Nederland is in de ban van de Elfstedentocht, even de aandacht weg van Griekenland, de verkiezingen in Amerika en de heupwijdte van een topmodel. Mijn tweede dochter Barbara, nu voorbeeldmoeder en de onkreukbaarheid zelve was in haar lagereschool-jaren een vreselijk stout kind. Het moet in haar laatste klas van de basisschool geweest zijn dat het vroor dat het kraakte, maar het ijs was niet betrouwbaar. Het hoofd van de school meester Jongejans, had in de klassen doen uitgaan dat het ijs absoluut onbetrouwbaar was en hij geen leerlingen van de school op het ijs wenste te zien. Een, in die tijd bevel, wat Barbara volkomen in de wind sloeg en ze zelf wel zou uitmaken hoe onbetrouwbaar meester Jongejans wel bedoelde. Natuurlijk zakte ze door het ijs van een sloot dicht bij school en huis. Oplettende buren konden voorkomen dat ze onder het ijs zou komen en met behulp van een ladder konden ze mijn schat er uit halen.
Ze bleef haar fascinatie voor ijs houden en enkele dagen later, op een woensdagmiddag had zij zich ingeschreven voor een lokaal kampioenschap. Wij woonden toen nog in Den Helder en de baan was de nog bestaande ijsbaan van Julianadorp. Barbara, sportief, elke uitdaging nemend en in de wetenschap verkerend dat ze alles wel kon [" oh makkelijk kan ik ook"] belandde in de laatste ronde en in de finale. Ik zie mijzelf nog, stikzenuwachtig de Friese doorlopers nogmaals vaster dichtbinden. Haar concurrente, een wuft wezen op Noren, draaide pirouettes en deed heel goed voorkomen dat ze wel eerder op de schaats had gestaan. Ondanks dat het zelfvertrouwen van mijn kind in hoge mate was gestoeld op het vertrouwen wat ik in mijn meisje had, voelde ik dat Barbara geen partij leek te zijn voor de dame met de pirouettes.
Het startschot viel en mijn Bar stortte zich op de wedstrijd in een bloedstollende race. Ze was fanatiek en het feit dat iemand uit Julianadorp zou komen te winnen, beviel haar niet. Ze schaatste zich naar het eind en won. Ik wil niet zeggen dat de race haar persoonlijk heeft gevormd, maar de glorie van winnen heeft toch wel invloed gehad op dingen die ze daarna deed. Soms als het heel koud is en het vriest dat het kraakt, praten we er nog wel eens over. Zoals vandaag.