Ik heb er tegen op gezien om dit stukje te schrijven, omdat ik vind dat ik niet luchthartig een stukje kan schrijven over tiendekind of over de hondjes die getrimd moeten worden. Maar het kost mij moeite om over zeer persoonlijke dingen te schrijven. Maar in dit geval kan het dus niet anders.
Verleden week donderdag is mijn zeer innig geliefde moeder overleden en afgelopen maandag is zij gecremeerd. De stammoeder van de grote familie [dat stond op de rouwkaart] was een ondernemende, stoute, inspirerende, avontuurlijke, humorvolle, eigenzinnige vrouw en een fantastische, liefdevolle moeder en grootmoeder. Wij hebben ontzettend veel van haar gehoiuden.
Afgelopen maanden zijn wij 2 keer per week naar Friesland gereden, waar zij in haar eigen huisje woonde, want na een val ging het niet goed met haar. De laatste weken ging ik elke dag naar haar toe en zag tot mijn verbijstering dat mijn moesje niet lang meer zou leven.
8 jaar woonde zij naast mijn oudere zus Jose, die haar tot het laatst toe heeft verzorgd met laatste halfjaar Thuiszorg als hulp en steun. Mijn zus heeft het geweldig gedaan, geholpen door haar drie dochters, waarvan een haar dagelijks bijstond omdat ze in de buurt woonde. De oudste dochter kwam elke zaterdag om Oma's voeten of rug te masseren en om [in betere tijden] met haar naar concerten te gaan]. De jongste dochter die in Amsterdam woont, kwam zo vaak als mogelijk. Wat moet het geweldig geweest zijn voor mijn moeder van 92 om zo veel liefde en aandacht te krijgen, waar vindt je het nog dat kleindochters zo veel moeite voor je doen. Ook mijn eigen kinderen hebben zich heel liefdevol over hun Oma ontfermd. Je krijgt het alleen maar als je zelf in de familie hebt geinvesteerd en dat deed mijn moeder.