De "buitenwereld" vraagt ons regelmatig af waarom wij in Godsnaam zo met die honden bezig zijn. Zeker mijn kinderen hebben zich het afgelopen half jaar zich echt afgevraagd of ik niet gek was geworden toen ik al mijn tijd en energie[die ik normaal gesproken nodig heb voor mijn bedrijf en familie] vastzette als zaken als "cataract" bij een hond en, en dan nog niet eens onze eigen hond. In dit geval was het ook niet wat letterlijk cataract is, maar wat wel als cataract wordt benoemd. Het antwoord is, omdat wij idealistische en integere fokkers zijn.
Om kort samen te vatten: onze kampioensreu Bruno van de Spoorkant [Finn] heeft een fokuitsluiting gehad omdat een nakomeling van hem een krasje op zijn oog heeft van 2 mm. Toen de oogarts dit tijdens een algeheel oogonderzoek constateerde hebben meerdere mensen gehoord dat de oogarts tegen de eigenaar van het desbetreffende hondje zei dat het waarschijnlijk een traumatisch cataract was, veroorzaakt door misschien een takje. Een half jaar later moest de hond zich opnieuw laten onderzoeken om te kijken of het proces was uitgebreid. Dit tweede onderzoek is inmiddels geweest, de kras zit er nog steeds, maar het proces is niet uitgebreid. Omdat het krasje er nog zit is er "een niet vrij" op het formulier gezet.
Afgelopen zondag [de fokkerijbijeenkomst] na de bijeenkomst , is er "in de wandelgangen" gesproken over het op basis van de "niet vrij" verklaring dat het hondje definitief uitgesloten gaat worden. En dus ook Finn, waarvan de 46 nakomelingen de gekeurde honden geen cataract hebben, Finn ook niet en in zijn voorgeschiedenis komt het ook niet voor. Tijdens de bijeenkomst werd door een biologe helder uiteengezet hoe fokwaarden bekeken moeten worden. Volgens haar onderzoek zou het in de verste verte onmogelijk zijn dat Finn iets zou vererven, waarvan overigens de over-erfelijkheid tegenwoordig ook op losse schroeven staat.
Het is triest om dat wij, kritische mensen als wij zijn, de dekaanvragen die er tot nu toe zijn geweest altijd zorgvuldig hebben afgewogen. De meesten hebben wij geweigerd op basis van verkeerde stambomen, te dichte lijnen. De hondjes die er geboren zijn zijn prachtige, gezonde hondjes. Wij hebben het meegemaakt dat tijdens de fokuitsluiting van Finn gesuggereerd werd dat Finn maar eens moest proberen, omdat [het was niet de juiste tijd] Cézanne er geen zin in had. Maar dan wel Cézannes naam op de stamboom. Het heeft mij de ogen geopend hoe fokkers bezig kunnen zijn. Er is nooit onderzoek gedaan naar de juistheid van de opgegeven vader op de stamboom. Wel is men hysterisch dus over een krasje van 2 mm op een oog van een andere hond.
Wat ik wel jammer vind en in- en intriest dat wij gedwongen zijn om buiten de club om te moeten fokken met de honden. Het zal mijn houding jegens de fokkerij niet veranderen, maar het maakt mij somber en mijn idealisme wordt behoorlijk de grond ingeboord.