Een ziek huisdier kan mij altijd zoveel zorgen baren, dat ik die nogal laconiek en stabiel ben, dan volkomen in een stress-situatie schiet. Als bezitter van een geliefd huisdier ben je volkomen machteloos, je kan niets uitleggen en er kan ook niets uitgelegd worden door de patient. Ik kom wel een heel stuk verder door goed te kijken, want ik ken mijn dieren en vooral de honden die ik thuis heb.
Alpo, de aangelopen zwerfkat is nu het onderwerp van mijn angsten. Alpo heeft momenteel een heerlijk leven, krijgt van 4 mensen bijna constante aandacht en zorg. Eten wordt hem elke dag gegeven en in het weekend heeft ieder zo zijn rooster om hem op de voor hem juiste tijd te voeden. Hij staat dan al op wacht, en miauwt behoorlijk als je even te laat bent. Je zou dus zeggen dat Alpo geen honger heeft en rustig zijn oude dag mag slijten. Het instinct van deze kat, die jarenlang zijn eigen kostje bij elkaar moest scharrelen, drijft hem toch op jacht. En nog steeds gaat zijn ambitie verder dan een simpel muisje.
Enkele weken geleden had hij kennelijk, gezien de vorm van de bijtwond gevochten met een rat. Na een paar dagen ging de wond behoorlijk ontsteken en werd het een lelijk abces. De dierenarts kent zijn pappenheimers en de anti-biotica die hij Alpo voorschreef, werkte. Enkele dagen geleden merkten wij weer een wond op met dezelfde vorm van tandafdrukken, ditmaal op een plaats waar hij het abces niet zelf kon openmaken.
De anti-biotica die hij nu alweer krijgt, doet kennelijk z'n werk, maar het abces wordt groter en hij had er gisteren echt last van. Tot laat in de avond hebben Nolly [een van zijn moeders] , Piet en ik overlegd wat te doen. De peniciline raakt op en hij lijkt nog niet echt genezen en de wond blijft dicht.
Tot diep in de nacht heb ik over hem zitten piekeren. Stom beest om met ratten te gaan vechten!!