Toen mijn moeder ziek werd en kansen op herstel niet meer echt aanwezig waren, besloot ik ook de laatste rustplaats voor mijn mam te maken. Het maken van urnen is altijd een loodzware opgave, zeker als het voor kinderen is. Mensen die in tiendekind komen met een opdracht, zijn vaak nog zo intens verdrietig dat het eerste uur wordt ingenomen door mij te vertellen hoe hun dierbare was. Er zijn kennelijk niet veel pottenbakkers die ook de naam op de urn zetten. Als de nabestaanden de urn komen ophalen en wanneer ze de naam op de urn zien, schokt het hun enorm.
Ik besloot de urn te draaien toen ze nog leefde, gewoon omdat ik daarna even naar haar kon toegaan of haar opbellen. Ik wist dat als zij overleden was en ik moest dan aan de klus beginnen, ik het niet voor elkaar zou kunnen krijgen. Het was desondanks wel moeilijk. Ik werd goed afgeleid door vriendin-collega Ank, die de vormgeving op een afstand kon bekijken. Gaandeweg overwon mijn professionaliteit het van mijn vrees voor verdriet en het falen daardoor. Toen de pot met deksel gedraaid was en ik enkele dagen later haar naam op de urn moest zetten, merkte ik dat mijn hart tekeer ging en ik nu weer moest doorgaan. Ank stond mij op haar manier terzijde: " Je hebt hoofdletters en gewone letters door elkaar gehaald. Als ik jou was moet je het even overdoen. Het is geen gezicht". Ze kent mij goed.
Volgende maand is de bijzetting van de urn en mijn moeders hele grote familie zal er bij zijn. Wat heeft haar familie haar bijgestaan en wat hebben wij tot het laatst toe met elkaar gelachen. Toen mijn dochter Laura overkwam uit Engeland en gelijk naar haar Oma wilde, was een van de onderwerpen van gesprek: leuke mannen. Beiden wisten precies wat voor hun een leuke man is, wat dat betreft zij zij niet wereldvreemd. " Ach Laura " zei mijn moeder slecht hoorbaar. " Met de juiste staar krijg je alles voor elkaar." [ de mensen die zich afvragen waarom ook de omschrijving "stout" op haar rouwkaart staat, welnu].
Ik mis haar erg, maar het gekke is dat ik mij realiseer dat het verdriet waar ik zo bang voor was, er bijna niet is. Als ik 's morgens de lange wandeling met de honden maak is er plaats en ruimte om te denken en te mediteren. Natuurlijk denk ik elke dag aan mijn moeder. Dingen die zij zo deed en zei. En elke keer schiet ik in de lach of komt er een brede glimlach op mijn gezicht. Wat hebben we met haar gelachen, en het is niet over. Dit is wat " investeren" wordt genoemd.