Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Af en toe loop ik wel eens met een man op als ik met de honden aan het wandelen ben. Hij zit vaak om een praatje verlegen en ik niet dus, maar ach in de tussentijd spelen de honden leuk en dat is voor hun verbroedering een pluspunt. Verleden week kwam ik hem weer tegen toen ik al glibberend en glijend mijn evenwicht probeerde te bewaren. Met een weids armgebaar wees de man naar de sneeuwvlokken die vanaf de vorige avond waren gevallen en een wit dek hadden gevormd op de aarde. " Prachtig" zei hij, " voor mij mag het tot de Kerst zo blijven. Er gaat niets boven een witte Kerst".

Ik bedacht mij dat voor een boel oudere [?] mensen de Kerst pas volmaakt is als een sneeuwdek boven de huizen is gevallen en in hun verbeelding mensen zich verplaatsen door middel van de arreslee. 's Middags vertelde ik dat aan een vriendin die ook al iets ouder is en ik schetste haar mijn ergernis over de ellendige wandelingen die ik 3x per dag moet doen met de honden en dezelfde afstand neem, anders worden ze vervelend als ze te weinig beweging hebben gehad. Ook over de vieze straten die door afwisselende dooi en vorst glijbanen zijn geworden. En toch moet je er uit om de kat op tiendekind te voeren en boodschappen te doen.

Ik had mijn punt gemaakt en tot mijn starre verbazing zei ze dat zij ook dol was op een witte kerst. Ik keek haar zo verbaasd aan dat ze tegelijk toevoegde:

"Dan komen er geen mensen, dan hoeven wij nergens naar toe. Ik hoef mijn huis niet op te ruimen, ik kan  mijn poten op tafel leggen, ik kan eindelijk een boek lezen. Kortom geef mij maar een witte kerst.

Tja!!! 

Ongeveer 25 jaar geleden kochten wij een beeldschoon servies in het teken van de herkansing. Het was een prachtig servies wat viel onder de Wedgewood groep. Ik had het niet zo met het Wedgewood-servies, omdat op bijna elke tafel in Den Helder dit speciale servies stond. Ik vond dat zeker ik, mijn eigen servies zou moeten kunnen maken. Het is weliswaar nooit gebeurd, maar toch had ik geen zin om mee te doen met wat er zo al verwacht werd. In de herkansing van mijn tweede huwelijk kon ik niet om het servies heen, wat nu na 25 jaar behoorlijk gebutst er uitziet. En de naam Wedgewood bracht me niet zo veel allergieen na verloop van tijd. Mijn Engelse vakbroeders zijn natuurlijk ongeevenaard in het decoreren van porselein.

Enkele weken geleden stond een advertentie in de Telegraafs webshop, waar een servies werd aangeboden met ongeveer dezelfde kleuren en tekening. Goede tijd om de gebutste borden, met ferme zwaai weg te gooien of als onderzetschaaltje te laten dienen voor vochtverliezende planten. De makers van het servies waren de Johnson Brothers, onderdeel van het Wedgewood-concern. Wat kan een mens blij zijn als je weer denkt nog lekkerder te kunnen eten van een bord met musk-roosjes beschilderd. Voordat de borden en schaaltjes gebruikt gingen worden, brachten ze eerst een bezoek aan de vaatwasser. Toen het servies omgedraaid werd, kreeg ik wel een lichte teleurstelling te verwerken. Stickertjes waren opgeplakt met de vermelding: MADE IN CHINA.

Gisteravond bracht een programma van Zembla mij in opperste staat van verwarring, protest en afschuw. Het programma ging over het verdwijnen van de rashond, door de vele ziektes die een rashond met zich meeneemt. Volgens de programmamaker deels te wijten aan de exterieure eisen die het publiek stelt en deels door de nauwe top van het aanbod van dekreuen. De exterieure wensen of eisen worden zo ingefokt , dat de dieren b.v. niet goed meer kunnen ademen door de te stompe, kleine neus die het publiek verlangt. De Engelse bulldog werd hier als voorbeeld gesteld.

Een ander slachtoffer van de menselijke eisen is de King Charles Spaniel. Volgens de makers van het programma worden tegenwoordig hondjes gefokt met een veel te kleine schedel, waarin de herseninhoud nauwelijks ruimte krijgt en de hond constant pijn heeft. Dit type heeft ook veel hartklachten. Het percentage Berner Sennenhonden met kanker is onrustbarend hoog en dus de gemiddelde levensduur laag.

Het heeft te maken dat kampioenshonden veel gevraagd worden om te dekken en dat is een belang van de fokkers, in dit geval veel broodfokkers. Al gauw kan een pup met een vader- of moederkampioen enkele honderden euro's meer opbrengen. Ik weet het uit ervaring, omdat  Cezanne's wereldkampioenschapstitel vermeld ging worden op de stamboom van de kinderen, was hij dus zeer gewild voor vele mensen. In die tijd kreeg ik vele dekverzoeken voor Cezanne en meestal zei ik dus "neen" en als ik "ja" zei, had ik goed de lijnen bekeken. Of die in de eerste plaats niet te dicht bij elkaar stonden en of er in bepaalde lijnen niet dezelfde afwijkingen voorkwamen die ook in Cezanne's lijn waren. Het is dus een verantwoordelijkheid van de fokker. Voor ons is het gelukkig nooit een optie geweest om met de honden geld te verdienen, omdat het in de eerste plaats niet hoeft en op de tweede plaats [en niet de minst onbelangrijke],  mijn man arts is en de eed die hij ooit eens heeft gezworen geldt wat hem betreft ook voor dieren.

Wat niet naar voren kwam in het programma zijn de eisen die door de vereniging worden gesteld als de honden, aangesloten bij de vereniging gaan dekken of gedekt moeten worden. Met alle kritiek die ik op de vereniging heb gehad, kan ik wat dit betreft zeggen dat de Kooikervereniging altijd heel strikt is omgegaan met de gezondheidseisen aan een hond. Helaas is dit in het verleden te ver doorgeslagen en werden prachtige, gezonde lijnen stopgezet omdat [en dat is nog steeds mijn verdenking] de concurrentie veel in de melk te brokkelen had. Omdat een [1] nakomeling van hem een krasje van 2 mm op zijn oog had werd onze prachtige Finn [Bruno] uitgesloten van de fokkerij. Dat wij ons lidmaatschap opzegden was de consequentie en dan zijn wij nog te goeder trouw. Ik wil zeggen dat door een heel stringent beleid de mensen toch buiten de club om gaan fokken en dus met alle gevolgen van dien, en wat de club betreft wordt het aanbod van dekreuen die "'niets"'  mankeren, hoe langer hoe kleiner. Met als gevolg inteelt, waar het gisteren in het programma dus in hoofdzaak over ging.

Het is jammer dat sommige rassen opeens vreselijk populair worden [de Chihuaha van Paris Hilton, de schattige Golden Retrievers en Labradors van de tv, en nu als ik zo om mij heen kijk, ook Kooikerhondjes. Ik hoop vurig dat elke fokker van elk ras zoveel verantwoording heeft om in elk geval goed na te denken over waar hij/zij mee bezig is en zich niet laat leiden door het geld.

Toen de kinderen nog in huis waren was het een tijd die ik nu kan samenvatten als: oergezellig, vreselijk veel lachen, alles was mogelijk, hordes mensen over de vloer, hordes jongeren mee-eten en jongelui te logeren [soms voor kortere of langere tijd]. Het was wel een tijd van financiele armoede, iets wat helemaal niet zo slecht is voor opgroeiende kinderen en voor moeder. Ik was eind dertig en ik kon het allemaal kennelijk heel goed aan. Ik was creatief met koken en kennelijk nooit moe.

Mijn beeldschone meisjes brachten schoonzonen-in-spe mee en dat was altijd ook zeer gezellig, totdat Barbara kennis kreeg aan een adelborst [toekomstig Marine-officier] en wel eens naar een gala moest. Dit bracht pas moeilijkheden met zich mee, een avondjurk, waar haalde ik die vandaan. Ik kon aardig pottenbakken en koken dus, maar van kleren maken had ik weinig kaas gegeten. Een avondjurk zelf maken was een gewaagde onderneming, maar niet geprobeerd altijd mis. In een straatje achteraf kon je wel eens goedkope stoffen krijgen en ik herinner mij dat Barbara en ik dolblij waren toen wij een oud-rose zijden lap konden bemachtigen en niet duur ook. Gisteren haalden wij dus ook deze herinnering op want, zoals ze zei het gevloek en getier was niet van de lucht. Na veel geploeter was de jurk klaar, het stond haar schattig maar ze kon zelfs een juten zak over haar hoofd trekken en dan stond het haar nog. Gelukkig werd het gala gehouden in stemmig licht, dus het was niet al te zichtbaar dat de coupenaden van de jurk verkeerd zaten en de naden nogal trokken. Schoonzoon Peer heeft het kennelijk niet gezien, want hij schonk haar 3 kinderen.

Eergisteren zei Barbara dat ze even langs wilde komen met haar dochter Sophie . Sophietje wilde haar galajurk laten zien die haar mama voor haar had gekocht voor een gala volgende week op haar school. Toen ze zich had verkleed en verscheen in een prachtige kobaltblauwe jurk, viel mijn mond van verbazing open. Wat zag ze er prachtig uit en wat lijkt ze op haar moeder. En wat is de tijd vlug voorbij gegaan.