Paul Citroen en het model van toen

Toen mijn haren nog zwart waren en mijn ogen de kleur hadden van smaragd, was ik model van Paul Citroen, de vermaarde schilder. En ondanks dat ik het een hele eer vond, om voor hem te poseren, hield ik mij toch niet zo erg druk bezig met mijn uiterlijk. 4 kleine kinderen en het vak van pottenbakker, maakt toch dat je je [gelukkig] bezig houdt met andere dingen dan alleen maar je haar of je schoenen.

Vanavond ga ik naar de premiere van de documentaire die over hem is gemaakt en waar ik een klein aandeel in heb door te vertellen hoe het was om voor hem te poseren. Ik moet zeggen dat ik wel zenuwachtig ben alleen maar omdat ik weet dat ik vanavond wel op mijn uiterlijk beoordeeld ga worden . Inmiddels heb ik spierwit haar en mijn ogen hebben een fikse kleurontwaarding ondergaan. Maar ik moet zeggen dat het mij een hele toer kostte om te denken hoe je je zelf kan oppimpen, en toen de mevrouw van de Douglas mij gisteren vertelde dat met een rouge ik een hele leuke frisse kleur kon krijgen, bedacht ik mij geen moment, alhoewel door de vele buitenlucht met honden en tuin, er niet gezegd kan worden dat ik er bleek uitzie. De rouge [van Dior], kost evenveel als een maaltijd voor 4 personen!!!

Voor de gelegenheid heb ik plateauzolen gekocht, je kan niet eeuwig en altijd op makkelijke gympen of laarzen lopen. Maar het slotstuk van deze koopwoede is een pak gekocht bij DE zaak in Den Helder, ontworpen door een Italiaanse. Ik moet zeggen dat het mooi is, maar ja.... in deze tijd....

Dinsdag weer heerlijk aan het werk. Met mijn handen in de klei en daarna er uitzien alsof je net in de sloot bent gesprongen.