Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Eergisteren werd ik uitgenodigd om op de Rijkswerf [nu Willemsoord genaamd] in de Medemblikloods de kiellegging van de botter de HD2 bij te wonen. De toenmalige HD95 is gebouwd in Monnikendam en diende om ansjovis binnen te halen. Sinds gisteren is de HD95 van naam veranderd en heet nu de HD2, genoemd naar de legendarische HD2 die vele schipbreukelingen heeft gered, maar zelf in een vliegende zuidwesterstorm verging.

Projectleider van de restauratie is Dirk Reitsma en andere leden van het team zijn o.a. Jaap de Klerk en Ed v.d. Does, dezelfde mannen die ook onze zolder op tiendekind hebben gerestaureerd. Het hele project gaat onder leiding van deze mannen een leer-werkproject worden, zodat jonge mensen opgeleid gaan worden in het nautische bouwvak.

De opening was bijzonder en had een hoog Hollands Glorie-gehalte. Stoere mannen met zeebenen o.a. afkomstig van het schip Tres Hombres, deden mij weer robuuste jongens zien uit lang vervlogen tijden. 

Dit weekend zal mijn dochter Laura 42 km 's nachts wandelen voor een goed doel. Het is de afstand van de marathon, die zij tezamen met 2 vriendinnen zal lopen voor een goed doel te weten:  bestrijding van borstkanker. Enkele jaren geleden heeft zij de "echte"  marathon gerend, maar door haar slechte gewrichten is het haar ontraden om het nog een keer te doen.

Ik ben zeer trots op dit kind, die zo veel energie steekt in "charity". Enkele jaren geleden heeft zij als Voorzitter van een door de Engelse regering in het leven geroepen stichting zelf eicellen gedoneerd om ouders te helpen bij hun kinderwens. Daarvoor moest ze een zware hormoonkuur doen, die haar enkele maanden behoorlijk parten heeft gespeeld. Nu deze wandelmarathon, waar slaap een grote tegenstander zal zijn. Ik ben niet bang dat ze het niet zal halen het rare mens kennende. Soms wou ik dat ik weer enkele jaren jonger was, dan had ik vast met haar meegelopen. Over een tijdje gaan we wel een deel van het Noord-Hollandpad lopen, ik kan me er nu al op verheugen.

Vanmorgen had ik een onverwachte ontmoeting met een sportief geklede man, die zijn fiets afstapte toen hij mij zag aankomen met de hondjes. Ik had hem nooit eerder gezien, en waarschijnlijk hij mij wel. " Hoe is het met de Kooikers"  vroeg hij familiair. " Het valt mij elke keer weer op hoe goed ze naar U luisteren". In een valse bescheidenheid probeerde ik dit compliment enigszins van mij af te schuiven, maar via het lange verhaal van hondjes in de opvoeding, belandden wij bij de vogels die er vandaag lustig op los kwetterden langs dit pad waar wij stonden. Hij had een verrekijker bij zich, maar waarvoor dat was wist ik niet, het kon van alles zijn.

Maar toen, zijn hoofd schuin houdend: " Hoor daar heb je een vitus". Die gaat zo: "Trrrtuuuttttietiett [of zoiets]. En toen wijzend naar een punt aan de andere kant van het pad: ' Hoor daar heb je een groenling". Wijzend terug: " en daar weer de vitus". Op de kaart van de Vogelbescherming op de ijskast geplakt, komen deze vogels niet voor. Hij was een kenner dus. Toen hij een winterkoninkje hoorde, probeerde ik het geluid vast te houden. In mijn tuin heb ik een beeld van een winterkoninkje gemaakt door Martin Griek, en hoe ik ook op de vogels let en een winterkoninkje er uit tracht te halen, ik heb ze nog niet gezien.

Jaloers vervolgde ik mijn weg, hoe weet die man dat en hoe weten sommige mensen dat, die hier bij ons thuis zijn. Het is een paar uur geleden, maar om te zeggen hoe een vitus zingt....? Geen idee.