Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Enkele dagen geleden kreeg ik een DVD  van de regisseur van het AVRO-programma Close-up. De uitzending die geplanned was op 2 november ging om budgettaire redenen dit jaar niet door, maar wordt volgend jaar vertoond. Ik was benieuwd, mijn oude allang overleden vriend Paul Citroen zou in dit programma belicht worden. Mensen die met hem te maken hadden en de directeur van het Museum de Fundatie, waar verleden jaar een prachtige tentoonstelling over hem was gehouden, vertelden hun wetenswaardigheden en herinneringen.  Ik deed mee als zijn model, die 15 jaar voor hem had geposeerd.

De beelden die ik van mijzelf te zien kreeg waren in het begin licht " schokkend". De camera had een close-up gemaakt van mijn gezicht. " Zo", dacht ik, " alle dure cremepjes hebben niet echt veel opgeleverd, getuige de honderden rimpeltjes op de camera en dus ook in mijn gezicht. Gelukkig leek het ietsje beter toen de camera ietsje meer afstand had genomen. De tekeningen die Paul Citroen gemaakt had van mij, had ik even van de kinderen  geleend voor de opnames en waren weer prachtig. De leerling van Citroen die ook in beeld was en zeer humorvol vertelde hoe de modellen van Citroen er uit zagen [echte Citroen-modellen], beschreef heel plastisch hoe ze er uit zagen. " Van die magere vrouwen met van die grote ogen. En van die languissante typen, merkwaardige vrouwen" en met een hoofdgebaar deed hij de vrouwen na. Neus in de wind en met een air. " Jugenstil types"

Zou ik ook zo geweest zijn, vast wel een beetje. Gelukkig hebben 4 kinderen en mijn beroep als pottenbakker me wel veranderd [met " poten"  in de klei]. Trouwens die rimpels ook. Ben ik even blij.

Vrijdag kwamen de vrienden van de Bed and Breakfast The Four Seasons aan de overkant " even"  langs om, behalve mij te groeten, foto's te laten zien van hun vakantie in Engeland. De foto's bestonden uit uitsluitend foto's van pottenbakkerijen die ze hadden bezocht aan de Zuidkust. Voor mij kwam het allemaal bekend voor, dezelfde kleuren en voorwerpen die ik 40 jaar geleden ook zag toen ik in Engeland woonde en daar mijn vak begon te leren. Heel omstandig legden ze me uit hoe overzichtelijk de pottenbakkerijen er uit zagen, vooral de laatste in de rij. Rijen met keurige planken, waar het aardewerk en steengoed keurig op was gerangschikt. Ronald waagde de eerste voorzet door te zeggen dat het bij ons ook wel wat overzichtelijker kon. Het kwartje viel bij mij.

Daarna ging de discussie waar, wat en hoe we moesten veranderen. Ronald en Nolly hebben heel wat in tiendekind gedaan om het aantrekkelijker te maken, o.a. de verbouw van de deel was hun suggestie toen ik twee jaar geleden alleen maar zei " dat ik de deel best wel bij de galerieruimte wilde betrekken". Het echtpaar is aan de slag gegaan en de deel ziet er fantastisch uit en is een sieraad voor de galerie. Ze hebben dus wel recht van spreken en ze hebben goede ideeen. En wat zij zeiden , was inderdaad zo. Er lijkt dit jaar weinig samenhang te zijn in de collectie. Het heeft denk ik, te maken met op een goed moment mijn dagelijkse gang naar Friesland, waar mijn moeder ziek was en uiteindelijk overleed. De galerie heeft dit jaar inderdaad de boventoon gevoerd en de bezigheden aan de pottenbakkerij waren niet zoals vroeger. Met af en toe een workshop en weinig eigen productie moet je op een goed moment alle zeilen bijzetten.

" Jullie wrijven het me wel onder de neus"  zei ik, " maar jullie hebben volkomen gelijk". Diezelfde avond belde ik collega Ank op om haar te vertellen wat er zo gebeurd was, zo gezegd en wat te doen. Vandaag belde Ank mij op om een plan de campagne te bespreken. Wat er staat gaat grondig herzien worden. In plaats van rekken [Formido], worden witte, smalle planken tegen de wanden gemaakt, de muren gaan morgen gewit worden en overmorgen begin ik aan een nieuwe collectie. Lekker zulke vrienden!!!

stoere meiden van de Thuiszorg

Afgelopen maanden heb ik van dichtbij de Thuiszorg meegemaakt en in dit geval de Thuiszorg in Friesland. 4x per dag kwamen de lieve dames om mijn moeder te verzorgen, niet schromend om vreselijk vieze karweitjes aan te pakken. Ik heb vaak hulpeloos staan kijken en mijn bewondering voor hun was zo groot, dat ik besloot hun een workshop aan te bieden. Mijn moeder, ziek maar zeer bewust wat zich er allemaal afspeelde vond het ook een leuk idee. Het is het enige wat ik kon doen. Ze waren laaiend enthousiast toen ik het voorstelde en ik denk dat zij vreesden dat ik mijn aanbod zou afzeggen toen mijn moeder overleed. Enkele weken geleden kreeg ik een voorzichtige e-mail van de leidster met een paar data die ik had gevraagd om op te geven.

Afgelopen zaterdag en gisteren zijn in totaal 14 hulpverleners in Tiendekind geweest, afwachtend wat dat allemaal wel zou voorstellen: een workshop pottenbakken. Ik hoefde hun maar eenmaal uit te leggen hoe de klei te rollen en in de mallen te leggen en de rest kwam van zelf. Wat hebben ze genoten en wat waren ze trots op hun schalen die ze hebben gemaakt. En wat was ik blij dat ze het zo leuk vonden.

Over een paar weken ga ik naar Friesland en ben benieuwd hoe hun reactie is als ik de gebakken schalen aan de rechtmatige eigenaaar geef.