Afgelopen vrijdag maakte ik kennis met de nieuw aan te stellen cultureel makelaar. Zij belde mij op om kennis te maken en stelde zichzelf voor in die hoedanigheid. Cultureel makelaar? Als ze voor de gemeente zou werken, dan kan het niet zo zijn dat ze haar eigen stal van kunstenaars om zich heen verzamelt en alleen voor hun haar diensten gaat aanbieden. In het verleden hebben wij hier in Den Helder het fenomeen gehad.
Een paar keer heb ik vreselijk in de clinch gelegen met bureautjes [meestal begonnen ze net], die hun diensten aanboden [uiteraard tegen betaling], en een informatief boekwerkje wilden maken waar alle kunstenaars, galeries etc. in vermeld zouden komen te staan. Ook uiteraard tegen betaling. De nieuwe ondernemers kon ik vreselijk op stang jagen om een discussie aan te gaan, met als kernvraag: " wat is informatie". Omdat je moest betalen om in het informatieboekje te komen staan, weigerde ik om mee te doen. Dus wij zouden niet vermeld worden, dus de informatie over kunstenaars en galeries bleek niet compleet te zijn. En... zei ik: " halve informatie is geen informatie". Het zou toch niet zo zijn dat de nieuwe cultuur makelaar deze voorstellen uit de hoge hoed gaat toveren? Vrijdag kwam ze dus... een enthousiaste, jonge, ambitieuze vrouw die voor de gemeente werkte en deze poot er bij ging doen.
Ik nodigde haar uit om haar verhaal en de plannen die ze had te vertellen. Haar eerste gedachte ging uit naar een samenwerkingsverband van kunstenaars om zodoende een platform te creeeren waar iedereen wat heeft aan de collega's of andere kunstbroeders. Het is natuurlijk kinderachtig om eem ambitieus, aardig mens neer te sabelen met de demotiverende opmerking " dat dat al is geweest". Deze opzet is dus al geweest, heette de Culturele Raad en hield enkele jaren daarna zomaar op te bestaan. Ik kan mij herinneren dat de vergaderingen altijd leuk waren, want er zat geen enkele structuur in en je kon vreselijk lachen. Maar of er iets gedaan is voor kunstenaars , ik kan het mij niet herinneren.
Ik vertelde de makelaar dat kunstenaars mensen zijn met een eenmans bedrijfje en vaak dingen moeten doen om om het bedrijfje te runnen en daardoor geen tijd hebben om op ander gebied zoals vergaderingen, krachten te bundelen. En het lijkt leuk in kunstenland, maar als er 1 tak is waar broodnijd heerst dan is het wel in de tak van de kunsten. Ik heb makkelijk praten, mijn bedrijf bestaat al 38 jaar en concurrentie bestaat ook niet meer.
Wel zei ik haar dat het heel nuttig is om te onderzoeken of er een mogelijkheid is om collectief b.v. verf te kopen [wellicht via de gemeente] of klei of muziekinstrumenten. Het is het enige waar werkelijk behoefte aan is en om gezellig bij elkaar te zitten, lijkt een droom.
Na het gesprek met haar werd het mij duidelijk dat met deze nieuwe regering de kunsten het moeilijk gaat krijgen. En wat ben ik blij dat ik nooit een subsidie heb gekregen en altijd zelf verantwoordelijk ben gebleven voor tiendekind. En daarom heb ik altijd zeer hard voor die oude, rare boerderij gewerkt en zal het hopelijk nog een lange tijd doen.