Gisterenmorgen werd ik wakker gemaakt door een gekerm van een hond die beneden het kennelijk erg moeilijk had. In twee tellen was ik de trap afgerend en zag Finn in miserabele toestand. Hij stond en zijn kop hing slap naar beneden , zijn oogopslag was intens zielig. Toen ik hem in de tuin liet strompelde hij naar achteren de bosjes in. Voor mij was alles duidelijkk genoeg om te weten dat Finn ziek was. Nu heeft hij nooit wat en is bij mijn weten nooit echt ziek geweest. Alom paniek. Ik maakte Piet wakker met de mededeling dat ik mij ging douchen en of hij dan de dierenarts wilde bellen, In de tussentijd was ik met Finn en Cézanne even naar buiten gegaan voor een kort wandelingetje om hun te laten poepen en plassen. Gelukkig konden wij tegelijk komen.
De dierenarts kon niets vinden, ondanks dat hij zeer grondig werd onderzocht: hart, rug, kiezen, rectaal. Een opwekkende injectie deed wonderen. Na een uurtje leek het leed geleden. Maar daarna begon de ellende weer, Finn wilde of kon niet liggen of zitten. Hij bleef staan met zijn kop naar beneden gericht. Alles heeft tot 2.30 uur vannacht geduurd, zowel Finn als ik hebben geen oog dicht gedaan, daarna is hij naar beneden gegaan en ik heb hem daar maar gelaten.
Vanmorgen vroeg moe van de nacht, maar nieuwsgierig hoe het met hem was trof ik hem in zijn mand, in diepe rust . Vanmorgen waagde ik het erop om langzaam het rondje wat ik altij doe met hun, te fietsen. Naast mij liep hij in zijn luipaardgang, het ging hem allemaal te langzaam.