgen. Gezien het internationaal karakter van ons bedrijf  lijkt me het leuk als ik met wat dingetjes van jou [blauwe hap dus...] kom aanzetten, maar ik realiseer me dat het wat kort dag is. Heb je tijd/zin om wat in elkaar te klussen  [hoeft niet voor 40 man hoor] of overvraag ik je nu?"

Ik schoot in de lach toen ik zijn mail las en zat ogenblikkelijk te organiseren hoe ik alles wat ik in mijn hoofd had even moest omzetten. 3 workshops in 1 week, betekent dat de nabehandeling secuur moet gebeuren om te voorkomen dat alles in de war raakt. Ik ben bezig met een spoedklus voor de botter HD2, waar ik voor de vrijwilligers bekers moet maken [met een klein aquarelletje erop van de botter].

Maar het leek me leuk het voor hem te doen, maar ik zei nog geen ja of neen. Eerst mailde ik hem kort welke gerechten hij in gedachten had. Daarna vroeg ik  hem of hij me kon terugbellen. Zonet belde een lacherige Ian mij op, vanuit het kantoor want ik hoorde geroezemoes en een stem van een vrouw die hij waarschijnlijk net had verteld dat hij zijn moeder ging bellen. "Wat wil je dat ik maak"  vroeg ik hem, waarop hij enkele gerechten noemde die door de jaren heen typisch zijn lievelingsgerechten zijn. " Hoe denk je het te kunnen verwarmen?" Hij antwoordde dat hij alleen maar in de groep zat voor de voeding en dat hij weliswaar interne mails zag voorbijvliegen omtrent de organisatie, maar dat het niet zijn zorg was. " Het zijn allemaal uitvinders die vinden vast wel wat uit om de boel te gaan verwarmen".

Op de achtergrond hoorde ik verwijtend de vrouwenstem die zei: " Jeetje Ian wat maak je je er makkelijk van af".  Ik hoorde het haar zeggen en ik antwoordde hard : " Ik vind het wel een eer" .  " Zie je mijn moeder vindt het een eer"  stelde hij haar gerust. En ondertussen nog steeds bedenkend hoe ik alles moest organiseren, vroeg ik hem: " Hoe groot moeten de hoeveelheden zijn"? Hij antwoordde: " Net zo veel als je kinderen met gezin de tweede kerstdag Indisch bij je komen eten"

Tweede kerstdag??? Ik weet nog even van niets! Nu even naar de kruidenman om Indische kruiden te kopen voor zijn blauwe hap.

Vandaag kon ik even uitblazen  en bijkomen van de organisatie en het geven van 5 workshops die wij deze maand hebben gegeven. Het ziekenhuis in Den Helder had voor het uitvinden van een "team-building"  project dit jaar gekozen voor tiendekind en met succes. De grote workshops waren verdeeld over 2 data en brachten 2x 20 mensen op de been.

Voor ons is een workshop een kwestie van goed organiseren, heel veel klei vooraf kneden, sjouwen met stoelen en tafels, wegzetten van overbodige spullen, de oliekachels vullen en vooral zorgen voor heel veel dranken en spijzen. Dit jaar heeft een van onze vrijwilligers aangeboden om hapjes te maken voor de borrel. Het is het altijd een grote verrassing voor de gasten als ik het aluminiumfolie van de schalen haal en Toos' creaties [veel, veel en veel] het sluitstuk vormen van een geweldige middag.

Gisteravond eindigde de laatste workshop, een familiefeestje. Heerlijk om te weten dat iedereen het geweldig vond. Voor ons betekent het pas dat over een week of drie wij de gebakken schalen, bekertjes enz. in dozen kunnen meegeven aan de makers van het spul. Voor die tijd even zorgen dat alles goed droogt, bakken, door ons glazuren en dan weer bakken in de grote Amerikaanse oven die zijn nut in dit jaar heeft bewezen.

Gisteren werd ik gebeld door een vriend van ons die bij de off-shore werkt . Hij is belast met de helicopters die af- en aan vliegen boven Den Helder en afhankelijk zijn van het weer. Hij zei dat er springvloed werd verwacht en dat het water 2 tot 4 meter hoger zou staan dan normaal. Als in Den Helder een storm waait dan kan het hevig zijn. Er gebeurt altijd wat en ik moet ook altijd maatregelen treffen om tiendekind  stormvast te houden. Gelukkig dat Nolly [B&B] om 7 uur gisteravond ging kijken en Alpo in zijn mandje aantrof en verder geen bijzonderheden kon zien. 's Avonds bij het wandelen van de honden kon ik weinig merken [en dan wonen wij 1,5  km van de duinen af].

Vanmorgen vroeg was het bijna windstil en bijna warm. Vandaag is mijn dochter Barbara jarig. Zij werd geboren in een storm die ik zelden heb meegemaakt. Ik woonde toen een paar meter van de dijk af. In de middag begon het te stormen en de windkracht van toen 11, is zelden geevenaard . Af en toe lees ik het nog wel eens al er geschreven wordt over zware stormen. 28 november 1965, windkracht 11.

Barbara's karakter voorspelde een tante met een stormachtig karakter. Van mijn 4 kinderen was zij de stoutste, ondernemendste, brutaalste en lastigste. En nu 46 jaar later, is zij de meest stabiele vrouw die je kunt bedenken.

Matisse 2 jaar - Uitmuntend

Het volgende rapport  is geweldig. Nog nooit zo'n mooi rapport gehad.

"2 jaar goede Kooikerreu. Goede verhoudingen. Goed reuenhoofd. Donker oog. Goede expressie. Dikke zwarte neus. Goed gedragen oor. Goede oorbellen. Goede hals. Strakke rug. goede staartaanzet. Goede voorborst. Goede ribben. Staat op goede benen en compacte voeten Prima vachtstructuur. Zuivere aftekening. Toont goed gangwerk. Goed temperament. Tikje vrolijke staartactie. Erg vriendelijk karakter."

Ik ben allang over gegaan tot de orde van de dag, na 2x de uitzending op televisie van de documentaire over Paul Citroen. De workshop op 4 december met als [overigens zeer geslaagd] experiment om het in de verbouwde deel te houden, had absoluut mijn volle aandacht nodig. Ik zat vreselijk in de rats om een pas aangekocht heteluchtkanon om in de winter te gebruiken, waarvan de thermostaat het niet deed. De leverancier spaarde kosten noch moeite om het ding op tijd te laten werken, ik ben hem dankbaar, maar spannend was het wel.

Ik heb vreselijk veel reacties gekregen van bekenden en ook onbekende mensen die mij belden of op t Tiende Kind opzochten. Wandelaars met honden staken de duim omhoog, automobilisten toeterden als ze de Kooikers zagen en herkenden Matisse als ster op de foto. En ik heb veel, heel veel moeten uitleggen dat de periode waarover het gaat, meer dan 40 jaar geleden was. En 40 jaar is een hele tijd voor iemand die ook nog druk bezig is met andere dingen. In die tijd was Paul een bekende schilder, maar op dit moment is hij een beroemde schilder en als portrettist  gekwalificeerd als een van de grootste portretschilders in de Nederlandse geschiedenis. Ik had het toen niet zo in de gaten, omdat ik met andere dingen bezig was. Veel kinderen in een korte tijd, een verhuizing naar Engeland en terug naar Nederland. Vechten tegen de "omgeving" om mij heen die mij liever zag in de rol van "de vrouw van". Het was een tijd waar ik keuzes moest maken die met mijn identiteit te maken had en niet zozeer met de personen om mij heen.

Een kunstenaarsleven beginnen met vallen en opstaan, een atelier zoeken, opknappen en werken. Het is me het allemaal waard geweest, maar de periode van Paul Citroen was dus wel medebepalend, maar ik was het voordat ik gevraagd werd aan de documentaire mee te werken, helemaal vergeten. Gesprekken met vrienden uit die tijd, de cultureel ambtenaar uit die tijd waar ik mee samenwerkte om de tentoonstelling Paul Citroen-Carel Willink in Den Helder te krijgen, de mensen uit mijn "omgeving"  die het bij nader inzien erg leuk vonden wat ik aan het doen was. Kortom...een leuke periode zit weer in mijn geheugen, zal er ook niet meer uitgaan. Maar ik ben toch over tot de orde van de dag. Vandaag naar de botter in restauratie kijken, die volgend jaar de hoofdrol gaat spelen in 't Tiende Kind.

Afgelopen vrijdag hadden wij een gezellige workshop in 't Tiende Kind.
Zie hier enkele van de resultaten:




na gedane arbeid

Ik dacht dat de fotograaf van de krant een leuk kiekje zou maken voor een artikel wat vandaag in de krant zou verschijnen. Dit naar aanleiding van de documentaire die dinsdag op de televisie wordt gebracht in het programma Close-up. De fotograaf verscheen met een apparatuur wat ik wel eens zie bij "the making of..." programma's.

Vandaag stond heel groot de foto links [in kleur] op het eerste blad. Het verhaal over een tijd van meer dan 40 jaar geleden was geweldig. Matisse, nieuwsgierig als hij is wilde even kijken wat die snuiter wel deed in zijn tuin.

Enkele dagen geleden had ik het met Nolly [van de B & B aan de overkant] over de veelzijdigheid van de Waterman. Behalve dat zij een trimsalon en een B & B heeft, een bouwvakker, onderwijzeres en nog veel meer is, is zij ook vertaalster. Gisteren kreeg ik deze mail en het leest als een boek...

"Ik werkte als vertaler En<>NL met voorkeur voor vertalen naar Engels. Afwijkend van de meeste vertalers want de meesten vertalen liever naar de moedertaal.
In 2002 las ik een uitvraag onder vertalers om documenten en brieven van Van Gogh te vertalen. De opdrachtgevers waren 2 Amerikaanse schrijvers (Steven Naifeh & Gregory White Smith) die 12 bestsellers op hun naam hebben staan en in 1991 de Pulitzer Prize hadden gewonnen met hun boek over kunstschilder Jackson Pollock. Dit boek werd later verfilmd.

Gregory White Smith (L) & Steven Naifeh (R)

Ik heb een proefvertaling gedaan, zonder enige verwachting, want zulke bekende schrijvers zullen niet zomaar met een onbekende vertaler in zee gaan. Maar kort daarna onving ik een mailtje van Steven Naifeh met daarin de mededeling dat ze de vertaling erg goed vonden en of ik mijn adres wilde sturen zodat ze me een contract konden toesturen. Ik trad toe tot het team van 18 parttime en 2 full-time vertalers die ruim 28.000 Nederlandse en Franse documenten en veelal niet eerder vertaalde brieven gingen vertalen.

Vanaf dat moment kreeg ik brieven toegestuurd (vaak in Oudhollands) van Vincent en Theo van Gogh maar ook van hun zus Anna van Gogh en haar man Joan van Houten. Ik kwam er per toeval achter dat dit echtpaar in het dorp Ellecom had gewoond, hetzelfde dorp waar ik sinds 2001 woonde en dat ze in het aangrenzende dorp Dieren waren begraven, iets wat zelfs de historische vereniging niet wist. Ook kreeg ik een uniek en waardevol boek over de religieuze kant van Vincent te pakken, geschreven door een Ellecomse theologe. En dan nu een Ellecomse die de brieven ging vertalen....zoveel toeval kon bijna geen toeval meer zijn.
Zo kon ik ze dus aanvullende informatie en foto's toesturen. Het contact met Steven Naifeh was heel hartelijk en warm. De samenwerking heeft ruim een jaar geduurd.

Het was de leukste opdracht die ik ooit gehad heb en ik denk nog regelmatig terug aan die leuke tijd. Kon bijna niet wachten op de volgende mail met bestanden om verder te kunnen werken. Mijn interesse in Vincent van Gogh was gewekt.
Maar toen de opdracht voltooid was werd het stil. Na een tijdje heb ik nog eens geïnformeerd. Ze waren al hun materiaal aan het onderzoeken en zouden daar nog wel even mee bezig zijn.

In 2010 was er een tentoonstelling in Londen met nagenoeg alle van Gogh schilderijen + de originele brieven met daarop de krabbeltjes en kleine tekeningen...de brieven die ik zelf vertaald had!!! Een heel bijzonder moment om ze nu in het echt te zien, bijna aan te kunnen raken.
Ook toen vroeg ik me af...zouden ze nog wat met die vertalingen en hun onderzoek hebben gedaan? Was het project misschien afgeblazen?

Maandag 17 oktober 2011.
Per toeval las ik op internet iets over Vincent van Gogh, hij zou geen zelfmoord hebben gepleegd maar vermoord zijn. Toch even verder klikken om te lezen waar dit over gaat. En dan gaat het over....
HET VAN GOGH BOEK van de schrijvers Steven Naifeh & Gregory White Smith...!!!
Na 10 jaar onderzoek is het boek eindelijk klaar en meteen heeft het flink stof doen opwaaien met de bewering dat het dus geen zelfmoord was. De onthulling en wereldwijde primeur is op zondagnacht 16 op 17 oktober bij CBS' 60 minutes. In Nederland en wereldwijd: journaal, nieuwsuur, kranten, ze hebben het er allemaal over.

Klik op de foto voor de reportage

Die morgen zocht ik het e-mailadres van Steven Naifeh op om ze te feliciteren met het boek. Dezelfde middag kreeg ik een hele hartelijke reactie terug van Steven met o.a. de mededeling dat mijn naam in het boek te vinden is onder de lijst van medewerkers.
Het was heel bijzonder om voor deze schrijvers te mogen werken en zo mee te werken aan de totstandkoming van dit boek, dat nu al "het beste boek over Vincent van Gogh" wordt genoemd."

Vincent van Gogh, de biografie (NL) & Vincent van Gogh, the life (EN)
beide foto's linken naar de boeken

Het is allemaal te zien in ’t Tiende Kind.
Openingstijden: woensdag t/m vrijdag: 13.00 tot 15.00 uur (en wanneer de vlag buiten hangt). Voor de openingstijden in het weekend, klik op de onderstaande foto.

Bloemen van de AVRO, op het toneel gehaald. Het was een echte premiere. Lovende woorden, veel applaus en veel gekus.

Ik dacht dat ik een kleine bijdrage had geleverd aan een documentaire, waarvan ik verleden jaar een proef-exemplaar  DVD kreeg toegestuurd. De proefdruk bleek een misdruk. Maar dat wist ik sinds gisteren, toen ik een aftiteling verwachtte en vervolgens een verder kwartier in beeld was. Gek je zelf te zien op filmbeeld, wat je gezicht 40x groter maakt dan normaal. Dingen die je opeens opvallen[ ach jee de ogenschaduw is er op gekwakt, hoe komt dat in hemelsnaam]. Ik was heel tevreden wat ik zei en hoe ik het bracht. Uiteindelijk was ik in de productie de enige die Citroen echt goed kende.

Heerlijk om het met man en zonen mee te maken, die een gratis entourage vormde. Mijn mooie tweelingzonen die gisteren weer eens veel op elkaar leken en mijn nog steeds knappe man [met een blindenstok]. Het plaatje viel op , zelfs bij de doorgewinterde cineasten, camera-lieden en alles wat met tv te maken heeft. De zaal was vol, de documentaire steengoed, het weer was mooi om op een terrasje in Utrecht te zitten en het realiseren dat je dit nooit meer meemaakt en dat het allemaal heel uniek is, betekent ook dat ook dit voor bij gaat. En dat doet het ook.

Net boodschappen gedaan en overgegaan tot de orde van de dag. 

Dit zijn mijn ouders, van verschillende bloeden zogezegd.

Toen mijn vader mijn moeder ontmoette was hij Officier in het Koninklijk Indisch Leger, een charmeur en Don Juan van 29. Hij was sportief en had alles mee. Hij was superintelligent, muzikaal [speelde diverse muziekinstrumenten en was trompettist en pianist in een jazz-band], hij sprak 7 talen en was tolk Engels-Japans na de Tweede Wereldoorlog tijdens de tribunalen.

Je zou zeggen dat elk meisje....... neen dus. Het onschuldige meisje op de foto hieronder, mijn moeder, was 19 toen zij hem ontmoette. Kleine prinses van haar ouders, omdat zij hun enig kind was. Grootvader Robert vond het maar niets dat zijn schat verliefd werd op die donkere charmeur met  schijnbaar uiterlijk een niet-Europese achtergrond.


Discriminatie bestond toen al.....!!!!