Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Tussen Den Helder en Julianadorp loopt dwars door het land de kanoroute. Tussen de bollenvelden loopt een sloot, waarin men kan kanovaren. De kanoroute is heel populair bij wandelaars, kuieraars, mensen met honden en mensen die al fietsend heerlijk kunnen genieten van de zeelucht, de wilde bloemen in de bermen en de rust die van deze route uitgaat. Ik wandel of fiets hier veel met de hondjes achter mij aan, die het ook heerlijk vinden omdat ze als het even mee zit bekende vriendjes kunnen ontmoeten.

Vandaag werd de rust verstoord door gemopper achter mij en ik zag tot grote schrik een peloton ouderen op racefietsjes die probeerden de Tour de France na te spelen. Het ging met een bloedvaart en niet alleen mijn honden wisten niet welke kant zij op moesten, want omdat de oudjes niet gebeld hadden kon ik ook niet zo vlug aanwijzen of de hondjes nu links of rechts in de berm moesten duiken. Een " bevel"  waar zij zich doorgaans feilloos aan houden. Matisse voelde zich net zo gevangen in dit sportieve peloton, als de hond die tijdens de Tour de France de weg overstak. Als een vlo hupte hij heen en weer en dankzij zijn lenigheid kletterden geen oudjes op de weg, want er werd ook nauwelijks geremd.

Deze heersers van de weg begrepen kennelijk niet dat dit pad was bedoeld voor iedereen. Het gescheld was niet van de lucht en in het voorbijgaan ving ik nog net de laatste bevelen van een al kennelijk levensmoede maar sportieve vrouw op, die mij verordonneerde dat ik de honden aan de lijn moest doen.

Enkele dagen geleden zag ik een reportage op tv. van oudjes in rolstoelen die een winkelcentrum terroriseerden. Ik zit toch maar weer te overwegen om samen met mijn kleinzoon in de boom te klimmen, maar dan moet het wel weer een citroenboom zijn.

Vandaag schatte ik een bezoek aan mijn bank in Den helder kort in en kocht daarom een parkeerbon voor " vooraf parkeren". Binnen de betaalde tijd kwam ik terug en zag tot grote schrik een boete geklemd tussen de ruitenwissers en mijn bon, die ik op het dashboard had gelegd, was verdwenen. Ik was razend en keek woedend naar de mensen die naast mij aan het instappen waren. Razend om zoveel onbeschoftheid en criminaliteit. De ramen had ik  wat open gezet, omdat het stikheet was, maar ja... toch.

Ik besloot om naar het politiebureau te gaan, want de hoogte van de boete was niet misselijk. 52,70 euro zomaar op een maandagmorgen is niet leuk. Mijn woede was niet gekoeld toen ik het bureau binnenkwam, waar 2 agentes achter de balie stonden. " Kan ik U helpen " vroeg de dienstdoende vriendelijk. " Ik wil aangifte doen van het ontvreemden van een parkeerbon uit mijn auto". 2 paar ogen keken mij aan of ik een moord aan het melden was. " Wilt U de vraag herhalen, U wilt aangifte doen?" " Mijn parkeerbon is ontvreemd uit mijn auto, ja"

Ze keken mij aan en vroegen zich af of ze met een gek te maken hadden, maar aangifte is aangifte en kennelijk hadden ze nooit met dit soort aangifte te maken gehad. Een van de twee nam het voortouw. Ik zag aan hun ogen dat ze op het punt stonden in lachen uit te barsten, maar eigenlijk was de vraag wel interessant voor hun. " U had de ramen open en U bent zelf verantwoordelijk dat er niet uit Uw voertuig wordt gestolen. Ze had een punt en zeker toen ze mij meldde dat ik daardoor weinig kans had voor de registratie van de aangifte.

Ik verliet het politiebureau en mijn woede was over, de situatie was zo bizar dat ik er wel de lol van in zag. Toen ik instapte zag ik de parkeerbon op de grond bij de achterbank. Nog nooit heb ik een parkeerbon bestudeerd, maar toch combinerend met de uitdraai van de boete besloot ik er toch op een andere manier werk  van te maken.

Op de uitdraai stond: " dat er geen zichtbaar kaartje was uit de parkeerautomaat", gevolgd door de opmerking " dat het kaartje ondersteboven lag, kaartnummer 4668. Op het bonnetje stond dat ik het bonnetje leesbaar achter de voorruit moest doen.

Ik heb de Afdelingsmanager van publiekszaken van de Gemeente Den Helder geschreven dat het bonnetje wel degelijk dus zichtbaar was, omdat ze wel het nummer 4668 konden lezen en dat ik ook binnen de tijdsmarge was [bij het bestuderen van de bonnen die ik zal opsturen kan de ambtenaar dat ook zien]. Dus de enige overtreding die ik heb gemaakt is aanleiding geven dat een kaartje zich zo maar kan omdraaien.

Ik ben benieuwd hoe het verder gaat lopen. Wordt vervolgd.

Ik was erg verrast om mijn oude maat Harm van Doorn te zien op de opening van de tentoonstelling in Tiendekind. Harm was ooit stedebouwkundige voor de gemeente Den Helder, maar zijn plannen waren zo revolutionair dat hij in deze periode weinig medewerking kreeg van de gemeente. Nu zeker 20 jaar geleden zijn enkele plannen opgepoetst en worden gelanceerd als een toekomstvisie voor de stad. Ik heb wel eens een tentoonstelling gehad met Harm en een andere vriend Helmut Ziegner. Helmut tekende en schilderde de bestaande situatie van de stad en Harm ontwierp zijn visie zoals het er uit zou kunnen zien. Allemaal heel prachtig en heel nieuw. De toenmalige burgemeester opende de expositie en gaf daardoor een steuntje aan de stedebouwkundige van de gemeente met de mooie plannen.

Toevallig was ook op de opening aanwezig Dick Reitsma, ook een oude strijdmakker uit die tijd. Dick heeft nu de Rijkswerf [ooit in opdracht van Napoleon gebouwd] gerestaureerd en gebouwd zoals het nu is. Een prachtig complex met in het midden de oude werf, de op-een-na oudste werf van Nederland [en ik geloof ook Europa].

 Ook was op de opening Evert de Boer, een cursist die in zijn werkzaam leven oude panden in Amsterdam restaureerde. Evert is na zijn pensioen verwoed gaan schilderen en heeft succes, ook in het buitenland.

Toen Dick mij op de opening vertelde dat hij was gaan schilderen en: " Je moet eens mijn schilderijen zien"  en Harm na enige tijd mij precies hetzelfde vertelde, ontstond tijdens de opening bij mij het idee om volgend jaar een tentoonstelling te hebben met deze 3 bouwers. Ik sprak hun er zelfs over en ze leken enthousiast.

Verleden week belde Dick mij op om te vragen wanneer ik kwam en ongetwijfeld zou er ook gepraat worden over deze komende tentoonstelling. De afspraak werd gemaakt voor afgelopen vrijdag na tiendekind. Ik zat die dag al voor te denken , of er een thema gemaakt moest worden om het verband te zien tussen de 3 exposanten. Ik zat al een titel voor de tentoonstelling te verzinnen, iets in de trant van: "Van lineaal naar palet".

's Middags belde Piet op. Harm was overleden.

Later bij de crematie dinsdag, vertelde zijn vrouw dat hij zo graag naar de opening van mijn expositie wilde gaan en dat hij zo blij was Dick Reitsma ontmoet te hebben. Zo vreselijk blij was hij.

Vannacht werd ik opgeschrikt door een zeer onwelkom telefoontje. Mijn moeder is erg ziek en nachtelijke telefoontjes doen mij het ergste vrezen. Een melding dat er alarm was op tiendekind suste mijn eerste schrik, maar deed mij vlug en adekwaat  reageren: jas over mijn pyama, tas waarin de mobiele telefon inzit, sleutels opzoeken op de plaats waar ze behoren te liggen. Als laatste pakte ik de wandelstok van Piet..

Op weg naar tiendekind besloot ik ter plekke niet in actie te komen. Mijn leven ga ik niet op het spel zetten voor een vaas van 20 euro. Al rijdend deed ik de deuren op slot en hoopte dat Ronald [van de B&B] de politie in de tussentijd al had afgebeld om te komen. Toen ik bij tiendekind kwam zag ik gelukkig dat Ronald en Nolly er al waren en ze waren net bezig de melding naar de politie ongedaan te maken. Voor de rest zag alles er vredig uit en niets leek dat er reden was voor paniek. Buiten liep Alpo rond, blij dat wij zelfs op dit uur van de nacht hem kwamen opzoeken om hem kopjes te geven.

Hoogstwaarschijnlijk was onze lieve kater de oorzaak van deze nachtelijke onrust. Hij mag niet overal komen!!!

" 2 November wordt het uitgezonden",  zei de regisseur van het AVRO-programma Close-up. Hij, de cameraman en de geluidsman maakten afgelopen donderdag opnames voor de documentaire over Paul Citroen. Het weer speelde mee om, met de staldeuren open, opnames te maken van de prachtige deel en het fantastische uitzicht vanuit de deel.

En ik, gravend in een ver verleden, kwam de avond daarvoor tot de ontdekking toen ik op zoek was naar foto's [inderdaad in de oude schoenendoos] en verhalen, dat onze vriendschap heel bijzonder was. Ik was niet zijn muze en hij niet mijn leermeester, maar we hadden een vriendschap van gemeenschappelijke plagerijtjes, diepe zieleroerselen en zeker van mijn kant advies behoefte aan zijn adviezen in moeilijke periodes in mijn leven. Ik was veel vergeten, omdat mijn leven gewoon doorging met tiendekind en moederschap heel centraal in de dingen die ik wilde en moest doen.

Kijken dus, 2 november ergens in de avond.