Ik was een paar dagen geleden mijn mobiele telefoon aan het zoeken. Altijd handig als je onderweg bent en er gebeurt iets. Omdat ik zo'n apparaat dus zelden gebruik, kon ik het hele huis wel binnenste buiten halen. Vinden deed ik het dus niet. Mijn hoofd barstte zowat van de vragen: " Wanneer heb ik het voor het laatst gebruikt [geen idee]" Zou het misschien gestolen zijn?"' Na mijn gerolde portemonnee in Engeland kan alles wel gestolen zijn uit mijn tas, zakken rollen blijkt in Engeland een vak te zijn. Nog laat in de avond kwam ik op het idee om mijn mobiel maar te blokkeren en zowaar de KPN had een alleraardigste jongeman voor kennelijk deze taken ingehuurd.
Zaterdag meldde ik de verkoper van mobiele telefoons dat ik het meest eenvoudige apparaat wilde, waar ik alleen maar mee hoefde te bellen en eventueel te SMS-en. Een prachtig tv-drama heb ik laten lopen om met de gebruiksaanwijzing in de hand mijzelf wegwijs te maken in deze absoluut nieuwe materie. Ik vroeg het meest eenvoudige!!
Vandaag toch maar mijn kleinkinderen gevraagd hoe je moet SMS-en. Ze keken me aan of ik van een andere planeet kwam. Maar om de schijn op te houden heb ik hun gezegd dat ik het wel snapte. Thuis probeerde ik het zogenaamd geleerde toch maar in de praktijk te brengen. Kleinzoon Thijs moet een voor hem onbegrijpelijk bericht gekregen waar geen spaties inzat en vol met verkeerde letters omdat ik niet wist hoe verkeerd ingetikte letters verwijderd moesten worden. Binnen een paar seconden kreeg ik een bericht terug, met de mededeling dat ik op O moest drukken. " Thijs hop mioet je opnetters wissen??
"Bovenaan rechts Oma". Ik heb het door, jooooeeeeppppiiiieee.