Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Het komt nog vaak voor dat ik besluit de telefoon te pakken om mijn moeder te vragen hoe ze: erwtensoep, oliebollen en sambal goreng boontjes maakt. Verdrietig dat ze twee jaar geleden is overleden. Mijn moeder reikte mij ook vaak stukjes aan voor de legpuzzel die bestond uit een vrij chaotische jeugd door mijn Indische verleden. Een Indisch, na-oorlogs verleden die in mijn herinnering bestond uit veel reizen dwars door de archipel waar mijn vader als KNIL-officier met een kleine eenheid militairen waardevolle ondernemingen beschermde. Het gezin ging mee op dit avontuur en mijn moeder leerde ons , als voormalige juf, lezen en rekenen.

Gisteravond kwam na het nieuws een reportage op 1-Vandaag , wat ging over de slachtpartij in Tarakan, een klein eilandje voor de kust van Borneo.  Mijn oudere broer en zus zijn in Tarakan geboren voor de oorlog. Filmbeelden die ik nog heb, getuigen van een optimaal koloniaal verleden. Mooie huizen, personeel, mijn vader die in mooie auto's reed, mijn moeder aan de rand van het zwembad. Een foto van mijn broer als peutertje in het zwembad waar een kom aan de rand van het bad gemaakt is in de vorm van een schelp. De schelp die symbool is voor de oliemaatschappij " Shell". Het KNIL zat in Tarakan ter bescherming van de Shell die enorme hoeveelheden olie uit de zee pompte.

De reportage op tv ging over de Japanners die hun oog hadden gevestigd op Tarakan door de olie en als eerste Tarakan wilden veroveren. De Japanners bombardeerden eerst Pearl Harbour en de Tweede Wereldoorlog nam daardoor een aanvang, ikzelf werd een maand later geboren in Buitenzorg op Java. Tarakan werd bezet en de militaire eenheid die op Tarakan was werd beestachtig vermoord. 

Ik had er geen idee van en zou direct mijn moeder gebeld hebben om haar te vragen wanneer zij naar Buitenzorg waren overgeplaatst. Ik kreeg de indruk dat mijn ouders en broer en zus de dans waren ontsprongen. Vroeger zou zij heel geduldig hebben uitgelegd hoe alles in elkaar stak, maar deze keer was ik het stukje puzzel kwijt. Gelukkig kon ik mijn zus bellen om haar te vragen wat zij er van wist.

Dat deed ze dus niet, wel vertelde zij dat onze moeder haar veel had verteld over Tarakan. Maar nu...? beiden kwamen tot de slotsom dat we onze moeder zo vreselijk misten. 

Vandaag hoorde ik het nieuws dat een familie ergens in Nederland vast had gezeten in drijfzand en slechts met hulp iedereen te redden was.

Het herinnerde mij aan het  griezelige avontuur wat Suzanne en ik enkele jaren geleden hebben beleefd. Suzanne is Piets kleindochter, nu zeer toegewijde dierenarts. Zij studeerde toen in Gent en haar grote liefde was Lobo, een lobbes van een hond. Piet, Suzanne en ik maakten in de buurt van haar huis een lange wandeling door de bossen, tezamen met Lobo, Finn en Cezanne. Op het moment dat ik een bordje "gevaarlijk drijfzand"  zag, sprong Lobo in het  modderige water waarvoor werd gewaarschuwd, ogenblikkelijk gevolgd door Suzanne. Suzanne probeerde Lobo te bereiken, maar bij elke stap zag ik haar een beetje naar de bodem zinken en ze schreeuwde dat ze er niet uit konden komen. Gelukkig had ze de zware hond wel bij zijn nekvel te pakken.

Hulp vragen duurde te lang en op dat moment een oplossing vinden werd ook nog eens bemoeilijkt omdat zowel Finn en Cezanne ook het water in wilden om te kijken wat er allemaal zo aan de hand was. Ik weet niet of Suzanne mij een ontzettend lange lijn toegooide of dat ik de lijn had en de met recht hulplijn naar Suzanne gooide. In elk geval werd het gevangen. " Suzanne",  zei ik; "  Ik tel tot drie en bij elke drie trek ik zo hard mogelijk. Ik zorgde natuurlijk dat 1 voet van mij op de vaste ondergrond was, waar niets zou kunnen gebeuren.

Tot mijn grote opluchting, zag ik bij elke "drie"  Suzanne weer een beetje stijgen in de modder. Met een enorme krachtsinspanning wist ze Lobo los te rukken uit de drab en gooide hem uit het kennelijk meest aanzuigende gedeelte. Ondertussen was ik met mijn andere been in de modder getrokken en ik moet zeggen dat dat een zeer angstig gevoel is. Voor het eerst kreeg ik te maken met een ondefinieerbare kracht van water en modder. De zuigkracht maakte wel een oerkracht bij mij los! En door de vele duizenden kilo's klei in model te brengen, ben ik gelukkig zeer sterk in mijn armen en schouders.

Ik weet  niet meer hoe lang alles bij mekaar duurde, wel dat op een goed moment Suzanne losplopte en de kant wist te bereiken door zich horizontaal door het water te bewegen.

Zelfs een goed weekbad daarna, kon de stank die vanuit je porieen kwam , niet laten verdwijnen en de mooie leren jas die Suzanne droeg, moest een paar keer gestoomd worden om alle lucht er uit te krijgen. En ik was een schoen kwijtgeraakt. Weggezogen!

Tot zeer blije verrassing was gisteren Julianadorp in het nieuws. Reden was de extreme storm die over ons land raasde en voor de verslaggever een goede aanleiding om de metershoge golven in beeld te brengen. Er zijn mensen die een storm op het strand heerlijk vinden, ik hoef niet gezandstraald te worden en de honden vinden er helemaal niets aan.

Het valt mij elke keer weer op dat dan veel buitenlanders, vooral Duitse toeristen het strand opzoeken. De meeste Duitsers die hier een huisje hebben wonen in het Ruhrgebied, waar zij zoals ze altijd zeggen het zwaar te verduren hebben met de verpeste lucht in dit industriegebied en " elke keer als wij de vuurtoren van Den Helder al zien gaat het beter met de ademhaling." Je zal er toch maar wonen.

Als ik elke dag met de honden het pad achter ons huis opga en de prikkelende zeelucht tegen mijn kop voel, bedenk ik mij [bij Noordwesten wind] dat die wind rechtstreeks uit Groenland komt en vrij is van alle viezigheid, waar stadse mensen wel last van hebben. En als er wind staat, staat er ook wind.  Finn vindt zijn sluiproute richting huis, en Matisse en Cezanne lopen vrolijk mee. De vele grote bomen die in onze wijk op zandgrond staan, begeven het wel eens tijdens een windkracht 10 en dat maakt hun wel bang. En mij ook overigens. In de jaren '70 zijn er vele snelgroeiers geplaatst in Den Helder en Julianadorp om ook een eind te maken aan het verhaal dat hier niets groeide en bij Alkmaar de boomgrens ophield. Dit is al lang niet meer gelukkig. Op grote schaal zijn dit jaar veel bomen gesnoeid of gekapt om ongelukken te voorkomen.

Maar gisteravond was mijn wandeling door de storm zeer angstig, niet door de wind maar door de krakende bomen en takken. Morgen kennelijk weer een dag met storm. 

Filosoferend hoe 2011 voor mij is geweest, kan ik niet anders bedenken dat het een fantastisch jaar is geweest. Met de grote familie om mij heen , en daar worden dus ook de familieleden van mijn zus toegerekend, is het belangrijkste geweest dat iedereen er nog is. In 2010 overleed mijn moeder en dat heeft bij de grote familie, een gigantische indruk gemaakt. En ondanks dat ze 93 was en een geweldig leven heeft gehad, missen wij haar nog steeds enorm. Gelukkig heb ik door kunnen functioneren en heb, zoals zij het altijd zelf wilde, me vlug weer bezig gehouden met leuke dingen.

Een leuk ding was de prachtige restauratie van 't Tiende Kind, waar ik nog dagelijks van kan genieten. De restaurateurs van de Rijkswerf die alles belangeloos hebben opgeknapt zijn wij natuurlijk enorm dankbaar. Zeker nu ze ook de na-restauratie doen en het gebouw [wat werkelijk op instorten stond] met reparaties aan oude dingen bijhouden. Mooie, bijzondere tentoonstelligen, die wij anders niet hebben kunnen geven, staan te wachten om bewonderd te worden.

En wat een luxe om te weten dat het met kinderen en kleinkinderen goed gaat. " Count your blessings"  zei mijn moeder altijd , en dat zijn de meest elementaire woorden om een gelukkig leven te kunnen leiden.