Enige tijd geleden kreeg ik een dikke enveloppe in de bus, afkomstig van de huisarts. In de begeleidende brief werd voorgesteld om mee te doen aan het seniorenspreekuur, waarbij neem ik aan een algehele check-up wordt gemaakt. Nu ben ik een beetje huiverig voor het woord " senioren" gevolgd door allerlei zelfstandige naamwoorden: seniorenwijk, seniorenflat enz. De enveloppe belandde op de hoop " mogelijk te beantwoorden", uiteindelijk heb ik de luxe jaren lang een lijfarts getrouwd te hebben. Maar manlief verwijst mij tegenwoordig naar de huisarts als ik iets denk te hebben. Meestal dat ik dan besluit niet te gaan.
Enkele dagen geleden toch maar de inhoud van de enveloppe verder bestudeerd. Om mee te doen aan het spreekuur moest een lijst ingevuld worden, wat ik toch maar heb gedaan. Een van de eerste vragen was hoeveel pakjes sigaretten je per week rookte en zo ja hoelang, gevolgd door vraag twee hoeveel flessen wijn per week. Bij vraag 1 besloot ik maar te jokken. Eigenlijk rook ik 2 pakjes per week, maar ik heb weleens gehoord dat wanneer je te boek staat als roker je geen voorrang hebt bij een chirurgische ingreep of een andere behandeling. Nou dan maar 1 pak per week. Het vervolg van de vraag " hoelang" zal ik maar eerlijk beantwoorden: 60 jaar. Ik moet eerlijk zeggen dat ik vanaf mijn 8ste rook, samen met mijn vriendin in Goes, maar zij is er een paar jaar geleden mee gestopt.
3 flessen wijn per week gaan er wel door, volgens de Hartstichting een gezonde bezigheid om 2 glazen per dag weg te klokken. Het worden er drie en het is en blijft lekker.
Alle andere vragen kon ik met " neen"' beantwoorden. Behalve de vragen die gingen over de psychische gezondheid. " Vergeet U wel eens wat wat kortgeleden is voorgevallen [euh: JA]. " Kunt U wel eens niet op namen komen" [euh: JA]. De 5 vragen die je maar beter met "NEEN' kan beantwoorden, bleven op een na op 4 steken [euh: ja]. Ik ben benieuwd naar het eerste onderhoud. Welke indruk zal zo'n enqueteformulier maken vraag je je af.
Ik vrees dat ik bij de eerste ontmoeting direct moet gaan inkoppen dat ik nog steeds knalhard werk, meer doe dan menig 40-jarige [waarom zijn de veertigers toch altijd moe???], mijn hoofd als een computer dingen moet opslaan en daardoor andere dingen wel eens vergeet en het soms lijkt dat mensen vergeten dat ik 68 ben en me meer zien als een leuke leeftijdgenoot [wat een compliment]. Nu maar afwachten, mijn bloed is geprikt [ik zal er bij zeggen dat ik bloed geef], en mijn kinderen er zachtjes op voorbereiden dat wellicht hun moeder zorg nodig heeft.