Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Ooit was ik secretaresse van een ambassadeur, de ambassadeur van Liberia wel te verstaan. In die tijd was Liberia een rustig goed georganiseerd land met als president William Tubman. Liberia was in die tijd een land waar onder vele koopvaardijschepen de vlag voerden. De ambassade was uiteraard in Den Haag en wat ik mij er van kan herinneren was het altijd druk met mensen voor zakelijke belangen en toen mijn baas " Deken" werd van het Corps Diplomatique [senior ambassadeur en representant van alle andere ambassadeurs] was het een vooraanstaande ambassade met veel collega-ambassadeurs over de vloer. Mijn rol was het schrijven van brieven, het rondtoeren met vooraanstaande Liberianen door Nederland en het organiseren van het jaarlijkse Onafhankelijkheidsfeest. De aanspreektitel die wij moesten voeren was: " Your Excellency" of "Mr. Ambassador" en er werd veel van het personeel gevraagd, in elk geval moesten wij aan de strikte regels houden wat de gangbare etiquette was. Ik kan mij herinneren dat het een ontzettend leuke baan was waar ik een boel heb geleerd en zeker op die jonge leeftijd.

Helaas werd Liberia een rebellenstaat en er blijkt weinig over te zijn van het trotse Monrovia, de hoofdstad. 

De provincie Noord-Holland heeft onlangs ambassadeurs benoemd om de rol te vervullen als ondernemend representant voor de wandelaars van het Noord-Hollandpad. En natuurlijk is het allemaal wel heel anders, maar toch zijn wij ons bewust van een zekere verantwoordelijkheid die de functie met zich meedraagt. Tiendekind is ontzettend trots dat wij zijn uitgekozen en op het moment doen wij er alles aan om het gebouw weer stralend mooi te maken . Het is even belangrijk!!!

Bij de laatste opening van onze tentoonstelling, verscheen tot mijn blijdschap en verrassing Harm van Doorn, de stedebouwkundige die veel jaar geleden ook een expositie bij ons had. Voorzover ik mijn vrouwelijke intuïtie gebruik wat type man betreft, is Harm een verlegen man, maar zeker niet bescheiden.

" Ik vind dat ik wel eens bij je kan exposeren "  vroeg hij niet, maar kondigde hij aan. Toevallig was op dat moment Dirk Reitsma ook in tiendekind aanwezig. Dirk, oude vriend van vroeger heeft zijn sporen zeer verdiend en zeker de laatste jaren. Hij heeft als bouwkundige de restauratie van de oude Rijkswerf in zijn portefeuille en heeft zelf een paar nieuwe gebouwen ontworpen.

Toen Harm de blijde mededeling deed, zag ik tegelijk het thema van de nieuwe tentoonstelling geboren zien worden. Oude werktekeningen en schilderijen van wat de mannen in deze tijd maakten. Ik stemde dus tegelijk toe. Helaas stierf Harm een paar weken na de opening.

Dirk was zo lief de schilderijen en tekeningen die Harm had gemaakt uit Alkmaar op te halen, waar Harm in een piepklein huisje woonde . Ik was er enkele jaren geleden eens om een feestje van Harm bij te wonen. Het huisje was stampvol, ook met schilderijen. De schilderijen waren precies zo als ik van Harm had verwacht:  expressionistische, met grote streken aangebrachte [meestal  rode] verf.

Zijn werktekeningen en ontwerpen zijn zeer gedetailleerd gemaakt, als architect moet je wel. Het contrast met de schreeuwende, felle, woedende schilderijen zou leuk en interessant zijn. Gisteren bracht Dirk de schilderijen in tiendekind en ik was met stomheid geslagen.

De schilderijen die de familie voor de tentoonstelling ter beschikking stelt zijn ingetogen, sfeervolle, minutieus geschilderde realistische doeken, voornamelijk van tere, broze meisjes met een engelachtige sfeer om hun heen. Prachtige ingehouden kleuren. Ik wist niet wat ik zag.

Enkele maanden geleden kochten wij deze oven die zo groot is, dat ik met mijn lengte de oven niet kan vullen, omdat ik niet bij de onderste laag kan komen. Hij is groot, breed en zwaar en kan tot een hoge temperatuur gaan. Om de oven te kunnen plaatsen moesten ook de electrische leidingen en meterkast aangepast worden. Het is het allemaal waard geweest, want het betekent dat je niet elke dag hoeft te stoken en zeker niet in het weekend terug hoeft te komen omgebruik te maken van het goedkoop tarief. De oven is een Amerikaanse oven uiteraard alles computergestuurd.

Het grappige is dat wanneer je weer een nieuw iets in huis hebt de kamer waarin het komt te staan weer heftig gerestaureerd gaat worden. In dit geval moest een kleinere oven plaats maken voor dit grote monster, de muren werden gewit, kasten verschoven en planken vernieuwd. Uiteindelijk is deze kamer het hart van de pottenbakkerij. Er staan nu 3 ovens in, waarvan in de praktijk maar 2 gebruikt gaan worden en de kleinste oven werkeloos in in de kleine opslagruimte staat. Het is een luxe probleem!!!

Afgelopen week hebben wij al zappend doorgebracht tussen Al-Jazeera, CNN, BBC, Ned.1 en de RTL's om te kijken naar de beelden van het Tahrir-plein in Cairo. Vaak tot diep in de avond. 's Morgens vertelde ik echtgenoot wat ik allemaal had gezien in de ochtendnieuwsberichten.

Dit weekend met weer vierkante oogjes gekeken, wetende dat ik maandag een drukke dag heb omdat ik of ga draaien in tiendekind of ga klussen , maar desalniettemin hopende niets te gaan missen. Het WK-schaatsen had zich al weken lang aangekondigd en ondanks dat ik de Nederlanders weinig succes had toegedicht, toch maar blijven kijken of Irene Wust al mentaal sterker was of " op moraal ging rijden"  [een al tientallen jaren sterke sportkreet]. Ze was moreel op volle sterkte!!

Ik kan mij herinneren dat jaren geleden Paul Haarhuis een partij speelde in Australie die tot 6 uur onze morgen duurde. Ja inderdaad mijn echtgenoot had alles uitgekeken, zich niet realiserende dat hij de volgende dag zijn verjaardagsfeest moest vieren met vrienden en familie.

Gisteren zeiden wij tegen elkaar dat het zo heerlijk is dat wij voor vele dingen dezelfde belangstelling hebben, het maakt een huwelijk wel ijzersterk. 

Soms moet je je eigen kleinkinderen een goed voorbeeld geven en zeker als het gaat om schoolprestaties, schoolbelevenissen en schoolambities. Vrijdagavond was het zo'n dag dat je wel iets moet zeggen met opvoedkundige waarde, maar toch niet met afbrekende kritiek. Barbara's kinderen kwamen, behalve om te genieten van een Vietnamese dis, ook hun rapporten laten zien. Een goed rapport staat voor 4 weken zakgeld, dus bij wijze van spreken is een rapport vers van de pers, als ze , altijd blij hier komen. Ik zag enkele lichte onvoldoendes in het rapport van Sophie, maar zoals ze zelf toelichtte " dat ze met dit rapport wel overging" en " dat alles gaat worden afgerond naar boven". Het Murmellius-gymnasium in Alkmaar is, zoals elk gymnasium niet weggelegd voor mensen [zoals ik, geef ik toe] die een hekel hebben aan studeren.

"Sophie"  zei ik " voor mij zou ik dit rapport kussen van vreugde, maar je weet dat jij wel beter kan". Ze knikte en ogenblikkelijk refereerde ze naar het rapport wat ik heb bewaard en wat haar eens onder ogen kwam. " Jaja Oma, jij had 3en en 4en , ik heb het zelf gezien".  Ik antwoordde dat ik er spijt van had dat ik niet meer achter de boeken heb gezeten.[ Ik wil niet zeggen dat dat zo is, want ik heb een hele leuke jeugd gehad en veel meegemaakt waar ik ontzettend leuke herinneringen aan heb.] Aan tafel vroeg ze mij bepaalde meervoudsvormen in het Frans, een taal die ik redelijk goed spreek. Ze leek wel een beetje onder de indruk dat ik dat [nog] wist. 

Geleidelijk aan ging het gesprek zo verder, over Latijn en Grieks en over culturen die door de eeuwen heen in elkaar waren geklapt. Opeens kwam het gesprek op Irak, wat vroeger Mesopotamie heette en wat toen 5000 jaar geleden de bakermat was voor culturen en het leven van nu. Thijs, ook gymnasiumkind vertelde over het land tussen de Euphraat en de Tigris, hoe ze de culturen hadden aangelegd en hoe ze daar hobby's konden ontwikkelen omdat de mensen tijd over kregen, omdat ze hun land in cultuur hadden gebracht, o.a. de eerste pottenbakkersschijf.

Voor het eerst dat een kleinkind van mij dingen vertelde waar ik ademloos naar luisterde. Thijs beloof me dat je me veel over deze dingen gaat vertellen. En nu, heb ik wel spijt dat ik niet meer mijn neus in de boeken had. Maar ja... 

Vandaag ging ik voor het laatste keuringsonderzoek op mogelijke afwijkingen bij Matisse naar een oogarts in Alkmaar, die cataractonderzoek kan doen. Na het invullen van papieren en het overleggen van zijn stamboom, vroeg de oogarts of hij ook Cezanne zou kunnen keuren " Het kost niets hoor"  zei hij, want de afspraak voor mij was niet komen opdagen en hij had tijd te over. " Moet Cezanne ook gedruppeld worden, vroeg ik en zoja dan had ik absoluut geweigerd. Cezanne zal toch niet meer een verder nageslacht produceren. Maar nieuwsgierig was ik natuurlijk wel. Na alle heisa van een paar jaar geleden toen Finn werd uitgesloten van verder fokken, omdat een nakomeling van hem een krasje had van 2 mm aan de buitenkant van zijn oog en wij ons daar ontzettend over hebben opgewonden, wilde ik toch wel weten hoe het zicht was van Cezanne na bijna 11 jaar.

Matisse , protesterend tegen een felle lamp in zijn oog, werd keurig goedgekeurd. En zelfs Cezanne was "helemaal goed".  Ik had het kunnen weten, uiteindelijk zijn het waardige nakomelingen van Finn.

Matisse heeft dus alle onderzoeken gehad:

cataract                                              - VRIJ

patella luxatie                                       - VRIJ

DNA onderzoek op ziekte van Willebrand      -VRIJ 

Laatste tentoonstellingswaardering            - UITMUNTEND

Schofthoogte                                        - 41,5 cm.

En daarbij heeft hij een fantastisch lief en vrolijk karakter . Geweldig Matisse!!!!

4 [vroeger] topsport bedrijvende kinderen en 8 sportende kleinkinderen, hebben mij er nooit van kunnen overtuigen dat ik aan sport moest doen. Ze vonden het best als zij van sport terugkwamen en er een dampende maaltijd klaar stond. En het werd zeer op prijs gesteld als ik kwam kijken naar hun wedstrijden in Den Helder of andere plaatsen in het land.

Het Noord-Hollandpad dreigt verandering te brengen in mijn a-sportieve habitus. Ooit, toen ik in Engeland woonde, vertelde de familie waar wij eerst woonden dat "the Pilgrims Way", een wandelpad vroeger bewandeld door de pelgrims, zo prachtig was en dat wij dat echt eens moesten wandelen. Het pad liep door weilanden, bossen, heuvels en dalen. In mijn herinnering ervaarde ik dit voorstel als iets wat met enorme vrijheid te maken had. Het is er nooit van gekomen, eerst baarde ik in Engeland een tweeling  en daarna was het opvoeden van 4 kinderen  [zonder man] een zware taak. Ondertussen droomde ik wel van de vrijheid van wandelen [zonder kinderen!].

Mijn oudste dochter woonachtig in Engeland, wandelt tegenwoordig veel en ze is op het moment in training voor een lange route. Ooit heeft zij de marathon in Londen gelopen [42 km], maar daarna raadde haar huisarts haar ten stelligste af om weer dit stuk te rennen. Een mooi alternatief heeft zij gevonden om 42 km te wandelen voor een goed doel. Volgende maand zal zij met een stel wandelaars dit stuk 's nachts lopen, het schijnt nog leuk te zijn ook.

Toen ik haar voorstelde om in etappes het Noord-Hollandpad te lopen was zij razend enthousiast en mij lijkt het fantastisch om met mijn kind deze sportieve prestatie te leveren. 

Ik ben dus al een tijd in training en ik moet zeggen dat het heerlijk is. De honden vinden het ook geweldig, en Finn bekijkt van dag tot dag of hij wel dat hele stuk wil lopen. Het stuk waar ik nu train is het stuk dat loopt van Julianadorp a/zee naar Den Helder a/zee. Dwars door de velden die over een paar maanden prachtig in bloei staan en vlak langs de duinen, is het een magnifiek gezicht. Ik wist dat Julianadorp mooi is, maar zo mooi!!!