Vanmorgen zag ik een uitzending op BBC1 over ethische en morele onderwerpen. Het programma heet " the big questions". Een van de sprekers was mijn oudste dochter Laura . Zij sprak als voorzitter van een regeringsinstelling over eicel - en spermaldonatie in Engeland. Zoals in elk discussieprogramma waren er voor- en tegenstanders. In Engeland wordt, in tegenstelling tot andere landen, zoals b.v. de Verenigde Staten, niet betaald voor het doneren van eicellen en sperma om zodoende kinderen te krijgen. Zoals ook in Nederland wordt bovendien de anonimiteit van de donoren opgeheven. m.a.w. Er is een tekort opgetreden aan donoren en toekomstige ouders reizen naar landen waar je bijna op bestelling kinderen kunt uitzoeken.
In Engeland wordt alles strikt gereguleerd en er wordt zeer degelijk onderzoek gedaan bij de donoren, v.w.b. ziektes en psychische afwijkingen. De klinieken zijn staatsklinieken en onder de verantwoordelijkheid van het Ministerie van Volksgezondheid. Engeland is wat dat betreft ook leider op het gebied van stamcelonderzoek, waar ook veel discussie over is. In elk geval is het een transparante organisatie, waar geen waas overhangt van louche handelaars en medici.
Ik heb jaren geleden al heel wat discussies met Laura gehad, in de eerste plaats omdat zij zelf donor is geweest van eicellen. Ik weet dat hiervoor zij een zware hormoonkuur moest ondergaan en dat beangstigde mij als moeder. Bovendien vond ik het een raar idee dat er in Engeland waarschijnlijk kleinkinderen van mij leven, die ik niet ken.[ "Zouden ze mijn neus hebben of mijn karakter"?] Haar standpunt was dat het voor vele mensen in-en inverdrietig is dat zij geen kinderen kunnen krijgen. En op de manier die aangeboden wordt de kinderen die geboren gaan worden intens gewenst zijn. En dat kan bij een "normale" conceptie en geboorte niet altijd gezegd worden.
Voor Laura is de moeder degene die een kind verzorgt en luiers aandoet. Die zorgen heeft als een kind ziek is en slapeloze nachten heeft. Ook is haar standpunt dat, als er over 16 jaar een kind aan haar deur klopt ze zal antwoorden dat het kind alles mag weten van haar en haar familie, maar het kind wel zal zeggen dat de moeder diegene is die haar heeft gebaard.
Ik zag mijn kind dus vanmorgen met mijn neus en mijn karakter. Ik ken haar zo goed, dat wanneer ik zie dat haar neusvleugels trillen en ze een arrogante kop trekt, ze boos is. Ik heb het niet gezien, dus ze zal wel haar instructies gekregen hebben [???]. Well done Laura.