Ongeveer 25 jaar geleden kochten wij een beeldschoon servies in het teken van de herkansing. Het was een prachtig servies wat viel onder de Wedgewood groep. Ik had het niet zo met het Wedgewood-servies, omdat op bijna elke tafel in Den Helder dit speciale servies stond. Ik vond dat zeker ik, mijn eigen servies zou moeten kunnen maken. Het is weliswaar nooit gebeurd, maar toch had ik geen zin om mee te doen met wat er zo al verwacht werd. In de herkansing van mijn tweede huwelijk kon ik niet om het servies heen, wat nu na 25 jaar behoorlijk gebutst er uitziet. En de naam Wedgewood bracht me niet zo veel allergieen na verloop van tijd. Mijn Engelse vakbroeders zijn natuurlijk ongeevenaard in het decoreren van porselein.
Enkele weken geleden stond een advertentie in de Telegraafs webshop, waar een servies werd aangeboden met ongeveer dezelfde kleuren en tekening. Goede tijd om de gebutste borden, met ferme zwaai weg te gooien of als onderzetschaaltje te laten dienen voor vochtverliezende planten. De makers van het servies waren de Johnson Brothers, onderdeel van het Wedgewood-concern. Wat kan een mens blij zijn als je weer denkt nog lekkerder te kunnen eten van een bord met musk-roosjes beschilderd. Voordat de borden en schaaltjes gebruikt gingen worden, brachten ze eerst een bezoek aan de vaatwasser. Toen het servies omgedraaid werd, kreeg ik wel een lichte teleurstelling te verwerken. Stickertjes waren opgeplakt met de vermelding: MADE IN CHINA.