matisse bijna 4 maanden

 Wat is het een fantastische, mooie hond geworden. Deze foto heb ik enkele weken geleden genomen, toen hij een beetje meer in proporties was. Nu klopt er weinig van. Zijn achterpoten zijn zo lang dat hij loopt met rubberen uitsteeksels, een combinatie van Charly Chaplin en Michael Jackson. Daartussen zit nog een onderontwikkeld babylijf en daarboven een schattig kopje, wat ook nog eens zal uitgroeien.

Hij is heel vrolijk en buitengewoon slim. Hij vindt het heerlijk om mee te doen met  Finn en Cezanne en wordt ook door hun opgevoed. Er zijn maar enkele " bevelen"  die de andere honden heel goed weten en dat is o.a. " blijf"  en "sta". Voor de rest weten ze niet wat " zitten" is, laat staan " liggen". De bevelen die ze kennen, hebben te maken met toch bepaalde kritieke punten in het enorme losloopgebied om ons huis heen. Er zijn toch 2 straten waar we moeten oversteken. Toen Matisse nog kleiner was, tilde ik hem op en bracht hem naar de overkant. Nu doet hij braaf met de anderen mee. Ik kan me toch heel goed voorstellen dat er in Cezannes nageslacht enkele hulphonden zijn voortgebracht, Matisse heeft de behoefte om te luisteren. Zou het me dan toch lukken dat er een hond naar mij luistert???

Het grappige is dat hij dagelijks lijkt te veranderen in uiterlijk. Behalve die poten die dagelijks langer lijken te worden, wordt hij ook hoe langer hoe bruiner. Had hij bij zijn geboorte slechts 2 bruine vlakken, onderbroken door een brede witte streep, zijn bruin is zowat tot zijn schouder gegroeid, en de witte streep wordt hoe langer hoe kleiner.

Zijn vader is zijn grote vriend. Als een mug blijft hij om Cezanne cirkelen en af en toe deelt hij een bijtje uit. Soms doet Cezanne mee met het spel, maar omdat Matisse er niet genoeg van kan krijgen, kan ik de kleine " mug"  pas stoppen als Cezanne mij een paar wanhopige blikken heeft toegeworpen. Natuurlijk was het in het begin voor de anderen erg wennen om zo'n indringer in huis te hebben. Ik kan mij voorstellen dat Finn en Cezanne behoorlijk getraumatiseerd waren toen na een leuk dagje uit met de camper, opeens een klein mormel al piepend en jankend de aandacht kwam opeisen en dat de eerste paar weken zo wist te behouden. Nu gaat het goed, hij hoort erbij. De anderen houden hem in de gaten bij de wandeling, veel kan hem niet gebeuren. Wat een geluk allemaal!!!