de bijna tamme, wilde kat

Het heeft een tijd geduurd dat wij de wilde boerderijkater Alpo [AanLoopPoes] zo ver hebben kunnen krijgen. Alpo laat zich nu al aanhalen, geeft zelf kopjes en kopstoten en vindt gezelschap heerlijk. Enkele maanden geleden zag ik een zwaar gewonde Alpo. Hij had al dagen niets van zich laten horen en daar verscheen hij, zwaar vermagerd. Maar wat nog erger was was dat een groot stuk vlees uit zijn pootje hing. Hij moet vreselijk veel pijn geleden hebben, toch liep hij nog gewoon, de keiharde bikkel. Mijn vriendin Renée H. bood aan hem te opereren en hem tegelijk te castreren, nadat hij eerst een penicilline-kuur  moest krijgen. Het was wel zaak dat hij de kuur zou krijgen en niet een andere bezoekende kat, die lekker eten rook. Die tijd werd Alpo met de meest geurige, overheerlijke kattenhappen verwend op hetzelfde tijdstip [vanwege de regelmaat in de kuur]. En het wonder geschiedde, Alpo wachtte ons op als wij op het bewuste tijdstip aankwamen en was ons dankbaar. Heel schoorvoetend kwam hij op ons af en geleidelijk aan bleef hij ook waar hij was. Ik was bang dat nadat hij gevangen zou worden

en geopereerd dat hij het helemaal gehad zou hebben met ons, maar niets was minder waar. Hij is nog steeds blij dat we komen, heeft inmiddels zijn eigen [kleine] territorium en heeft zijn vaste plaats in de dakgoot om de bezoekers te bekijken. Elke middag is het ritueel dat zodra ik binnen ben in tiendekind, hij mij luid miauwend volgt. Hij stort zich op het eten en als hij klaar is gaat hij voor de voordeur zijn poten wassen en wacht totdat ik hem wil aaien of kriebelen. Vervolgens loopt hij weg naar een plek waar het hem behaagt om gekriebeld te worden. Alweer zo'n koninklijke hoogheid in de familie!!