Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Afgelopen zondag kwam Ian met een grote koelbox om het eten te vervoeren wat  nik voor hem zou maken " Ik kom je wel helpen"  zei hij, dus hij kwam  vroeg in de middag. Het was heel gezellig om met z'n tweeen nog boodschappen te doen [hoe lang was dat niet geleden dat ik met hem boodschappen deed]. En uitgebreid werd gepraat over de strategie om het eten mee te nemen, in te vriezen, ontdooien en weer op zijn kantoor op te warmen.

Het is allemaal gelukt. Gisteravond belde hij me op, enthousiast."  Het was een groot succes en iedereen stortte zich op het Indisch eten [40 mensen]".  Ik vroeg of ook de Spaanse wetenschappers zin hadden in een bord  nasi. Ze vonden het allemaal geweldig en zelfs de collega van Ian, afkomstig uit Singapore zei toen ze mijn eten had geproefd :; " I want to go home!!"

En inderdaad [zie vorig artikel], tweede kerstdag gaat mijn huis vol zitten met 18 smikkelende mensen, 7 honden en veel, heel veel Indisch eten.

Mijn zoon Ian werkt als enige niet-wetenschapper bij een bedrijf dat is gespecialiseerd in het substantieren van CO2 in bruikbare toepassingen voor b.v. de grafische industrie, de voedingsindustrie enz. Hij heeft het vreselijk naar zijn zin, reist veel en klaagt niet.. Het bedrijf bestaat uit ongeveer 40 wetenschappers vanuit alle hoeken van de wereld. Vandaag kreeg ik een mailtje van hem:

"Ik heb volgende week dinsdag 13 december kerstfeest hier op kantoor. Ik ben ingedeeld in de groep die voor voedsel moet zorgen. Gezien het internationaal karakter van ons bedrijf  lijkt me het leuk als ik met wat dingetjes van jou [blauwe hap dus...] kom aanzetten, maar ik realiseer me dat het wat kort dag is. Heb je tijd/zin om wat in elkaar te klussen  [hoeft niet voor 40 man hoor] of overvraag ik je nu?"

Ik schoot in de lach toen ik zijn mail las en zat ogenblikkelijk te organiseren hoe ik alles wat ik in mijn hoofd had even moest omzetten. 3 workshops in 1 week, betekent dat de nabehandeling secuur moet gebeuren om te voorkomen dat alles in de war raakt. Ik ben bezig met een spoedklus voor de botter HD2, waar ik voor de vrijwilligers bekers moet maken [met een klein aquarelletje erop van de botter].

Maar het leek me leuk het voor hem te doen, maar ik zei nog geen ja of neen. Eerst mailde ik hem kort welke gerechten hij in gedachten had. Daarna vroeg ik  hem of hij me kon terugbellen. Zonet belde een lacherige Ian mij op, vanuit het kantoor want ik hoorde geroezemoes en een stem van een vrouw die hij waarschijnlijk net had verteld dat hij zijn moeder ging bellen. "Wat wil je dat ik maak"  vroeg ik hem, waarop hij enkele gerechten noemde die door de jaren heen typisch zijn lievelingsgerechten zijn. " Hoe denk je het te kunnen verwarmen?" Hij antwoordde dat hij alleen maar in de groep zat voor de voeding en dat hij weliswaar interne mails zag voorbijvliegen omtrent de organisatie, maar dat het niet zijn zorg was. " Het zijn allemaal uitvinders die vinden vast wel wat uit om de boel te gaan verwarmen".

Op de achtergrond hoorde ik verwijtend de vrouwenstem die zei: " Jeetje Ian wat maak je je er makkelijk van af".  Ik hoorde het haar zeggen en ik antwoordde hard : " Ik vind het wel een eer" .  " Zie je mijn moeder vindt het een eer"  stelde hij haar gerust. En ondertussen nog steeds bedenkend hoe ik alles moest organiseren, vroeg ik hem: " Hoe groot moeten de hoeveelheden zijn"? Hij antwoordde: " Net zo veel als je kinderen met gezin de tweede kerstdag Indisch bij je komen eten"

Tweede kerstdag??? Ik weet nog even van niets! Nu even naar de kruidenman om Indische kruiden te kopen voor zijn blauwe hap.

Vandaag kon ik even uitblazen  en bijkomen van de organisatie en het geven van 5 workshops die wij deze maand hebben gegeven. Het ziekenhuis in Den Helder had voor het uitvinden van een "team-building"  project dit jaar gekozen voor tiendekind en met succes. De grote workshops waren verdeeld over 2 data en brachten 2x 20 mensen op de been.

Voor ons is een workshop een kwestie van goed organiseren, heel veel klei vooraf kneden, sjouwen met stoelen en tafels, wegzetten van overbodige spullen, de oliekachels vullen en vooral zorgen voor heel veel dranken en spijzen. Dit jaar heeft een van onze vrijwilligers aangeboden om hapjes te maken voor de borrel. Het is het altijd een grote verrassing voor de gasten als ik het aluminiumfolie van de schalen haal en Toos' creaties [veel, veel en veel] het sluitstuk vormen van een geweldige middag.

Gisteravond eindigde de laatste workshop, een familiefeestje. Heerlijk om te weten dat iedereen het geweldig vond. Voor ons betekent het pas dat over een week of drie wij de gebakken schalen, bekertjes enz. in dozen kunnen meegeven aan de makers van het spul. Voor die tijd even zorgen dat alles goed droogt, bakken, door ons glazuren en dan weer bakken in de grote Amerikaanse oven die zijn nut in dit jaar heeft bewezen.