HONDEN

Tot zeer blije verrassing was gisteren Julianadorp in het nieuws. Reden was de extreme storm die over ons land raasde en voor de verslaggever een goede aanleiding om de metershoge golven in beeld te brengen. Er zijn mensen die een storm op het strand heerlijk vinden, ik hoef niet gezandstraald te worden en de honden vinden er helemaal niets aan.

Het valt mij elke keer weer op dat dan veel buitenlanders, vooral Duitse toeristen het strand opzoeken. De meeste Duitsers die hier een huisje hebben wonen in het Ruhrgebied, waar zij zoals ze altijd zeggen het zwaar te verduren hebben met de verpeste lucht in dit industriegebied en " elke keer als wij de vuurtoren van Den Helder al zien gaat het beter met de ademhaling." Je zal er toch maar wonen.

Als ik elke dag met de honden het pad achter ons huis opga en de prikkelende zeelucht tegen mijn kop voel, bedenk ik mij [bij Noordwesten wind] dat die wind rechtstreeks uit Groenland komt en vrij is van alle viezigheid, waar stadse mensen wel last van hebben. En als er wind staat, staat er ook wind.  Finn vindt zijn sluiproute richting huis, en Matisse en Cezanne lopen vrolijk mee. De vele grote bomen die in onze wijk op zandgrond staan, begeven het wel eens tijdens een windkracht 10 en dat maakt hun wel bang. En mij ook overigens. In de jaren '70 zijn er vele snelgroeiers geplaatst in Den Helder en Julianadorp om ook een eind te maken aan het verhaal dat hier niets groeide en bij Alkmaar de boomgrens ophield. Dit is al lang niet meer gelukkig. Op grote schaal zijn dit jaar veel bomen gesnoeid of gekapt om ongelukken te voorkomen.

Maar gisteravond was mijn wandeling door de storm zeer angstig, niet door de wind maar door de krakende bomen en takken. Morgen kennelijk weer een dag met storm.