Galerie/Potterie 't Tiende Kind

Vandaag stond in de Helderse Courant een column van een journalist die nadat hij een artikeltje had geschreven over mensen die  geen tang gebruiken bij de verse brood afdeling van de supermarkt, veel reacties had gekregen. Hij schreef over de blote handen met poepbacterien die door de verse broodjes wroeten. Een reactie van een dame was dat zij sinds het artikel 10 kg was afgevallen. Het is natuurlijk vies, vreselijk vies, maar ik geef eerlijk toe dat het gesukkel met zo'n tang en een merkwaardige motoriek, het heel aantrekkelijk is om efficient te werk gaan zonder tang. Weest gerust ik bak elke dag vers, heerlijk brood en heb de broodjes van de supermarkt niet nodig.

Ter aanvulling en overdenking:

Het valt mij elke keer weer op dat bij de bakker er altijd reclames van koeken o.i.d. onbeschermd schalen met proeverijtjes op de toonbank staan. Ik ken mensen die "met consumptie"  spreken en bij het uitspreken van een "s" of een "t" voorafgegaan door een medeklinker, onzichtbare stralen met een diversiteit van onverkwikkelijke bacillen of bacterien de overheerlijke koekjes met hun spuug bedekken. Ten tijde van de Mexicaanse griep, waar elke dag onrustbare verhalen door de media werden geuit en er in sommige landen mensen alleen maar met monddoekjes rond liepen, bleven de koekjes of cakejes op de toonbank onbeschermd de volksgezondheid tarten. Toen ik er bij een kwaliteitsbakker wat van zei antwoordde de dame achter de toonbank dat het anders niet zou werken [??]. Wat te denken dat in bakkerijen waar de verkoopsters Uw  brood aansnijden , ook met U afrekenen en geld aanpakken. Je vraagt je af wat er met het geld is gebeurd voordat het in Uw  schone beurs belandde.

Misschien is het handig om voor beide vieze voorbeelden de tang weg te doen en plastic handschoenen te laten gebruiken door de klant. Wegwerpbaar natuurlijk.

Vanmorgen zag ik een uitzending op BBC1 over ethische en morele onderwerpen. Het programma heet " the big questions".  Een van de sprekers was mijn oudste dochter Laura . Zij sprak als voorzitter van een regeringsinstelling over eicel - en spermaldonatie in Engeland. Zoals in elk discussieprogramma waren er voor- en tegenstanders.  In Engeland wordt, in tegenstelling tot andere landen, zoals b.v. de Verenigde Staten, niet betaald voor het doneren van eicellen en sperma om zodoende kinderen te krijgen. Zoals ook in Nederland wordt bovendien de anonimiteit van de donoren opgeheven. m.a.w. Er is een tekort opgetreden aan donoren en toekomstige ouders reizen naar landen waar je bijna op bestelling kinderen kunt uitzoeken.

In Engeland wordt alles strikt gereguleerd en er wordt zeer degelijk onderzoek gedaan bij de donoren, v.w.b. ziektes en psychische afwijkingen. De klinieken zijn staatsklinieken en onder de verantwoordelijkheid van het Ministerie van Volksgezondheid. Engeland is wat dat betreft ook leider op het gebied van stamcelonderzoek, waar ook veel discussie over is. In elk geval is het een transparante organisatie, waar geen waas overhangt van louche handelaars en medici.

Ik heb jaren geleden al heel wat discussies met Laura gehad, in de eerste plaats omdat zij zelf donor is geweest van eicellen. Ik weet dat hiervoor zij een zware hormoonkuur moest ondergaan en dat beangstigde mij als moeder. Bovendien vond ik het een raar idee dat er in Engeland waarschijnlijk kleinkinderen van mij leven, die ik niet ken.[ "Zouden ze mijn neus hebben of mijn karakter"?] Haar standpunt was dat het voor vele mensen in-en inverdrietig is dat zij geen kinderen kunnen krijgen. En op de manier die aangeboden wordt de kinderen die geboren gaan worden intens gewenst zijn. En dat kan bij een "normale" conceptie en geboorte niet altijd gezegd worden.

Voor Laura is de moeder degene die een kind verzorgt en luiers aandoet. Die zorgen heeft als een kind ziek is en slapeloze nachten heeft. Ook is haar standpunt dat, als er over 16 jaar een kind aan haar deur klopt ze zal antwoorden dat het kind alles mag weten van haar en haar familie, maar het kind wel zal zeggen dat de moeder diegene is die haar heeft gebaard.

Ik zag mijn kind dus vanmorgen met mijn neus en mijn karakter. Ik ken haar zo goed, dat wanneer ik zie dat haar neusvleugels trillen en ze een arrogante kop trekt, ze boos is. Ik heb het niet gezien, dus ze zal wel haar instructies gekregen hebben [???]. Well done Laura.

Zaterdag was ik in tiendekind om even langs te gaan bij Nolly en Ronald die schotten hebben gemaakt om de nieuwe tentoonstellingsruimte  nog meer te kunnen benutten. Net toen ik weg wilde gaan kwamen Erik Evers en Wim Rubingh binnen, een kunstenaarscollectief dat dit seizoen gaat mede exposeren. Erik Evers ken ik van het wandelen met de honden. Je raakt wel eens in gesprek met mensen als de honden met elkaar aan het dollen zijn. Het gesprek kwam er op dat ik Galerie 't Tiende Kind runde. "Ach wat leuk, ikzelf maak foto's, maak haiku's en heb een boek uitgegeven waar gedichten in staan bij  de foto's die ik heb gemaakt. [kort samengevat]. " Ach wat leuk, kom eens langs kan ik eens kijken, misschien is het wat voor de galerie" enz. enz. Erik kwam met zijn boekjes langs en ik vond het mooi en zeer passend bij de galerie.

Een tijdje daarna vertelde hij dat hij een samenwerkingsverband had met Wim Rubingh, ook fotograaf, maar ook maker van aquarellen en schilderijen. " Misschien wat voor de galerie"? vroeg ik hem. Ik suggereerde hem Wim te vragen iets op te sturen en dat is gebeurd. Wim, liefhebber en observator van dieren maakt prachtige, simpele tekeningen en aquarellen van dieren, in dit geval ook van vogels. Bij zijn voorstellingen heeft Erik prachtige haiku's gemaakt, een dichtvorm waar de lettergrepen een vaste plaats innemen in het gedicht, waarvan het niet de bedoeling is dat het rijmt.

Erik kent de galerie, maar Wim kwam er voor de eerste keer.s Morgens hadden zij door de ruiten gekeken, omdat er nog niemand was. Toen ik hem een rondleiding gaf was hij vreselijk enthousiast. Zeker toen Nolly de grote deelduren openmaakte en vertelde dat 3 meter verder de bollenvelden staan tot aan Breezand toe.

Voor een liefhebber van de natuur moet het inderdaad adembenemend zijn.

Af en toe haal ik mijn oudste kleinkind van de trein op, hij zit op het gymnasium in Alkmaar. Een hoogbegaafd kind met een niet te stillen honger naar nieuws, wetenschap en hoe dingen in elkaar zitten.

Voor mij is het geen moeite om hem af te halen, ik verheug me elke keer weer op de ontmoeting met de jongen die mij doorgaans hartelijk omhelst als hij me ziet, maar nu met leeftijdgenoten die in dezelfde trein hebben gezeten is het toch wel anders. Hij gaat dan " cool"  kijken en heft zijn rechterhand op bij wijze van groet als hij mijn blauwe auto ziet staan. Hij is een opmerkelijk mooie jongen, zoals al mijn kleinzoons en mensen kijken naar hem. Gisteren zag ik hem komen en toen hij instapte : "He Oma", en   bij de rotonde waren die het verkeer naar alle windrichtingen leidt , verschrikt " O shit ik ben mijn sporttas in de trein vergeten" Ik zie een lichte paniek in zijn ogen.

Het is niet de eerste keer dat dit gebeurt. Hij heeft een tennisracket vergeten toen hij competitie speelde in het midden van het land en zijn andere grootouders waren zo lief om met veel moeite het racket op te halen. Een hockeystick is hij  vergeten in een kleedkamer van een sportclub en toen was zijn vader zo lief om met een grote omweg zoonkind te plezieren. Een schot voor open doel om deze zaken op te halen had totaal geen zin, dat doet zijn moeder maar. Ook dit zal wel tevergeefs zijn.

Ik vraag hem wat er in de tas zit en hij weet het uiteraard feilloos op te sommen. Ik haast mij, hard rijdend naar het andere station waar de trein ophoudt te rijden."  Thijs ik ga eerst een parkeerkaartje kopen [net een boete gehad] en jij rent naar de kassa om te zeggen dat je tas in de trein zit." Ik heb nauwelijks het kaartje uit de gleuf gerukt of ik zie mijn kleinzoon, buiten adem en met de tas omhooggeheven. " Ik heb hem"  jubelt hij. " Als je later maar niet je vrouw en kind vergeet in de trein" probeer ik te zeggen. Hij maakt er een grapje van. Ik zet hem thuis af en ik krijg een omhelzing. Wat een leuk mannetje

Het lijkt of er al weer een warhoofdige kamergeleerde mijn leven binnen treedt. Ik ken ze zo goed, de superintelligente mannen die alleen maar bezig zijn met de gedachten in hun hoofd.[ Achteraf bekeken vond ik het wel ideaal de mannen die geen tijd hadden voor mijn gedachtenspinsels en zieleroerselen. Het heeft mij in elk geval behoorlijk zelfstandig gemaakt.] 's Avonds belde zijn moeder mij op om over dit fenomeen te praten. " Ach Barbara, dit soort jongens zijn zo bezig met te denken en je hoopt maar dat ze later hele goede secretaresses of assistentes krijgen. Van het vrouwelijk geslacht natuurlijk!!!

Ik blijf op op dit soort mannetjes vallen.

matisse 1 jaar

net geboren

Vandaag is Matisse jarig, we hebben net niet voor hem gezongen. Zingen doet hij zelf wel. op zijn manier. Als hij zich verveelt of aandacht wil van de anderen honden begint hij een potje te jodelen. Het is een soort praten bedenken we maar.

Toen de fokster een foto zond toen hij net was geboren, was het een voldongen feit dat ik met dit hondje vele jaren zou gaan doorbrengen. Ik had weinig keus, want er werd maar 1 reutje geboren in dit nest. Wat moest ik van een foto zeggen, ik vond hem vrij veel wit hebben, wat ik niet gewend was want zowel vader als grootvader zijn prachtige honden met veel bruin in de tekening. Matisse is een prachtigerd geworden met veel bruin.

Loeisterk is hij ook, want hij loopt en rent veel. Van het begin af aan heeft hij veel willen lopen. Volgens de instructies mogen kleine pupjes niet zo veel lopen en ik had ook een draagdoek waar ik hem probeerde in te stoppen na een aantal minuten. Hij heeft het altijd vreselijk gevonden, voorzichtige behandelingen waren dingen volgens hem, die niet bij hem pasten. Hij is nog steeds een vrolijkerd, niet bang uitgevallen en ontzettend lief en aanhankelijk.

Wat ben ik blij met deze kerel, Femmy en Cezanne bedankt!!!

de reiger

Deze zomer exposeert MARIE JOSE JANSSEN in 't Tiende Kind. Zij is een oude vriendin van mij, die ik al lang ken. Als mensen mij vroegen bij wie zij het best les konden nemen om te schilderen, verwees ik hun altijd naar Jose. Jose is een vakvrouw, wat ook duidelijk te zien is aan haar schilderijen en ook in het lesgeven was zij ook een vakvrouw. Helaas is zij gestopt met het lesgeven om gezondheidsredenen.

Ze woont nu in Den Helder, maar haar oorsprong ligt in Limburg waar zij is geboren. In Amsterdam heeft zij zich zeer verdienstelijk gemaakt in kunstcommissies

Zij heeft geexposeerd [o.a.] in galerie De Egelantier in Amsterdam, T.H.Delft Galerie De Smidse, in Spanje Torre de Benalgabon, Amsterdam Elsevier Science Publishers en

Ik ben blij en zeer verheugd dat ik de komende maanden op haar werk mag letten en elke morgen mijn rondje kan doen om haar prachtige schilderijen te bewonderen.

Ik was een paar dagen geleden mijn mobiele telefoon aan het zoeken. Altijd handig als je onderweg bent en er gebeurt iets. Omdat ik zo'n apparaat dus zelden gebruik, kon ik het hele huis wel binnenste buiten halen. Vinden deed ik het dus niet. Mijn hoofd barstte zowat van de vragen: " Wanneer heb ik het voor het laatst gebruikt [geen idee]" Zou het misschien gestolen zijn?"' Na mijn gerolde portemonnee in Engeland kan alles wel gestolen zijn uit mijn tas, zakken rollen blijkt in Engeland een vak te zijn. Nog laat in de avond kwam ik op het idee om mijn mobiel maar te blokkeren en zowaar de KPN had een alleraardigste jongeman voor kennelijk deze taken ingehuurd.

Zaterdag meldde ik de verkoper van mobiele telefoons dat ik het meest eenvoudige apparaat wilde, waar ik alleen maar mee hoefde te bellen en eventueel te SMS-en. Een prachtig tv-drama heb ik laten lopen om met de gebruiksaanwijzing in de hand mijzelf wegwijs te maken in deze absoluut nieuwe materie. Ik vroeg het meest eenvoudige!!

Vandaag toch maar mijn kleinkinderen gevraagd hoe je moet SMS-en. Ze keken me aan of ik van een andere planeet kwam. Maar om de schijn op te houden heb ik hun gezegd dat ik het wel snapte. Thuis probeerde ik het zogenaamd geleerde toch maar in de praktijk te brengen. Kleinzoon Thijs moet een voor hem onbegrijpelijk bericht gekregen waar geen spaties inzat en vol met verkeerde letters omdat ik niet wist hoe verkeerd ingetikte letters verwijderd moesten worden. Binnen een paar seconden kreeg ik een bericht terug, met de mededeling dat ik op O moest drukken. " Thijs hop mioet je opnetters wissen??

"Bovenaan rechts Oma". Ik heb het door, jooooeeeeppppiiiieee.