"De cirkel is rond" stond op de rouwkaart van een oude vriend van mij. Hij en zijn vrouw waren onze allereerste vrienden toen ik met toenmalige echtgenoot in Den Helder kwam wonen. Als jong gezinnetje kwam bijna iedereen op de Kanaalweg te wonen, waar de flats uitzicht hadden op het Kanaal. Als je boven woonde had je uitzicht op de zee, beneden was er een soort tuintje op het Noorden. Ingeklemd tussen beneden en boven had ik er ontzettend gelukkige jaren. De mannen bijna allemaal werkzaam bij de Koninklijke Marine waren veel van huis. Als het smaldeel uitvoer was het vaak voor een paar maanden en de vrouwen, met of zonder kinderen, bleven achter. Veel luxe was er niet in die tijd. De huishoudentjes waren meestal voorzien van krijgertjes en niemand vond dat erg. De straat liep uit als iemand een auto had kunnen aanschaffen en ik was jaloers als er een vrouw kon wassen in een volautomatische wasmachine.
Ik kwam uit Den Haag en ervaarde het wonen in Den Helder als een regelrechte cultuurshock. Ik kon deze schok delen met Gisele, die uit Rotterdam kwam. Gisele was mijn buurvrouw en in die tijd dat wij elkaar ontmoetten hadden wij alleen maar een hond. Onze hond Nemo en hun hond Huub werden dikke maten, dus elke dag wandelden wij met elkaar een paar keer per dag naar de zee of deden wij boodschappen. Wij moesten bijna elke dag boodschappen doen, omdat wij geen van beide een ijskast bezaten. Wassen deden wij ook samen, ik had een aftandse wasmachine en zij had een centrifuge. Dus het was wassen bij mij en centrifugeren bij haar.
Bij belangrijke televisie-uitzendingen, zoals een voetbalwedstrijd of het Songfestival, werd massaal bekeken in de Marineclub, die toen ook niet veel verder stond. Kerstmis en Oud-en Nieuw werd bij elkaar gevierd. Kortom, vriendschappen waren zeer solide [ondanks dat er behoorlijk geroddeld werd over iedereen] omdat je afhankelijk was van elkaars telefoon, wasmachine, centrifuge, boeken, vervoermiddel en later tv.
Koen, haar man was een ongelooflijk humorvolle man en het was altijd heerlijk om vele avonden bij elkaar te zijn onder het genot van een goedkoop wijntje .
De wegen gingen zich min of meer splitsen toen wij gingen verhuizen naar een beter en groter huis, omdat er inmiddels kinderen waren geboren.
Ook zij gingen in dezelfde buurt wonen en af en toe zag je elkaar. Daarna gingen wij naar Engeland, waar mijn echtgenoot kernenergie ging studeren. Toen zij daarna naar de Antillen werden geplaatst verflauwde de vriendschap en doofde geleidelijk aan. Af en toe zag je elkaar en dan leek het of je elkaar gisteren weer had gezien.
Koen overleed enkele weken geleden en ik was op de aangrijpende herdenkingsdienst, waar ik weer vele bekenden zag van vroeger. Gisele en ik waren, ondanks de aanleiding blij elkaar weer te zien.
Een paar dagen geleden kwam zij op Tiendekind met de vraag of ik een urn kon maken voor hem. Het voelt altijd als een enorme eer als de nabestaanden zoveel vertrouwen in mij hebben om te zorgen voor een laatste rustplaats. Ik doe het graag voor deze oude gabber en zoals Gisele mij zei: " De cirkel is rond".