Soms moet je je eigen kleinkinderen een goed voorbeeld geven en zeker als het gaat om schoolprestaties, schoolbelevenissen en schoolambities. Vrijdagavond was het zo'n dag dat je wel iets moet zeggen met opvoedkundige waarde, maar toch niet met afbrekende kritiek. Barbara's kinderen kwamen, behalve om te genieten van een Vietnamese dis, ook hun rapporten laten zien. Een goed rapport staat voor 4 weken zakgeld, dus bij wijze van spreken is een rapport vers van de pers, als ze , altijd blij hier komen. Ik zag enkele lichte onvoldoendes in het rapport van Sophie, maar zoals ze zelf toelichtte " dat ze met dit rapport wel overging" en " dat alles gaat worden afgerond naar boven". Het Murmellius-gymnasium in Alkmaar is, zoals elk gymnasium niet weggelegd voor mensen [zoals ik, geef ik toe] die een hekel hebben aan studeren.
"Sophie" zei ik " voor mij zou ik dit rapport kussen van vreugde, maar je weet dat jij wel beter kan". Ze knikte en ogenblikkelijk refereerde ze naar het rapport wat ik heb bewaard en wat haar eens onder ogen kwam. " Jaja Oma, jij had 3en en 4en , ik heb het zelf gezien". Ik antwoordde dat ik er spijt van had dat ik niet meer achter de boeken heb gezeten.[ Ik wil niet zeggen dat dat zo is, want ik heb een hele leuke jeugd gehad en veel meegemaakt waar ik ontzettend leuke herinneringen aan heb.] Aan tafel vroeg ze mij bepaalde meervoudsvormen in het Frans, een taal die ik redelijk goed spreek. Ze leek wel een beetje onder de indruk dat ik dat [nog] wist.
Geleidelijk aan ging het gesprek zo verder, over Latijn en Grieks en over culturen die door de eeuwen heen in elkaar waren geklapt. Opeens kwam het gesprek op Irak, wat vroeger Mesopotamie heette en wat toen 5000 jaar geleden de bakermat was voor culturen en het leven van nu. Thijs, ook gymnasiumkind vertelde over het land tussen de Euphraat en de Tigris, hoe ze de culturen hadden aangelegd en hoe ze daar hobby's konden ontwikkelen omdat de mensen tijd over kregen, omdat ze hun land in cultuur hadden gebracht, o.a. de eerste pottenbakkersschijf.
Voor het eerst dat een kleinkind van mij dingen vertelde waar ik ademloos naar luisterde. Thijs beloof me dat je me veel over deze dingen gaat vertellen. En nu, heb ik wel spijt dat ik niet meer mijn neus in de boeken had. Maar ja...