Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Gelukkig zijn wij heel goed bevriend geraakt met de kopers van ons oude huis, een kilometer van het heerlijke huis waar wij nu wonen. De bewoners zijn nog steeds even verliefd op het huis waarop zij  4 jaar geleden vielen. Ze wisten dat wij met moeite ook weggingen, maar een steile trap [na een val uit een citroenboom in Napels], maakte het mij moeilijk zonder pijn om dagelijks honderd keer de trap op te rennen, zoals ik altijd deed.

Het was het huis waar wij ons settleden , waar kleinkinderen hun eerste pasjes deden, waar vele honden woonden en doodgingen, waar Finn als puppy kwam, waar Finn Mascha moeder van Cezanne maakte [bij de margrieten], waar lief en leed met vrienden werd gedeeld en waar wij vreselijk veel plezier hebben beleefd. Zoals wij ooit verliefd werden op dat huis, zo vielen wij als een blok voor het huis waar wij nu wonen. Er moest alles aan gebeuren om het leefbaar te maken en de tuin die een oerwoud was en waar 30 bomen gekapt moesten worden om alle donkerten in het huis weg te jagen, maar van het begin af aan voelden de honden zich ook thuis. De hele grote tuin, waar toch veel donkere hoekjes bleven bestaan, werd de grote speeltuin voor de honden. Ook hier werden nieuwe puppies gemaakt door Cezanne en ook Matisse werd op mijn verjaardag in januari [Janvier Matisse] gemaakt.

Met de bewoners van ons oude huis bleven wij dus goed contact houden en elke keer als zij post kwamen brengen werd de avond lang, waar diverse glazen wijn werden geproefd en hapjes uit de hoge hoed getoverd. Zij kwamen meer hier dan wij naar het oude huis gingen, ik ben nogal sentimenteel.

Vandaag belde Jan v.d.T. op of wij geen zin hadden in een flesje wijn. Natuurlijk was het leuk, na zoveel dagen regen zeker. De honden hadden wij meegenomen, ze blijven het oude huis ook leuk vinden. Wonderlijk dat vooral Finn zijn oude plekjes herkende, [in de bijkeuken zoeken naar een bak water]. Ze waren verbaasd dat het hek waar zij achterom naar buiten konden er niet meer was. Op de plek waar hun mand stond keek Finn verbaasd, eerst naar mij en toen weer naar de mandloze plek.

Toen wij naar huis gingen, bleef Finn stokstijf staan, in de kamer. Alsof hij niet meewilde. Hij wist niet wat hij moest doen en pas toen wij de auto instapte begreep hij dat hij daar niet meer hoorde. Ach die Finn toch. Thuisgekomen was alles gelukkig  weer vertrouwd. 

Met Alpo ging het heel slecht. Eergisteren kreeg ik een mailtje van Nolly dat het slecht ging met onze Alpo. Toen ik om 12 uur naar hem ging kijken trof ik hem aan in het gras onder de bomen en hij verroerde zich niet. Zijn kopje ging even naar boven toen hij me zag naderen, maar hij bleef liggen in het gras. Gelukkig kwam hij daarna even binnen toen ik hem riep en in mijn handen klapte. Kennelijk had hij toch honger, maar nam een paar kleine hapjes en liet het eten voor het was. Hij moest toch zijn medicijnen hebben en elk half uur ging ik naar hem toe en liet hem het eten aflikken op mijn vinger. Daarna strompelde hij naar een ander stukje gras , hij had er geen zin meer in. Ik had hem nooit zo gezien en ik was ontzet. Alpo liet merken dat hij er geen zin meer in had. Het was een slecht teken.

Ik heb het er vaak met Ank en Nolly over gehad, wat te doen als hij echt niet meer wil. Ik weet dat bij de honden dat als de lust in leven ontbreekt en ze weglopen om een plaats te vinden om te sterven, dat je het zo moet laten en proberen hun uit het lijden te verlossen. Al vlug hadden Nolly, Ank en ik dezelfde mening dat je toch alles moet proberen, om later geen spijt van dingen te hebben die je hebt nagelaten.

Gistermorgen om 8.30 uur, na een slapeloze nacht stond ik voor de deur van de dierenarts die er nog niet was. Met de assistente overlegde ik wat te doen. Ik vertelde haar dat Alpo, ondanks de anti-biotica kuren van de laatste weken, doodziek was en dat wij iets moesten doen. Een geluk bij een ongeluk was dat Alpo vanwege zijn slecht conditie niet meer de kracht had om tijdens het transport naar de dierenarts of de benen zou nemen of zich los zou vechten. Mijn suggestie om een kalmeringsmiddel kon zij niet delen, omdat de combinatie met een narcose hem wel eens fataal zou kunnen worden. Ik kreeg een kooi mee om hem te vervoeren en hoopte voor het beste. 

Op tiendekind lag een doodzieke Alpo weer in het gras, maar toen hij mij zag wandelde hij voorzichtig naar binnen. Kennelijk toch wel hongerig. Ik gaf hem geen eten voor de komende narcose, maar wel een kattenmelk wat hij met smaak oplikte. Daarna begon ik hem te kammen, wat hij toeliet. Wat een verschil met de dag daarvoor!! Nolly nam de kamsessie van mij over en zonder dat Alpo het in de gaten had, haalde ik de kooi uit de auto. Voorzichtig tilde Nolly hem in de kooi en hij begon iets te merken toen de deur dichtklapte. Hij protesteerde niet, liet wel een klagelijk miauw horen in de tijd dat hij in de kooi zat. Een handdoek over de kooi was voor hem wel rustgevend. Hij zag niet wat er gebeurde, maar hoorde wel onze stemmen.

Bij de dierenarts was hij eigenlijk vrij rustig. Ik geloof dat hij niet eens protesteerde toen de dierenarts zijn gezwel voelde en heel resoluut begon te handelen. Zij gaf hem eem lichte narcose, maar wachtte gezien de ernst van de situatie niet eens af tot hij in slaap was gevallen. Hij deed ook niets toen hij op de plek van het gezwel werd kaalgeschoren. Pas toen hij twee sneetjes kreeg, begon hij van pijn te miauwen. Een enorme golf van viezigheid verlostte hem van de pijn, de zwelling en de ellende. Alpo was nog steeds bij toen alles werd schoongespoeld. Pas toen alle viezigheid eruit was, viel hij in slaap. Zijn lijfje voelde ik slap worden en ik dacht dat hij het niet had gered. Ik moet hem nu bijbrengen zei mijn vriendin, de dierenarts nadat zij hem een injectie met anti-biotica had gegeven en een pijnstiller. Een bewegend puntje aan zijn staart maakte duidelijk dat hij er weer was. Wat een opluchting!

Toen hij op tiendekind kwam, stortte hij zich op de bakjes die anders gevuld zijn met eten. Hij was van de pijn verlost! Voorzichtig mocht hij even een paar hapjes nemen en liet het hem heel graag smaken. Voorlopig mag hij niet naar buiten, wat hij vreselijk vindt. Een paar uur na de operatie hebben Ank en ik hem voorzichtig buiten gelaten voor een klein wandelingetje. Hij vond het heerlijk, wilde weer heerlijk in het gras rollen met 4 pootjes in de lucht , maar dat hebben wij voorkomen.

Later in de middag was het weer vanouds. Alpo liep weer voor mijn voeten als ik met een plank kwam met net gedraaid keramiek. Hij wilde weer op de tafel springen en voelde zich duidelijk opgelucht. Vandaag was Alpo er weer, maar nu liep hij te verzinnen hoe hij kon uitbreken. Van een oude afwasbak met zand gevuld [van de plaats waar hij altijd zijn behoefte doet], hebben wij een kattenbak neergelegd en tot onze verbazing heeft hij daar vanmorgen en vanmiddag zijn poep en plassen gedaan . Ik hoop voor hem dat zijn wonen vlug genezen, dan kan hij weer naar buiten. Onze oude Alpo is er weer. En wij? , we kunnen weer rustig slapen.

Gisterenavond aten wij met 3 kleinkinderen in de pizzeria niet ver van ons huis. Het is altijd oergezellig, ik ken de drie heel goed omdat ze een paar honderd meter van ons af wonen. Mijn oudste kleinzoon Thijs kan zich nog herinneren dat op de vele wandelingen met Opa en Oma, wij hem uitvoerig uitlegden over de vogels, planten, bloemen, het heelal en hoe een molshoop werd gemaakt. Hij moet een jaar of drie geweest zijn, dus het heeft wel indruk gemaakt. Ik ben altijd van het standpunt uitgegaan dat een goede algemene ontwikkeling een heel belangrijke, zij het niet belangrijkste onderdeel is van een opvoeding.

Omdat het druk was in de pizzeria en wij de tijd hadden om het over van alles en nog wat te hebben vroeg ik eerst de kleindochters Sophie en Lotte of ze naar het huwelijk hadden gekeken van Albert en Charlene en zo ja hoe ze het vonden. Sophie bijna 13, vond de sleep van het bruidstoilet veel te lang in verhouding met de bruidsjurk. [goed gezien Sophie, we hebben dezelfde smaak].

Thijs keek mij verbaasd aan toen ik hem vroeg hoe hij dacht over de affaire Strauss-Kahn. Vanachter zijn pizza "Vesuvio" zag ik hem bedenken of hij het over de sexuele kant van het verhaal zou hebben of over de politieke kant. Ik knikte hem bemoedigend toe en kennelijk had hij zich bedacht om over de politieke te praten. Hij ergerde zich kennelijk aan de klassejustitie, want " als het een eenvoudige man was geweest zoals Opa en jij, dan was hij in de cel geknikkerd en nu is hij vrij." Ik beaamde zijn punt, maar " hij is niet een eenvoudig man, baas van de IMF en hij kan de borg betalen en die heeft hij nu terug gekregen". Thijs had het over de rechtspraak in Amerika en de rol van de pers en voordat zijn zusters hem interrumpeerden, vervolgde hij nog dat het geen complot was. Een kamermeisje vertelt het heus door aan andere kamermeisjes en die vertellen het ook heus wel door. En dan kan het geen complot zijn, want dat komt zo uit.

Hij had het nog steeds niet over de smeuiige kanten van het verhaal, maar hij had er wel over nagedacht . Dit mannetje van 14 met een IQ van 139 en dat wordt klaargestoomd om zelf een leidinggevende functie te krijgen in de maatschappij t.z.t. wordt met de neus op de feiten gedrukt over Oorzaak en Gevolg.

Dit weekend heeft in het teken gestaan van de zieke kat Alpo. Zijn penicilline raakte op, maar wij zagen nog geen tekenen van echte verbetering. Het abces wat hij had door vermoedelijk een rattenbeet was niet geslonken. De weekend-arts die zo vriendelijk was om een andere medicatie te geven met een verhoogde dosis anti-biotica, vertelde dat het moeilijk was om een in dit geval, wilde kat te behandelen voor een abces wat eigenlijk behandeld moest worden. Daarna raadpleegden wij Suzanne, de kleindochter van Piet die zelf dierenarts is. Suzanne kwam met hetzelfde verhaal, maar eindigde dat we eerst de penicilline het werk moesten laten doen.

Gisteren, na een telefoontje van Nolly die mij vertelde dat het slecht was met Alpo, gingen de alarmbellen rinkelen. Met de kleinkinderen had ik afgesproken om naar de pizzeria te gaan. Ik had  een tafel besteld om 6 uur, redelijk vroeg, maar het maakte het voor mij ook mogelijk om daarna naar Alpo te gaan.

Ik trof Alpo aan, zoals Nolly hem had beschreven: ziek, hij wilde niet binnenkomen, hij lag in het gras en verroerde zich niet. Ook niet toen ik hem riep, hij was te slap om zich te bewegen en zijn ogen waren waterig en slap. Alpo was doodziek! Het laatste beetje anti-biotica voor die dag kreeg ik gelukkig wel naar binnen door hem eten te geven op mijn hand. Het leek of hij het van heel vroeger herkende toen hij mij [voor die tijd niet echt een liefhebber van katten] had uitgekozen om hem te verzorgen na een enorm ongeluk, waardoor zijn poot was geopereerd. Om zo'n toen nog wilde kat medicijnen toe te dienen was het eten geven op mijn hand, de eerste lijfelijke kennismaking met hem.

Vandaag zouden Nolly en ik naar de dierenarts gaan als de toestand zich niet had verbeterd, met allerlei scenario's in gedachten hoe wij hem daar moesten krijgen. Slaaptablet?, dierenarts laten komen voor een kalmeringsmiddel en hem dan pas kunnen meenemen? Hoe te vervoeren: in een sporttas? of vlug nog naar de dierenspeciaalzaak? Kortom, Nolly blijkt geen oog dicht te hebben gedaan en ik een half oog.

Vandaag, voordat eventuele beslissingen zouden worden genomen eerst kijken hoe het met hem was. Al vroeg kwam ik op tiendekind en hij was nergens te bekennen. Toen ik mijn tas binnendeed , kwam hij aanlopen. Achter mij aan naar de keuken waar hij altijd zijn eten krijgt. Ik wist niet wat ik zag. Hij miauwde om eten. Ik was stomverbaasd, maar heel erg blij. Het eten vrat hij op alsof hij in geen weken eten had gekregen, hij knorde, schuurde zich tegen mij aan, gaf mij kopstootjes, rekte zich uit, likte mijn neus en  liet mij heel duidelijk weten dat het goed met hem ging en dat hij niet naar de dierenarts hoefde.

Een ziek huisdier kan mij altijd zoveel zorgen baren, dat ik die nogal laconiek en stabiel ben, dan volkomen in een stress-situatie schiet. Als bezitter van een geliefd huisdier ben je volkomen machteloos, je kan niets uitleggen en er kan ook niets uitgelegd worden door de patient. Ik kom wel een heel stuk verder door goed te kijken, want ik ken mijn dieren en vooral de honden die ik thuis heb.

Alpo, de aangelopen zwerfkat is nu het onderwerp van mijn angsten. Alpo heeft momenteel een heerlijk leven, krijgt van 4 mensen  bijna constante aandacht en zorg. Eten wordt hem elke dag gegeven en in het weekend heeft ieder zo zijn rooster om hem op de voor hem juiste tijd te voeden. Hij staat dan al op wacht, en miauwt behoorlijk als je even te laat bent. Je zou dus zeggen dat Alpo geen honger heeft en rustig zijn oude dag mag slijten. Het instinct van deze kat, die jarenlang zijn eigen kostje bij elkaar moest scharrelen, drijft hem toch op jacht. En nog steeds gaat zijn ambitie verder dan een simpel muisje.

Enkele weken geleden had hij kennelijk, gezien de vorm van de bijtwond gevochten met een rat. Na een paar dagen ging de wond behoorlijk ontsteken en werd het een lelijk abces. De dierenarts kent zijn pappenheimers en de anti-biotica die hij Alpo voorschreef, werkte. Enkele dagen geleden merkten wij weer een wond op met dezelfde vorm van tandafdrukken, ditmaal op een plaats waar hij het abces niet zelf kon openmaken.

De anti-biotica die hij nu alweer krijgt, doet kennelijk z'n werk, maar het abces wordt groter en hij had er gisteren echt last van. Tot laat in de avond hebben Nolly [een van zijn moeders] , Piet en ik overlegd wat te doen. De peniciline raakt op en hij lijkt nog niet echt genezen en de wond blijft dicht.  

Tot diep in de nacht heb ik over hem zitten piekeren. Stom beest om met ratten te gaan vechten!!