Finn wordt oud zeiden wij tegen elkaar. Vrienden die hem een tijd niet hadden gezien viel het ook op," Finn wordt grijs op zijn kop". Mensen die ik op de wandeling tegenkwam vonden hem een beetje stram lopen. " Ach die Finn hoe oud is hij nu?" Finn trok zich een beetje terug toen Matisse zijn intrede deed. We wisten het wel: Aan Finns lijf geen polonaise. Cezanne vond dat jongehonden gedoe wel leuk en nooit de kans gehad om vrijuit te spelen met Finn, haalde Cezanne de schade met Matisse in. Af en toe kwam Finn even in actie als Matisse, opdringerig als hij is, een andere hond zat uit te lokken om met hem te spelen. Niet elke hond vindt het leuk en bijt dan van zich af, Cezanne en Finn prikkelend tot een matpartij. Zover is het gelukkig nooit gekomen.
Vaak had Finn geen zin te wandelen toen de sneeuw nog hoog op de straat stond, vaak liet ik het er maar bij. Hij heeft enkele ontoelaatbare plekjes in de tuin. Finn is oud. Dachten wij.
Vandaag was de sneeuw gesmolten en met een lente-achtig gevoel in de kop begon ik mijn lange ochtendwandeling met 3 honden. Wij hadden er zin in. Maar nadat Matisse zijn eigen gang was gegaan en ik hem pas weer thuis tegenkwam, merkte ik pas thuis dat er 2 honden waren meegekomen. Finn was weg. Grote paniek ontstond bij de bazen en de honden. Finn weg? , de laatste keer dat onze zwerver Finn de benen had genomen was een paar jaar geleden voor dat hij gecastreerd werd. Een herinnering schoot door ons hoofd aan Jim, onze hond voor Finn. Jim was zo oud dat hij niet meer verder wilde. Op een dag liep hij weg en besloot te sterven, gelukkig vonden wij hem.
" Finn was zo oud, zou hij er geen zin meer in hebben" , vroegen wij ons af. Een grote speuractie werd gestart. Waar moet je zoeken in dit grote open gebied? Honderden keren heb ik met de auto de honden gezocht, soms vond ik ze en soms ook niet. Finn had zo zijn eigen liefdes, zoals Lizzy een onooglijk hondje van goede komaf en lievelingsras van de koningin. Lizzy zou ook zo'n beetje 12 zijn, constateerden wij. Toch maar kijken of hij in de buurt van haar is. Wij stapten de auto in, eigenlijk zonder hoop.
En... daar kwam His Royal Highness de hoek om, plakkerig en vies van de gesmolten sneeuw, een tak was in zijn staart blijven haken. Wat een zwerfhond!! Wat waren wij blij en wat vonden we het leuk dat hij weer eens de benen had genomen.