Zonet las ik in de krant dat één of andere Universtiteit ergens [zo komt de krant behoorlijk vol] voorspelt dat in de toekomst mensen in staat zijn de gedachten van dieren te kunnen "lezen". Ik vind dat wij behoorlijk ver zijn om te weten wat onze Kooikerhondjes denken. Ze zijn niet zo bedreven om zich verbaal uit te drukken, maar elke blik verraadt hun emotie. Ze associëren ook bepaalde kleding met voor hun vervelende gevolgen. Zodra ik "Joy" van Patou opspuit en ik doe vreselijk ongemakkelijke schoenen aan [die zij ook herkennen] dan weten ze dat zij enkele uren zichzelf moeten vermaken.
Sinds een paar dagen weten ze dat er ook een "tentoonstelling" boven hun hoofd hangt. Deze hondjes die nooit zijn aangelijnd, krijgen opeens een tentoonstellingskoordje om hun nek, de stoelen worden weggeschoven en ze moeten een rondje draven. Afgelopen dagen heb ik hun ook gekuist, dat wil zeggen dat ze dagelijks geborsteld werden. Cézanne vindt alles heel leuk en dat laat hij ook merken. Finn zie je denken : "Daar begint het gedonder van die mensen die aan mij gaan plukken".