matisse op les

matisse

Deze foto gaat niet om mijn blauw-satijnen gympjes [merk Clarks] of mijn zwarte broek [merk Zeeman]. Ook niet om de man op de achtergrond, die naar mijn [hopelijk voor hem welgevormde] achterkant zit te kijken.

Neen het gaat om Matisse. Ik had na, Finns en Cezanne's successen en debacles besloten om niet meer naar tentoonstellingen te gaan. Janvier Matisse werd mij in de schoot geworpen als enig reutje na een dekking op mijn verjaardag in januari [daarom Janvier]. Ik wilde een nieuw hondje en zeker een kind van Cezanne en dus was Matisse de enige keus. Al vlug viel mij op wat een leuk karakter hij had. Ontzettend stout, dat wel, maar er zat niets agressiefs bij. Het leven was een groot feest voor hem. Geleidelijk aan begon ik ook te merken wat voor mooie hond hij was. De quadratische bouw van Cezanne, even groot, prachtig getekend en dan die kop, die kop.

Ook begon ik weer interesse te krijgen naar het wel en wee van andere Kooikerhondjes en berichten bereikten mij dat op dit moment er zeer chagerijnige, agressieve Kooikers rondlopen, wat mij toch weer heeft doen besluiten om deze vrolijke, leuke Matisse in te zetten ter verbetering van het zo geliefde Kooikerras.

Zoals ik enkele afleveringen hiervoor heb geschreven dat hij een puinzooi maakte in de ring, alles leuk vindt en volkomen feestgedrag vertoonde, was deze keer weer een poging om hem zover te krijgen dat bij een tentoonstelling hij geconcentreerd is en in elk geval mee wil werken. Hij loopt mooi, heeft helaas niet de luipaardgang van zijn grootvader. Hij loopt, al kijkend of andere hondjes met hem willen spelen. Helaas laat hij zich nog niet vrijwillig betasten [maar dat zou ik ook niet willen]. Zijn tanden laten zien lukt zo geleidelijk aan wel, maar het gedoe op zijn lijf vindt hij helemaal niets.

We blijven ons best doen, over twee weken maar weer eens kijken hoe hij alles heeft onthouden.