Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Bloemen van de AVRO, op het toneel gehaald. Het was een echte premiere. Lovende woorden, veel applaus en veel gekus.

Ik dacht dat ik een kleine bijdrage had geleverd aan een documentaire, waarvan ik verleden jaar een proef-exemplaar  DVD kreeg toegestuurd. De proefdruk bleek een misdruk. Maar dat wist ik sinds gisteren, toen ik een aftiteling verwachtte en vervolgens een verder kwartier in beeld was. Gek je zelf te zien op filmbeeld, wat je gezicht 40x groter maakt dan normaal. Dingen die je opeens opvallen[ ach jee de ogenschaduw is er op gekwakt, hoe komt dat in hemelsnaam]. Ik was heel tevreden wat ik zei en hoe ik het bracht. Uiteindelijk was ik in de productie de enige die Citroen echt goed kende.

Heerlijk om het met man en zonen mee te maken, die een gratis entourage vormde. Mijn mooie tweelingzonen die gisteren weer eens veel op elkaar leken en mijn nog steeds knappe man [met een blindenstok]. Het plaatje viel op , zelfs bij de doorgewinterde cineasten, camera-lieden en alles wat met tv te maken heeft. De zaal was vol, de documentaire steengoed, het weer was mooi om op een terrasje in Utrecht te zitten en het realiseren dat je dit nooit meer meemaakt en dat het allemaal heel uniek is, betekent ook dat ook dit voor bij gaat. En dat doet het ook.

Net boodschappen gedaan en overgegaan tot de orde van de dag. 

Dit zijn mijn ouders, van verschillende bloeden zogezegd.

Toen mijn vader mijn moeder ontmoette was hij Officier in het Koninklijk Indisch Leger, een charmeur en Don Juan van 29. Hij was sportief en had alles mee. Hij was superintelligent, muzikaal [speelde diverse muziekinstrumenten en was trompettist en pianist in een jazz-band], hij sprak 7 talen en was tolk Engels-Japans na de Tweede Wereldoorlog tijdens de tribunalen.

Je zou zeggen dat elk meisje....... neen dus. Het onschuldige meisje op de foto hieronder, mijn moeder, was 19 toen zij hem ontmoette. Kleine prinses van haar ouders, omdat zij hun enig kind was. Grootvader Robert vond het maar niets dat zijn schat verliefd werd op die donkere charmeur met  schijnbaar uiterlijk een niet-Europese achtergrond.


Discriminatie bestond toen al.....!!!!

De nieuwe Nederlander bestaat behalve de 100% Nederlander, uit een mix van buitenlandse invloeden, mensen die dan officieel allochtoon heten en niet te vergeten mensen die een sterk koloniaal verleden hebben.

De meeste woonwijken in Julianadorp zijn doorkruist en omringd door groene wandelpaden voor mens en dier, er geldt ook een losloopvrijheid voor honden. Het is een luxe, waar mijn honden ook erg aan zijn gewend en dus geen lijn om hebben. Het losloopgebied loopt tot aan de duinen en op weg er naar toe zijn verschillende aftakkingen. Een van de aftakkingen is het Noordhollandpad, een pad wat langs de duinen loopt en in het voorjaar aan weerskanten is omringd door bollenvelden. Het is een prachtig pad, wat ik dit jaar veel heb gelopen met Finn, Cezanne en Matisse. Toen Finn er geen ziin meer in had omdat de afstand toch te veel voor hem is, ben ik een ander pad gaan lopen aan de overkant van het Noordhollandpad. Het is ook een fijn pad, wat loopt langs een klein bosje. Een in de zomer drukke weg naar het strand scheidt de twee wandelwegen.

Vanmorgen zag Matisse 5 honden uit een auto springen om het "bospad"  te nemen. Ik wist dat de honden allen teefjes zijn, dus ik liet hem gaan en ging van het standpunt uit dat hij wel wist hoe ik zou lopen. Ik wachtte op hem, maar Matisse verscheen niet. Ongerust liep ik terug en kwam een Duitse mevrouw tegen die vertelde dat Matisse de andere kant was opgegaan. Wat een domoor, hij zou toch moeten weten dat de afgelopen maanden wij een andere route nemen. Ik rende naar de weg, die doorgaans om deze tijd bereden wordt door veel toeristen. Mijn hart stond stil te weten dat hij de weg was overgestoken op zoek naar mij. In de verte zag ik een hondje met een grote witte staart heen en weer rennen . Zou  hij me gehoord hebben toen ik uit volle borst " Matisse"  schreeuwde?

Lieve Cezanne snapte de situatie en bleef vlak naast mij lopen, Finn realiseerde zich niet wat er aan de hand was en was bezig met allerlei luchtjes te ontdekken. Op het moment dat ik weg was genaderd stond Matisse aan de andere kant en wist niet wat hij moest doen. " Staaaa! gilde ik, terwijl er twee auto's van verschillende kanten kwamen aanrijden.

En wat ben ik blij dat hij maar twee commando's kent: "Sta en Blijf". Als een plank bleef hij staan en bewoog zich niet. Nu thuisgekomen is hij nog steeds beduusd en hij lijkt te weten dat er iets is gebeurd wat niet goed was. Ik weet dat het ook niet goed is om hem met allerlei liefdesbetuigingen te overstelpen, maar wat ben ik blij.

10 jaar geleden werd  om half vijf in de morgen mijn kleinzoon geboren. 's Avonds was ik naar het huis van zoon en schoondochter gegaan om op zijn 1 jaar oude broer te passen, het was mij een hele eer. Ik deed die nacht geen oog dicht, waarschijnlijk te bang dat ik iets zou missen. In de ochtend kwamen de gelukkige ouders terug met een bundeltje baby, een prachtig jongetje, die de naam Daan kreeg.

Toen in de middag het huis vol begon te lopen met andere familieleden en kraamverzorgster , ging ik naar huis. Geemotioneerd en moe. Thuis moest ik toch wel andere familieleden bellen, mijn dochters, Ians tweelingbroer en mijn moeder.

Toen ik Serge belde om het verslag te doen, adviseerde hij mij om de televisie aan te doen: " Er is een vliegtuig verongelukt op een wolkenkrabber". Op dat moment zag ik tot verbijstering het tweede vliegtuig in het tweede gebouw vliegen. En we weten het allemaal: de wereld is wel wat veranderd na die aanslag. Arme Daan, op zijn verjaardag wordt hij altijd wel geconfronteerde met deze 11e september.

Vandaag waren wij bij hem om hem en zijn familie te feliciteren. Toen hij er zelf over begon, antwoordde ik dat zijn geboorte een lichtpuntje was in die droeve dagen erna . Ik hoop dat hij later de wereld op een goed spoor kan leiden, want hij is een prachtige, humoristische wereldkanjer

Deze jongeman en jongedame zijn mijn kleinkinderen die in Engeland wonen. Ze zijn beiden 13, ooit couveusekinderen. Tessa woog 3 pond en het staat nog op mijn netvlies dat zij en haar broer Sam verbonden waren aan allerlei toeters en bellen. Sam woog 4 pond en kon de eerste dagen van zijn leven niet zelfstandig ademhalen. Nu zijn ze beiden een paar koppen groter dan ik [ik geef toe dat daar niet veel voor nodig is].

Nu hebben ze hun nieuwe uniform aan, want ze gaan naar een typisch Engelse half kostschool. Een school, waar alles aan hun verdere opvoeding wordt gedaan. Met schitterende sportvelden, prachtige zalen voor muziek en theater. Een pottenbakkerij en schildersezels zijn er voor de culturele opvoeding en de vriendschappen die zij zullen maken zullen vaak voor de rest van hun leven zijn.

Ze komen nu elk weekend thuis, maar mijn dochter Laura is verdrietig, triest dat aan hun kindertijd een eind is gekomen. De kinderen zullen haar ook vreselijk missen. Het ouderlijk huis was een huis waar altijd vriendjes kwamen spelen, eten en overnachten. Het lijkt of daar een streep wordt onder gezet. Maar, mijn dochter kennende, zal dat zeker niet waar zijn. Maar ik leef met haar mee, ik weet hoe dat is. Wat heb ikzelf vreselijk gejankt toen zij het huis uitging, studeren en wel in Amsterdam notabene.

Nu weet ik dat je altijd bezorgde moeder blijft, alhoewel nu vaak de rollen zijn omgedraaid. Zij belt me elke dag om te vragen hoe het met me gaat en wat ik allemaal aan het doen ben. Goed contact gaat niet over.