Soms heb je van die momenten dat je denkt dat je in een rustig vaarwater bent gekomen. Het gebeurde mij deze week dat ik vergenoegd achterover zat en mijzelf feliciteerde dat de drukte van de opening van de tentoonstelling voorbij was en ik de simpele dingen kon doen die ik al maandenlang van plan ben te doen.
De telefoon ging en een aardige stem stelde zichzelf voor en mij daarna informeerde dat de Avro een televisie-documentaire aan het maken is over Paul Citroen en mij daarna vroeg of ik zijn model was geweest. Toen ik dat bevestigde vroeg zij of ik het leuk zou vinden om iets over het model zijn van Paul Citroen wilde vertellen in het programma Close-up. Natuurlijk vind ik dat leuk, maar om iets te vertellen vergt een hoop graafwerk in het geheugen. Paul Citroen was een van de grootste portrettisten die Nederland heeft gekend, een fenomeen die vele groten der aarde op doek heeft vastgelegd. In 1967 ontmoette ik hem bij hem thuis door een gemeenschappelijke vriend, die zogenaamd bij hem langs moest om hem iets te geven. Ik denk dat hij wist dat Citroen " wel iets in mij zou zien" als een nieuw model. Citroen pakte een tekenbloc en maakte een tekening van mij. Ik was 25 en vond het reuze spannend.
De volgende dag belde Paul mij op en vroeg of ik zijn model wilde worden. Het leek op een aanzoek en ik zei volmondig "ja", omdat ik toen weinig over kunst wist maar wel wist dat hij beroemd was als portrettist. De jaren daarna heeft hij vele tekeningen en olieverfschilderijen van mij gemaakt, die hun weg hebben gevonden naar particulieren en galeries en zoals ik bij mijn bezoek aan het Museum de Fundatie in Zwolle zag, ook zijn aangekocht in elk geval door dit museum.
Ondanks dat hij als een rode draad door mijn leven is gelopen, ben ik veel vergeten van de ontmoetingen, etentjes, anekdotes en zijn grappige wijsheden. De tekeningen die ik zelf heb hangen zijn bij mij thuis en sommige beland bij de kinderen. De productie-medewerkster die mij belde wilde graag dat ik de tekeningen mee zou nemen, dus mijn kinderen hebben een organisatie in werking gesteld dat voor de tijd dat de opnames worden gemaakt, bij mij terug zullen komen. Ook heb ik de cultureel ambtenaar gebeld die toen bij de Gemeente Den Helder werkte en waar mee ik destijds de schitterende tentoonstelling Paul Citroen-Carel Willink heb georganiseerd.[ een tentoonstelling die ontzettend veel bezoekers heeft getrokken]. Carel Willink ontmoette ik in een galerie in Amsterdam en raakte bevriend met hem en zijn vrouw Sylvia. En ondanks dat deze twee grootheden jaren lang gebrouilleerd waren, konden ze het toch opbrengen [" ik doe het alleen voor jou"], om samen met elkaar te exposeren. Voor beiden een hele opgave om te exposeren in een niet solo-tentoonstelling.
Vandaag belde ik een vriend van mij, nu woonachtig in Frankrijk. Toen woonde hij in Den Helder en met hem heb ik veel galeries bezocht en openingen van tentoonstellingen bijgewoond en o.a. met hem Willink ontmoet. Ik vroeg Rob of hij zich die ontmoeting nog kon herinneren en hoe het vervolg precies was geweest. Samen hebben wij herinneringen opgehaald over die tijd en afgesproken dat als wij 80 zijn alleen maar herinneringen gaan ophalen over die roerige jaren 70, toen ik mijn eerste schreden ging zetten in die wereld die mij nu zo bekend is.
Over een paar dagen gaan de opnames gemaakt worden en ik zal niet meer gaan bedenken dat ik het weer rustig heb.