jachtinstinct

Je zou toch denken dat na vele jaren in het wild geleefd te hebben en daarna liefderijk verzorgd te worden door de mensen van tiendekind, die hem een thuis hebben geven, Alpo de aanlooppoes dolblij zal zijn dat hij niet meer zijn kostje bij elkaar moet jagen. Hij moet ondertussen al een jaar of 14 zijn en het makkelijke leven heeft hem zo te zien lui gemaakt. Elke dag krijgt hij eten, ook al is tiendekind dicht. In de winter heeft hij zijn mandjes en winterkooi, waar bij extreme kou twee kruikjes worden gemaakt om hem een beetje warmte te geven.

Vandaag kwam hij mij luid miauwend tegemoet, vaak een teken dat ik een beetje te laat ben naar zijn zin, want 1 uur is 1 uur. Maar hij liet zijn eten staan en bleef miauwen, alsof hij mij iets wilde zeggen. wat hij mij wilde zeggen werd mij duidelijk toen ik onder de tafel keek en een volwassen  haas zag tot op het bot afgekloven. Er restte niet veel meer van het arme dier dan zijn kop en 4 poten die het beestje niet hadden kunnen redden. Alpo was trots op dit geschenk wat hij mij kennelijk uit liefde wilde aanbieden. Ik gruwde bij de aanblik van deze moordpartij, moest mij even vermannen wat te doen. Het enige wat ik moest doen was het beestje opvegen en daarna de vloer grondig dweilen voordat er eventueel bezoekers vragen zouden gaan stellen. Alpo keek met belangstelling en hield niet op om mij kopjes te geven. Hoe had hij in hemelsnaam het beest kunnen vervoeren, hij moest zich twee maal door een kattenluikje wringen. Ik zal er maar niet verder over nadenken en wat hij verder nog van plan is om mij zijn liefde te tonen.