Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Gisteren werd ik gebeld door een vriend van ons die bij de off-shore werkt . Hij is belast met de helicopters die af- en aan vliegen boven Den Helder en afhankelijk zijn van het weer. Hij zei dat er springvloed werd verwacht en dat het water 2 tot 4 meter hoger zou staan dan normaal. Als in Den Helder een storm waait dan kan het hevig zijn. Er gebeurt altijd wat en ik moet ook altijd maatregelen treffen om tiendekind  stormvast te houden. Gelukkig dat Nolly [B&B] om 7 uur gisteravond ging kijken en Alpo in zijn mandje aantrof en verder geen bijzonderheden kon zien. 's Avonds bij het wandelen van de honden kon ik weinig merken [en dan wonen wij 1,5  km van de duinen af].

Vanmorgen vroeg was het bijna windstil en bijna warm. Vandaag is mijn dochter Barbara jarig. Zij werd geboren in een storm die ik zelden heb meegemaakt. Ik woonde toen een paar meter van de dijk af. In de middag begon het te stormen en de windkracht van toen 11, is zelden geevenaard . Af en toe lees ik het nog wel eens al er geschreven wordt over zware stormen. 28 november 1965, windkracht 11.

Barbara's karakter voorspelde een tante met een stormachtig karakter. Van mijn 4 kinderen was zij de stoutste, ondernemendste, brutaalste en lastigste. En nu 46 jaar later, is zij de meest stabiele vrouw die je kunt bedenken.

Ik ben allang over gegaan tot de orde van de dag, na 2x de uitzending op televisie van de documentaire over Paul Citroen. De workshop op 4 december met als [overigens zeer geslaagd] experiment om het in de verbouwde deel te houden, had absoluut mijn volle aandacht nodig. Ik zat vreselijk in de rats om een pas aangekocht heteluchtkanon om in de winter te gebruiken, waarvan de thermostaat het niet deed. De leverancier spaarde kosten noch moeite om het ding op tijd te laten werken, ik ben hem dankbaar, maar spannend was het wel.

Ik heb vreselijk veel reacties gekregen van bekenden en ook onbekende mensen die mij belden of op t Tiende Kind opzochten. Wandelaars met honden staken de duim omhoog, automobilisten toeterden als ze de Kooikers zagen en herkenden Matisse als ster op de foto. En ik heb veel, heel veel moeten uitleggen dat de periode waarover het gaat, meer dan 40 jaar geleden was. En 40 jaar is een hele tijd voor iemand die ook nog druk bezig is met andere dingen. In die tijd was Paul een bekende schilder, maar op dit moment is hij een beroemde schilder en als portrettist  gekwalificeerd als een van de grootste portretschilders in de Nederlandse geschiedenis. Ik had het toen niet zo in de gaten, omdat ik met andere dingen bezig was. Veel kinderen in een korte tijd, een verhuizing naar Engeland en terug naar Nederland. Vechten tegen de "omgeving" om mij heen die mij liever zag in de rol van "de vrouw van". Het was een tijd waar ik keuzes moest maken die met mijn identiteit te maken had en niet zozeer met de personen om mij heen.

Een kunstenaarsleven beginnen met vallen en opstaan, een atelier zoeken, opknappen en werken. Het is me het allemaal waard geweest, maar de periode van Paul Citroen was dus wel medebepalend, maar ik was het voordat ik gevraagd werd aan de documentaire mee te werken, helemaal vergeten. Gesprekken met vrienden uit die tijd, de cultureel ambtenaar uit die tijd waar ik mee samenwerkte om de tentoonstelling Paul Citroen-Carel Willink in Den Helder te krijgen, de mensen uit mijn "omgeving"  die het bij nader inzien erg leuk vonden wat ik aan het doen was. Kortom...een leuke periode zit weer in mijn geheugen, zal er ook niet meer uitgaan. Maar ik ben toch over tot de orde van de dag. Vandaag naar de botter in restauratie kijken, die volgend jaar de hoofdrol gaat spelen in 't Tiende Kind.