Het is mij de laatste tijd veel gevraagd: " Gaat het goed met jullie"?? Ik som dan de feiten op waarmee ik zoal bezig ben. Ik heb het druk met tiendekind, net een opening geweest na een ingrijpende verbouwing. De moestuin bloeit en groeit en heeft mijn exclusieve aandacht nodig, zodat ik er elk vrij uurtje in bezig ben. Ik realiseerde het mij gisteren tijdens een lange wandeling in Noordbrabant met een groepje mensen die een nestgenoot hebben van Matisse, dus zusjes van het enige reutje uit dit nest. Mensen die ik voordien niet kende vertelden mij dat ze wel eens dit weblog lezen. Er ging mij een lichtje op!! Ik heb een tijd niet geschreven, de schaarse tijd achter de computer heb ik gebruikt om samen met Ronald [van de B&B aan de overkant] te zoeken naar een goed alarm voor tiendekind. Er bestaan veel alarmsystemen en de technische kanten snapte ik tot dusver niet.
Ik ben dus in Brabant geweest met de camper, Cezanne en Matisse en.... 2 kleindochters. Piet had geen zin om de wedstrijd Nederland-Japan te missen en Finn had er ook niet veel zin in om mee te gaan kamperen. De meisjes hadden er gelukkig wel zin in en ik voelde mij vereerd. Ik ken ze vanaf hun geboorte en ze wonen een paar honderd meter van ons vandaan. Ik zie ze niet elke dag,want zulke relaties moeten niet aan een soort "overkill" stuk gaan. Wij zien dus eigenlijk alleen maar fragmenten, als we bij elkaar eten, soms bij het wandelen of een verjaardag. Nu eten wij vaak bij elkaar, dus zo droevig is het ook niet gesteld met de relatie. Maar puberende kleindochters?, ik weet hoe ik zelf was. Geinteresseerd in jongens, muziek, films en make-up en mijn ouders [toen ergens in de dertig] waren hopeloos ouderwets, snapten niets van het leven en oud, oud, oud!! [vond ik].
Ondanks dat ze me een merkwaardige Oma vinden, vinden ze me wel leuk [weet ik], dus ik kon mezelf zijn. Ik besloot mezelf wel aan te passen aan het radioprogramma in de camper. Ik vind het heerlijk om naar de Ned.1 te luisteren als ik onderweg ben. De interviews die gemaakt worden beluister ik intenser en het houdt mij scherp op de weg. Ik weet niet waar Sophie het programma vandaan haalde, maar de muziek die ze wist te vinden leek op alle soorten muziek die ik tijdens de rit heen [en terug] hoorde.
Na het bezoek aan het restaurant naast de kampeerplaats, waar wij een 3-gangen menu uitzochten , installeerden de meisjes zich, moe en voldaan voor de kleine tv in de camper en ik vond ook dat ik mijn dag wel had gehad. De volgende morgen zou een drukke dag worden met de honden die hun nestgenoten weer zouden ontmoeten.
"WAAROM doe je make-up op je gezicht als je gaat slapen" vroeg Sophie. " Ik maak mijn gezicht juist schoon Sophie, met een cleansing" Het turen was begonnen!!! " En je ogen"? " Die maak ik schoon met iets anders en ook met een ander watje Sophie". Sinds wanneer moest ik mij weer uitleggen aan iemand? Ze keek mij vorsend aan toen ik mij ging uitkleden. Ik ben kortbenig geboren en zal het ook zo tot het eind blijven, dus ik schrok van haar opmerking: " Je hebt best lange benen". [Wat bedoelt ze daar nou mee] "Dank je" stamelde ik, me daarna afvragend waarom ik haar zou moeten bedanken. Ik schoof naast Lot die op de plaats lag waar ik zou gaan slapen. Het turen was in elk geval afgelopen.
De volgende dag besloot Lot om half zeven wakker te worden, ik had gedacht dat als ze zouden uitslapen [dat doen die pubers toch normaal??] we een hele morgen bezig zouden zijn met dingen te doen. Ik besloot maar met de honden te wandelen en zij konden een duik nemen in het zwembad naast de camper. Toen Sophie voorstelde om een eitje te bakken voor iedereen en ook voorstelde om "' dit meer te doen" en " dat ze het hartstikke leuk vond en dan gaan we naar Frankrijk" , was mijn dag goed en was de verveling die toen een beetje volgde goed voor iedereen en zeker voor mij die het toch zo druk heeft.