rellenschopper

Toen de kinderen nog in huis waren, waren de momenten van rust voor mij gouden, zalige momenten. 4 kinderen die een boekje lazen, het was een moment uit een sprookje. Helaas duurden die momenten niet zo lang. Barbara [nu moeder van 3 kinderen en uiterst stabiel en rustig] vond die spanne van gelukzaligheid helemaal niets. Ze hoefde maar 1 zin te zeggen [meestal dus: Laura weet je dat Ian je sokken aan heeft] en in 1 seconde veranderde de stemming, eindigend dat ik, zoals bij een tenniswedstijd keek hoe kledingstukken van links naar rechts werden gesmeten, op weg naar de rechtmatige eigenaar.

Zo'n kleine rellenschopper hebben wij weer in huis in de vorm van Matisse. Matisse heeft een hekel aan een harmonieus ogende setting van mensen en honden. Als Finn en Cezanne heerlijk liggen te slapen gaat hij, kop op de voorpoten, de anderen uitlokken met een in kracht toenemende jank, eindigend in een soort gejodel. Gek wordt Cezanne er van, omdat Matisse hem als slachtoffer heeft uitgekozen voor zijn pesterijen. Inderdaad eindigt deze daad dat Cezanne opstaat en met hem gaat spelen, of als het hem verveelt Matisse een grom geeft. [Missie geslaagd]

Eergisteren had ik 3 mergpijpjes gekocht en de honden vonden het heerlijk en hebben lange tijd zich te goed gedaan aan dit lekkere kluifje. Toen Finn en Cezanne naar binnen gingen, haastte Matisse zich om de twee kluiven van zijn familieleden te verstoppen om daarna zeer demonstratief door  te gaan met zijn eigen kluifje. Finn en Cezanne waren  ontzet toen ze naar buiten gingen en hun kluif misten. Natuurlijk wisten ze dat Matisse de dader was, ogen spreken zelfs bij honden boekdelen. Na deze vreselijke ontdekking besloten de twee bij mij verhaal te halen, maar zelfs mijn mededeling dat het hun nakomeling was maakte geen indruk. 's Avonds haalde Matisse zijn botje naar binnen, maar gelukkig reageerden Finn en Cezanne op de enige juiste manier en dat was om niet te reageren. De lol was er af.